Γιατί ο Αλέκος Πααδόουλος, με το λούσιο έργο, το αναγνωρισμένο ήθος και την καθαρή σκέψη, να βρίσκεται σήμερα εκτός ολιτικής σκηνής;

 

Ο Αλέκος Πααδόουλος έχει καταγραφεί στη συνείδηση των ολιτών ως ο Υουργός των ουσιαστικών έργων και των λίγων λόγων.

Όταν όμως μιλά, ο λόγος του είναι συγκεκριμένος, τολμηρός, διαχρονικά συνεής.

Ο αναγνώστης μορεί να ξαναθυμηθεί τον, και σήμερα, είκαιρο λόγο του, διαβάζοντας, στην ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ, αοσάσματα αό τρεις συνεντεύξεις του: στην Καθημερινή, στον Αντώνη Καρακούση στις 28-29 Οκτωβρίου 2000 και στον Σταύρο Λυγερό στις 2 Ιουνίου 2002, και στο Βήμα, στη Δήμητρα Κρουστάλλη στις 17 Μαϊου 2009.

Ο Αλέκος Πααδόουλος μιλά σ αυτές με ρεαλισμό και θάρρος για όλα όσα εί δεκαετίες βασανίζουν τον τόο αυτό:

- την ολιτική, ου οφείλει να εξυηρετεί τα συμφέροντα  της κοινωνίας και όχι να ροσαρμόζεται  στις συγκυριακές διαθέσεις  της κοινής γνώμης, 

- τους ολιτικούς, ου καθένας τους ρέει με το έργο του να διαμορφώνει την κοινή συνείδηση και όχι να γίνεται έρμαιο των δημοσκοήσεων,

- την αελευθέρωση και την ευρεία ιδιωτικοοίηση, ου αοτελούν μέρος μιας συνολικής ροσάθειας αναδιάταξης και αναδιάρθρωσης της λειτουργίας του κράτους και της οικονομίας, 

- τη διαφθορά στο Δημόσιο, ου χτυιέται μόνο με την αελευθέρωση και την ιδιωτικοοίηση, σημειώνοντας ως ό, τι αράγεται με τη μορφή ροϊόντων και υηρεσιών θα ρέει να εράσει στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας το ταχύτερο, ενώ στο κράτος ρέει να μείνουν υηρεσίες και ροϊόνται, στα οοία η έννοια του δημόσιου αγαθού υερισχύει, και αυτοί είναι οργανισμοί όως αυτοί ου καλύτουν την ανεργία, την υγεία, την ρόνοια και την εκαίδευση,  

- την τηλεοτική δημοκρατία, στην οοία τα κριτήρια δεν έχουν σχέση με την ουσία,

- την ανάγκη να αοκηρύξουμε  τη χυδαία  υερκατανάλωση, ου ροκαλεί κοινωνικές αλλοιώσεις και ταυτόχρονα ροκαλεί τμήματα του ελληνικού λαού, τα  οοία βιώνουν ροβληματικά και διαορούν με τον ροκλητικό βίο ολλών,

- την ααίτηση το κριτήριο της ανταγωνιστικότητας να διαεράσει όλες τις δραστηριότητες του κράτους, να εισέλθει (όχι μόνο στην οικονομία αλλά)  και στην υγεία και στην εκαίδευση, αντού,

- την ανασυγκρότηση της χώρας μας ξεκινώντας αό τους μηχανισμούς του ελληνικού κράτους, καθώς τη σημερινή καταβύθιση της χώρας δεν μορεί να τη διαδεχθεί μια νέα εθνική αναδημιουργία χωρίς να ανατραούν οι στρεβλοί, αναχρονιστικοί, ολυάριθμοι και στην λειονότητά τους ανίκανοι μηχανισμοί του κράτους ου όλοι ρέει να εαναξιολογηθούν και όου χρειάζεται να καταργηθούν και να ροκύψουν νέοι λιτοί μηχανισμοί ου θα αντιστοιχούν στις σημερινές ανάγκες της χώρας και όχι στις ανάγκες ειβίωσης των υηρετούντων σε αυτούς,

 

- τις αλλαγές ου ααιτείται να γίνουν και στους ολιτικούς θεσμούς της χώρας, όως ενδεικτικά ένας νέος εκλογικός νόμος με βάση τις μονοεδρικές, εκλογές κάθε τετραετία, κατάργηση των κοινοβουλευτικών υφυουργών, κατάργηση έραν του ενός όλων των γενικών γραμματέων, τα υουργεία να μετατραούν σε υουργεία τεκμηρίωσης, ελέγχου και αραγωγής ολιτικής με ειστήμονες υαλλήλους και με ελάχιστους διοικητικούς και όλες οι σημερινές αρμοδιότητες μαζί με τους υηρετούντες διοικητικούς υαλλήλους να άνε στις αυτοδιοικούμενες εριφέρειες, νομαρχίες και τους νέους δήμουςό,τι  δηλαδή ααιτεί η λειτουργία ενός σύγχρονου κράτους,

- την κρίση στην Ελλάδα (ου) δεν αντιμετωίζεται με βραχυχρόνια μέτρα ούτε με ψευδαισθήσεις ανάκαμψης τύου χρηματιστηρίου και με νέους υερδανεισμούς, εισημαίνοντας με έμφαση ότι δεν υάρχει στην ιστορία ροηγούμενο χώρας ου να έτυχε ανάτυξη υιοθετώντας ολιτική υερβολικών ελλειμμάτων...

και για άλλα ου ο αναγνώστης θα βρεί στην ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Το δικό μας ερώτημα είναι γιατί ο ολιτικός αυτός, με το λούσιο έργο, το αναγνωρισμένο ήθος και την καθαρή σκέψη, ου ολλά έχει να ροσφέρει ακόμα στη Χώρα, να βρίσκεται σήμερα εκτός ολιτικής σκηνής.