Ο λόγος του ρώην υουργού Αλέκου Πααδόουλου συγκεκριμένος, τολμηρός, διαχρονικά συνεής                   

 

 

(Αό τρεις συνεντεύξεις του Αλέκου Πααδόουλου (Οκτώβριος 2000, Ιούνιος 2002 και Μάιος 2009))  

 

 

1. Αό τη συνέντευξη του Αλέκου Πααδόουλου στον Αντώνη Καρακούση, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 28-29 Οκτωβρίου 2000, με τίτλο Οδηγούμαστε σε ααξίωση των άντων και υότιτλο Ο Αλέκος Πααδόουλος σάει τη σιωή του, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και ζητάει αλλαγές εδώ και τώρα.  

 

l   Η συμμετοχή μας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση μας αναγκάζει να αλλάξουμε τα άντα και να τ αλλάξουμε τώρα.  

        Η ροσαρμογή της χώρας μας σ ένα άλλου τύου οικονομικό και ολιτικό εριβάλλον είναι δεδομένη, είναι ντε φάκτο. Δεν συζητιέται ούτε αοτελεί αντικείμενο διαραγμάτευσης με κάοιους στην Ευρώη ή εσωτερικά στη χώρα.   

l   Η ολιτική  έχει μονάχα ένα χρέος. Να στηρίξει την κοινωνία, να διασφαλίσει το αρόν και το μέλλον της, μέσα αό μια διαδικασία συνεχούς μεταρρύθμισης.   

        Σήμερα η χώρα έρεε να δονείται υό το βάρος των μεγάλων αλλαγών ου χρειάζονται  αντού σε όλα τα εδία. Να εκσυγχρονίζει και να ροσαρμόζει τις δομές, τις λειτουργίες της για ν αντέξει τον ανταγωνισμό. Να μεριμνά για την ρόσβαση όλων μας στη νέα εοχή.   

        Και, αντί γι αυτό, ο τόος φαίνεται να υοκύτει άλλη μια φορά στην έμφυτη τάση του  για αυτοκαταστροφή. Και αυτή, βεβαίως, είναι ευθύνη της ολιτικής.

l   Σήμερα, το κράτος ετοιμάζεται  να αοχωρήσει αό μεγάλα τμήματα της οκονομικής δραστηριότητας είτε ανοίγοντας αγορές στον ανταγωνισμό  είτε ιδιωτικοοιώντας ολλές δημόσιες ειχειρήσεις.  

        Γι αυτό ολλοί καραδοκούν. Και ευνοούνται αό την ατολμία ή την ακινησία ου  κυριαρχεί, αό την αδυναμία, τέλος, του κράτους να κατευθύνει την οικονομία.

       Η χώρα όμως δεν ανήκει σ εκείνους ου θέλουν να την κρατήσουν δέσμια των συμφερόντων τους.

l   Η διαφθορά στο Δημόσιο χτυιέται μόνο με την αελευθέρωση και την ιδιωτικοοίηση.  

        Έχει αοδειχτεί ότι το Δημόσιο αοτελεί αράγοντα, εδίο άνθησης της διαφθοράς. Εκεί ανατύσσονται  τα αράσιτα ου κατατρώγουν τις σάρκες του κράτους.

        Ό,τι αράγεται με τη μορφή ροϊόντων και υηρεσιών θα ρέει να εράσει στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας το ταχύτερο.  

        Στο κράτος θα ρέει να μείνουν υηρεσίες και ροϊόντα, στα οοία η έννοια του δημόσιου αγαθού υερισχύει. Και αυτά είναι οργανισμοί όως αυτοί ου καλύτουν την ανεργία, την υγεία, την ρόνοια και την εκαίδευση.

        Μόνο με τέτοιες αρεμβάσεις κατασφαλίζεται η ροστασία του ολιτικού συστήματος αό τα αράσιτα ου έχουν εισχωρήσει σε όλη την κλίμακα της κρατικής λειτουργίας, κατατρώγοντας τις σάρκες του κράτους.

l  Η αελευθέρωση και η ευρεία ιδιωτικοοίηση αοτελούν μέρος μιας συνολικής ροσάθειας αναδιάταξης και αναδιοργάνωσης της λειτουργίας του κράτους και της οικονομίας. Εάν αυτό δεν γίνει, η ΟΝΕ αό δώρο θα γίνει αγίδα, όως έγινε αγίδα για τους Δαναούς η ολιορκία της Τροίας.  

