Η ααξίωση της εργασίας, η ρόοδος της τεχνολογίας και ο νεοφιλελευθερισμός

(Ειστολή του Σύρου Δανάλη, μηχανολόγου-ηλεκτρολόγου, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 17.7.09)

 

Όσον αφορά το άρθρο του τέως υουργού κ. Χρυσοχοΐδη στην Καθημερινή για την ααξίωση της εργασίας, αυτή συντελείται αό την ρόοδο της τεχνολογίας και δεν έχει καμιά σχέση ο νεοφιλελευθερισμός.

 

Τη δεκαετία του 60 μια αυτοκινητοβιομηχανία για να αράγει 600.000 αυτοκίνητα τον χρόνο χρειαζόταν 12.000 εργάτες, σήμερα η ίδια αυτοκινητοβιομηχανία χρειάζεται 2.000 υαλλήλους χειριστές αυτοματοοιημένων μηχανημάτων ου ααρτίζουν τη γραμμή αραγωγής. Τα μηχανουργεία είχαν ληθώρα αό τορναδόρους εφαρμοστές για να χειρίζονται τόρνους, φρέζες, τρυάνια και να συναρμολογούν με είονη εργασία μηχανήματα καλούια κ.λ. Ήταν η βαριά βιομηχανία και οι τορναδόροι εφαρμοστές η ρωτοορία του ρολεταριάτου στην ΕΣΣΔ και τις χώρες του υαρκτού σοσιαλισμού.

Τώρα έαψαν να υάρχουν και αντικαταστάθηκαν αό computer τους χειριστές τους και αυτόματες μηχανές ου αράγουν χιλιάδες κομμάτια σε ελάχιστους χρόνους. Πίσω αό αυτούς υάρχουν εκατοντάδες ρογραμματιστές οι οοίοι κατασκευάζουν τα ρογράμματα με τα οοία λειτουργούν όλα αυτά τα μηχανήματα.

 

Το εργατικό ρολεταριάτο, η άρχουσα τάξη του σοσιαλισμού ου θα αντικαθιστούσε την αστική τάξη έαψε να υάρχει και αντικαταστάθηκε αό μια τάξη υαλλήλων ολύ μικρότερη αριθμητικά, η οοία αράγει υηρεσίες.

Η χειρωνακτική εργασία άλλαξε μορφή και εν μέρει ααξιώθηκε. Το ίδιο έγινε και στην εργασία των υαλλήλων, ένα λογιστήριο μιας εταιρείας ου τηρούσε βιβλία 3ης κατηγορίας και είχε είκοσι υαλλήλους, σήμερα με τους ηλεκτρονικούς υολογιστές κάνει την ίδια δουλειά με τέσσερις το ολύ υαλλήλους.

Το ίδιο συμβαίνει με τον τραεζικό τομέα, Εθνική Τράεζα σήμερα με τον κύκλο εργασιών ου έχει λειτουργεί με το ένα έκτο των υαλλήλων ου θα είχε εάν δεν υήρχαν οι ηλεκτρονικοί υολογιστές.

 

Ολες αυτές οι τεράστιες κοινωνικές αλλαγές έγιναν αό την ειστήμη, την τεχνολογία και την ταχύτατη εφαρμογή τους στην ράξη, η οοία έγινε χάρις στην ικανότητα ροσαρμογής του καιταλιστικού συστήματος.

Η ααξίωση της εργασίας οωσδήοτε ροσφέρει ερισσότερα κέρδη στο κεφάλαιο, αν και μεγάλο οσοστό αυτών των κερδών λόγω ανταγωνισμού μεταφέρεται στους καταναλωτές.

 

Έχει τεθεί αό τη δεκαετία του '90 το ερώτημα ώς ρέει να λειτουργεί το κράτος ρος όφελος των αδυνάτων κοινωνικών τάξεων, αλλά και του συνόλου του ληθυσμού.

Την αάντηση την έχουν δώσει οι Σκανδιναβικές χώρες, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία.

Φορολογία αρκετά υψηλή και όχι φοροδιαφυγή αυτό σημαίνει ότι το κράτος είναι συνεταίρος χωρίς κανένα ρίσκο κατά 40% όσο είναι το οσοστό του φόρου σε όλες τις κερδοφόρες ειχειρήσεις μικρές και μεγάλες και σε όλες τις εριουσίες κινητές και ακίνητες ου υάρχουν στη χώρα. Οσο μεγαλύτερα τα κέρδη του κεφαλαίου τόσο ιο ωφελημένο το κράτος.

Δημόσιες ειχειρήσεις και οργανισμούς όσο το δυνατόν λιγότερες και να λειτουργούν όλες με ιδιωτικοοικονομικά  κριτήρια, δηλαδή ακριβώς όως οι ιδιωτικές ειχειρήσεις.

Το λεόνασμα του κράτους διατίθεται κατά τον ιο αοδοτικό τρόο και όχι ρουσφετολογικό, για βοήθεια ρος τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα του ληθυσμού και σε αυτά ου λήττονται αό την οικονομική συγκυρία και τις αγκόσμιες οικονομικές μεταβολές του συστήματος.