Οι υόγειες δυνάμεις της εθνικής καθυστέρησης...

 

Αόσασμα αό τον ΠΡΟΛΟΓΟ του βιβλίου του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόουλου ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ (Εκδόσεις Εξάντας, 2008), ου ολύ το χαρήκαμε

 

 

Κινείται, βέβαια, ο ροσερχόμενος σ' αυτό το στίβο νεαρός δημοσιογράφος έχοντας ήδη στο μυαλό του αόψεις και εικό­νες ερί ολιτικής, ερί ολιτικών, ερί κοινωνίας, ερί δημο­σίου συμφέροντος. Είναι νέος, έχει στο μυαλό του ορισμένες βεβαιότητες, φαντάζεται μια κάοια τάξη ιδεών και στόχων στην ολιτική σκηνή, έναν στοιχειώδη ορθολογισμό του ολι­τικού συστήματος, μια ιεράρχηση αξιών και δημοσίων αξιω­μάτων. Υοθέτει μια συγκεκριμένη μέση οιότητα ολιτικού ροσωικού, έχει την εντύωση ότι, έστω και με ορισμένες εκτώσεις, τηρούνται στην ολιτική σκηνή οι στοιχειώδεις κανόνες ολιτικής ηθικής, μιας ελάχιστης βάσης ευταξίας α­αραίτητης για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Πιστεύει ή θέ­λει να ιστεύει ότι κάοιες αό τις ολιτικές ροσωικότητες, κάοιοι ανώτεροι κρατικοί αξιωματούχοι ου εηρεάζουν ά­μεσα τα δημόσια ράγματα αό τις σημαντικές θέσεις ου κα­τέχουν στα δημόσια ράγματα θα έχουν αξιοσημείωτη οιό­τητα και ιδιαίτερη νευματικότητα.

 

Αλλά, καθώς ο χρόνος κυλά, καθώς η κατάσταση της χώρας χειροτερεύει συνεχώς, καθώς μέσα α' την καθημερινή δου­λειά ο δημοσιογράφος έρχεται διαρκώς σε άμεση εαφή με διάφορα ρόσωα και ράγματα, με αονικτικές ατμό­σφαιρες και ίντριγκες ολιτικών και οικονομικών αρασκη­νίων, καθώς αντιλαμβάνεται με τον καιρό τις ιδιαίτερες σχέ­σεις ου ανατύσσονται σε συγκεκριμένους αραολιτικούς κύκλους και σε κατηγορίες συμφερόντων, καθώς διαιστώ­νει την ανεάρκεια ουκ ολίγων κρατικών αξιωματούχων, τις δυσλασίες ου ανατύσσονται στις κρατικές υηρεσίες, τον άθλιο κομματισμό στο Δημόσιο, τη βαναυσότητα του κράτους-τέρατος σε βάρος των έντιμων, αραγωγικών ολιτών και των κοινωνικά αδύναμων, καθώς διαιστώνει την ισχνότητα του κράτους δικαίου, τελικά δεν καταφέρνει να αραμείνει για ολύ καιρό σε ρόλο ψυχρού αρατηρητή. Σαν καλός εαγγελ­ματίας δημοσιογράφος, έχει βεβαίως τις αντοχές του, μαθαί­νει να ροφυλάσσει τα νεύρα του, δεν τρελαίνεται όταν βρί­σκεται αντιμέτωος με τα χειρότερα, αοφεύγει να ερνά αό κάοιους εικίνδυνους σκοτεινούς διαδρόμους, είναι ολύ ροσεκτικός στις τηλεφωνικές  εικοινωνίες του, ιδιαίτερα στις ǹερίεργες ολιτικές εοχές. Όμως, όσο ψύχραιμος ε­αγγελματίας κι αν θέλει να είναι, όσο κι αν θωρακίζει τη δουλειά του έναντι ǹερίεργων τρίτων, όσο κι αν έχει φροντί­σει να διατηρεί σε ικανοοιητική κατάσταση τις ψυχικές αντο­χές του, δεν μορεί να μην αγανακτεί, να μην αελίζεται, με τα όσα βλέει να συμβαίνουν γύρω του. Και με τον καιρό φτά­νει, δυστυχώς, να εριφρονεί βαθύτατα ολλά αό αυτά ου εκτιμούσε στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του. Τα χρόνια ερνούν και του είναι οδυνηρό να διαιστώνει όσο λίγες ή­ταν οι ενδιαφέρουσες θετικές εμειρίες ου αέκτησε αό τις εαφές του με ολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους, και, αντίθετα, όσο συχνά αογοητεύτηκε με δόλιους, διεφθαρμέ­νους ολιτικούς καθώς και με αιδαριώδεις αόψεις και ανό­ητους ǹροβληματισμούς διαφόρων ασήμαντων (λην ǹροβεβλημένων) αραγόντων της δημόσιας ζωής.