        Και εδώ ρέει να σημειώσω ότι οι ααντήσεις θα ρέει να δοθούν σ αυτήν τη δεκαετία.

        Η ατμόσφαιρα, λοιόν, ου σήμερα μεταδίδει το ολιτικό σύστημα  οδηγεί σε αλινδρόμηση. Τα ράγματα δείχνουν να άνε ίσω και εαναλαμβάνω ότι δημιουργείται κλίμα της δεκαετίας του 70. Εάν μας αρασύρει ρος τα ίσω, το τίμημα θα είναι οδυνηρό.

        Χρειαζόμαστε αυτήν την ώρα νέα ζωτικότητα και αυτήν δεν μορεί να μας την  ροσφέρει τίοτε άλλο, αρά η συμόρευση με τις άλλες ευρωαϊκές χώρες. Και δεν  μιλώ  για αλή συμμετοχή, μιλώ για λήρη ροσαρμογή, ου θα δώσει άλλο εριεχόμενο στον εκσυγχρονισμό.

l  Χωρίς ρήξεις οργανωμένες  η ολιτική δεν κινείται, μετατρέεται σε τεχνική στη λογική του ρόσκαιρου οφέλους. 

        Όταν η ολιτική φτιάχνει συνειδήσεις ου τρέμουν μροστά στην ανάληψη ευθύνης και ολιτικού κόστους δεν μορεί να έχει τύχη.

l  Σήμερα ένας είναι ο στόχος. Να μεί η χώρα λειτουργικά στην ΟΝΕ, με δικές της ανταγωνιστικές δυνάμεις, όχι μόνο τυικά, και να λειτουργήσει όως οι άλλες ευρωαϊκές χώρες. Να υιοθετήσει τους όρους ανταγωνισμού και δεν μιλώ μόνο για την οικονομία.  

        Το κριτήριο της ανταγωνιστικότητας είναι ααραίτητο να διαεράσει όλες τις δραστηριότητες του κράτους, να εισέλθει και στην υγεία και στην εκαίδευση, αντού.

l  Βεβαίως έχουν αλλάξει ολλά, αλλά υάρχει κάτι ου δεν ρέει να ξεχνάμε.  Η χώρα αρά την ρόοδό της έχει 50 τρις. δρχ. δημόσιο χρέος.  

       Και όταν έχεις τέτοιου τύου εξάρτηση δεν μορείς να συμεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς ααιτήσεις ωσάν να είσαι μέλος της λέσχης του G-7, των λουσίων του λανήτη. Μέχρι εκεί ου φθάνει η γούνα μας.

        Δεν μας ταιριάζει αυτή η χυδαία  υερκατανάλωση, ου ροκαλεί κοινωνικές αλλοιώσεις και ταυτόχρονα ροκαλεί τμήματα του ελληνικού λαού, τα  οοία βιώνουν ροβληματικά και διαορούν με τον ροκλητικό βίο ολλών.

 

 

2. Αό τη συνέντευξη του Αλέκου Πααδόουλου στον Σταύρο Λυγερό, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 2 Ιουνίου 2002, με τίτλο Αοσύρομαι αό την ολιτική και υότιτλο Ο Αλ. Πααδόουλος κατακεραυνώνει την τηλεοτική δημοκρατία, δεν θα είναι υοψήφιος βουλευτής, θα αραμείνει όμως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

 

l  Η μεταρρύθμιση στον χώρο της Υγείας έθιξε αγιωμένα συμφέροντα. Η έντονη αντίδραση των ανειστημιακών γιατρών είναι η ιο κραυγαλέα ερίτωση, αλλά όχι η μοναδική.  