 

Στο χώρο της δουλειάς του ο μάχιμος δημοσιογράφος αίρ­νει αρηγοριά και κουράγιο μόνο αό την αρουσία, την καλ­λιέργεια και το χιούμορ εξαιρετικών συναδέλφων του, ου ευ­τυχώς βρίσκονται άντοτε γύρω του, αλλά και αό τη συνέ­εια ορισμένων εκλεκτών ολιτικών. Η έλλειψη ίστης του ό­μως ρος την ολιτική και τους ολιτικούς της χώρας του τον βασανίζει. Γνωρίζει δυστυχώς μέσ' αό μια καθημερινά ενισχυόμενη εμειρία οιες είναι οι υόγειες δυνάμεις της εθνι­κής καθυστέρησης, οιες οι μέθοδοι δράσης τους, και εξοργί­ζεται διαιστώνοντας τις σχέσεις τους με κάοια κέντρα της ολιτικής εξουσίας και με σημαίνοντα στην ελληνική κοινωνία ρόσωα υεράνω άσης υοψίας. Γίνεται υοχρεωτικά α­σεβής ρος τους λαμρούς ολιτικούς ου αράγει και δια­φημίζει το σύστημα, κι όταν δεν θυμώνει, γελάει ικρά με τα καμώματα τους, τις υοκρισίες και τις αερολογίες τους. Α­κούει μετά λύης του βερεσέ λέον κάθε ηχηρή ολιτική ε­ξαγγελία, κάθε υόσχεση ολιτικών για ένα καλύτερο μέλλον, για εθνική ανάτυξη, για τομές και ρήξεις, για συναι­νέσεις και κοινωνικές συμφωνίες, για συμβόλαια με το λαό, και δεν αίρνει καθόλου στα σοβαρά τα ǹρογράμμα­τα των κομμάτων εξουσίας, τις θέσεις και τις δημόσιες ǹροσωικές δεσμεύσεις των ολιτικών ου κυβερνούν ή θέ­λουν να κυβερνούν τη χώρα. Γνωρίζει δυστυχώς ολύ καλά, α­ό ρώτο χέρι, ότι στην ολιτική σκηνή της χώρας του τα χαρ­τιά είναι εν ολλοίς σημαδεμένα, ότι αό τις κεντρικές δυ­νάμεις εξουσίας λείει η ολιτική συγκρότηση, η οργανωμένη δουλειά, η δημιουργική φαντασία και το κουράγιο. Γνωρίζει, βεβαίως, ότι ικανοί και έντιμοι ολιτικοί υάρχουν στη σκηνή, αλλά διαιστώνει ότι οι άλλοι, οι ροερχόμενοι αό τις τά­ξεις των εαγγελματιών του αράγματος και της ρεμούλας, εί­ναι ολλοί και καλύτερα οργανωμένοι. Γνωρίζει καλά ότι ένας αριθμός ολιτικών έχουν άψει οριστικά να ασχολούνται με την τέχνη της ολιτικής, ότι αδιαφορούν για τα ροβλήματα της κοινωνίας ου τους έχει στείλει αντιροσώους της στο Κοινοβούλιο, ότι έχουν αραδοθεί στην αόλαυση μιας βλα­κώδους ευζωίας, αοφεύγοντας συστηματικά κάθε κίνηση ου θα τάραζε τη μακαριότητα τους. Γνωρίζει, με λίγα λόγια, ότι στην Ελλάδα η δημοκρατία ροδίδεται καθημερινά, έτσι όως λειτουργεί το σύστημα ολιτικής εξουσίας.