       Με τις αλλαγές ου ροωθούνται, ολλοί θα χάσουν όχι μόνο την αντιαραγωγική βολή τους, αλλά και σημαντικότατα αράνομα εισοδήματα.

l  Η τηλεοτική δημοκρατία έχει τους δικούς της σιδερένιους κανόνες. Πρέει να ακυρώσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου για να αίξεις μ αυτούς. Στήν τηλεοτική δημοκρατία τα κριτήρια δεν έχουν σχέση με την ουσία. Αοθεώνεται η μαγική ατάκα, ου θα κερδίσει τις εντυώσεις, ου θα διεισδύσει στα δελτία και θα σχολιασθεί αό το κοινό. Καλή είναι η ατάκα, δεν λέω, αλλά αλίμονο αν η ολιτική συρρικνωθεί σ αυτό.  

       Δεν μ αρέσει να γκρινιάζω, αλλά θα συμφωνήσετε ως οι λίγοι ενδιαφέρονται για τα δύσκολα και μακρορόθεσμα, όως η ραγματοοίηση μιας μεταρρύθμισης. Οι λίγοι κρίνουν έναν ολιτικό για την οιότητα των  ρογραμματικών στόχων του, για την ίστη του σε αυτούς και κυρίως για τη συνέεια και τη μεθοδικότητα, με τις οοίες τους ροωθεί.

l  Θεωρώ ότι η ολιτική οφείλει  να εξυηρετεί τα συμφέροντα  της κοινωνίας και όχι να ροσαρμόζεται  στις συγκυριακές διαθέσεις  της κοινής γνώμης.  

       Ο ολιτικός ρέει με το έργο του να διαμορφώνει την κοινή συνείδηση και όχι να γίνεται έρμαιο των δημοσκοήσεων.

 

 

3. Αό τη συνέντευξη του Αλέκου Πααδόουλου στη Δήμητρα Κρουστάλλη, ου δημοσιεύτηκε στο Βήμα στις 17 Μαϊου 2009, με τίτλο ΑΛ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ να τελειώνουμε με τους αναχρονισμούς και υότιτλο Ο ρώην υουργός ροτείνει βαθιές τομές σε οικονομία και θεσμούς για να βγει η χώρα αό την κρίση.

 

l  Αυτό ου ροέχει τώρα είναι να αρχίσουμε αμέσως να ανασυγκροτούμε τη χώρα μας ξεκινώντας αό τους μηχανισμούς του ελληνικού κράτους.  

       Τη σημερινή καταβύθιση της χώρας δεν μορεί να τη διαδεχθεί μια νέα εθνική αναδημιουργία χωρίς να ανατραούν οι στρεβλοί, αναχρονιστικοί, ολυάριθμοι και στην λειονότητά τους ανίκανοι μηχανισμοί του κράτους.

        Όλοι ρέει να εαναξιολογηθούν και όου χρειάζεται να καταργηθούν και να ροκύψουν νέοι λιτοί μηχανισμοί ου θα αντιστοιχούν στις σημερινές ανάγκες της χώρας και όχι στις ανάγκες ειβίωσης των υηρετούντων σε αυτούς.

        Δεν αναφέρομαι στο νομικό κέλυφος της κρατικής διοίκησης αλλά στην εσωτερική λειτουργία και στην οιότητα των αρεχομένων υηρεσιών. Εκεί θα κριθεί μια διοικητική μεταρρύθμιση και όχι σε διοικητικούςοργανωτισμούς.

        Για αράδειγμα, τι χρειάζονται σε μια μικρή χώρα οι εκατοντάδες γενικοί διευθυντές, οι χιλιάδες διευθυντές και τμηματάρχες, οι δεκάδες αντιστράτηγοι, υοστράτηγοι και ταξίαρχοι στο Στρατό και στην Αστυνομία,  ου το μόνο ου ειτυγχάνουν τελικά είναι να στραγγαλίζουν το ίδιο το  κύρος και την αόδοση του θεσμού ου υηρετούν; Και σε αυτή την ερίτωση η Ελλάδα αοτελεί αγκόσμιο φαινόμενο.   

        Τι χρειάζεται τόσο μεγάλος αριθμός αντιροέδρων στον  Άρειο Πάγο και στο Συμβούλιο της Εικρατείας –ο μεγαλύτερος στην Ευρώη– όταν η χώρα σαίζει αό τη βραδύτητα της Δικαιοσύνης;

        Τέλος, τι χρειάζεται όλος αυτός ο ολυάριθμος κύκλος των υφυουργών,  γενικών και ειδικών γραμματέων και ροέδρων άσης φύσεως αμφιλεγόμενων οργανισμών ου είτε τροφοδοτεί ατέλειωτες ροσδοκίες για ανασχηματισμούς και υουργοοιήσεις είτε αράγει ανεξέλεγκτη ολιτική ύλη ου τροφοδοτεί την κρατική διάλυση;  

        Αν  όλα αυτά και άλλα ακόμη δεν γίνουν, τότε δεν θα μετράμε αλώς λευρά τσακισμένα αλλά το μέγεθος του κοινωνικού και οικονομικού ακρωτηριασμού της χώρας.

l  Δεν γίνεται να μη γίνουν! Και μάλιστα το συντομότερο. Ας το καταλάβουμε όλοι.

        Η κρίση στην Ελλάδα θα διαρκέσει ερισσότερο αό τις άλλες χώρες και δεν αντιμετωίζεται με βραχυχρόνια μέτρα ούτε με ψευδαισθήσεις ανάκαμψης τύου χρηματιστηρίου και με νέους υερδανεισμούς.

        Βεβαίως ααιτούνται αλλαγές και στους ολιτικούς θεσμούς της χώρας, όως ενδεικτικά ένας νέος εκλογικός νόμος με βάση τις μονοεδρικές, εκλογές κάθε τετραετία, κατάργηση των κοινοβουλευτικών υφυουργών, κατάργηση έραν του ενός όλων των γενικών γραμματέων, τα υουργεία να μετατραούν σε υουργεία τεκμηρίωσης, ελέγχου και αραγωγής ολιτικής με ειστήμονες υαλλήλους και με ελάχιστους διοικητικούς και όλες οι σημερινές αρμοδιότητες μαζί με τους υηρετούντες διοικητικούς υαλλήλους να άνε στις αυτοδιοικούμενες εριφέρειες, νομαρχίες και τους νέους δήμους –ό,τι  δηλαδή ααιτεί η λειτουργία ενός σύγχρονου κράτους.

        Ειλέον να καταργηθεί συνταγματικά η ρόσληψη υαλλήλων με νόθες συμβάσεις έργου.  Αοτελεί μία αό τις μεγαλύτερες αθλιότητες του ολιτικού συστήματος ου διαλύει τη δημόσια διοίκηση και νοθεύει την ελληνική κοινωνία με μηνύματα ααξίας.

l  Στον χώρο της οικονομίας, ειτέλους να τελειώνουμε με τους ολιτικούς αναχρονισμούς ου καθηλώνουν την ελληνική οικονομία και με το συντεχνιακό καθεστωτισμό ου δυναστεύει την ολιτική ζωή.  

       Η οικονομία μας είναι ακόμα αγιδευμένη σε ιδεολογήματα του αρελθόντος και γιαυτό χρειαζόμαστε νέες δημόσιες ολιτικές για τον εκσυγχρονισμό της.

       Ενδεικτικά θα ρέει να ενθαρρύνουμε ολιτικές δημιουργίας θυλάκων αριστείας για συγκεκριμένες αραγωγικές δραστηριότητες. Αυτές θα ειλεγούν με βάση τα γεωοικονομικά και τα συγκριτικά λεονεκτήματα της χώρας με στόχο την ανταγωνιστικότητα και την καινοτομία.

       Τα νέα εδία ίσως να είναι ο εξειδικευμένος τουρισμός, η οιοτική μεταοίηση ροϊόντων, οι μεταφορές, η τεχνολογία, οι αράλληλες εενδύσεις της ναυτιλίας, η αξιοοίησητης γης, οι νέες ενεργειακές ειλογές, οι διεθνείς συμράξεις ελληνικών και ξένων οικονομικών δραστηριοτήτων κτλ.

       Είσης θα ήθελα να διατρανώσω για άλλη μία φορά ότι δεν υάρχει στην ιστορία ροηγούμενο χώρας ου να έτυχε ανάτυξη υιοθετώντας ολιτική υερβολικών ελλειμμάτων.