Η αξιολόγηση της Τουρκίας αό την Ευρωαϊκή Ενωση, τον Δεκέμβριο 2009, και το καθεστώς του Αιγαίου

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή Θερμοδυναμικής, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 4.8.09)

 

 

Σε  συνεντευξή της στην τουρκική εφημερίδα Χουριέτ, η Κυρία Ντόρα Μακογιάννη εχαρακτήρισε τις τήσεις των τουρκικών αερολάνων άνω α τις στέγες των σιτιών στο Αγαθονήσι σαν  άσκοες ροκλήσεις ου δεν θα αλλάξουν το καθεστώς στο Αιγαίο.

 

Ειτρέψτε μου, με την ταεινότητα ου αρμόζει στη σημασία του θέματος, να διατυώσω την  άοψη ως η βασική συνεισφορά  της Κυρίας Υουργού, και ιδιαίτερα αυτής  των ροσδοκιών ου υοδηλώνονται, ρέει να αναζητηθεί στο ότι μορεί, κατ ελίδα και διακριτικά, να ροκαλέσει στην λευρά μας  ροβληματισμό για το ού ηγαίνουμε. Μια λιγότερο ευχολογικήκαι ιστορικά  τεκμηριωμένητοοθέτηση εισάγει την ρόταση ως ο σκοός των ασκόων ροκλήσεων είναι, εκτός α τ άλλα,να τρομοκρατήσουν τους, λίγους και αραμελημένους, κατοίκους του νησιού ώστε να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Και αν η δική μας λευρά, για οοιοδήοτε λόγο, αρουσιάζεται αραβλέουσα τις συνέειες ου θα έχει η ληθυσμιακή αοψήλωση των ακριτικών νησιών για το καθεστώς του Αιγαίου, τι ρέει να ει κανείς για την ροσδοκία ου διαφαίνεται ως θα  είσουμε τους Τούρκους ως έτσι  έχουν τα ράγματα; Και δεν είναι η ροσδοκία αυτή ενδεικτική για το ού μας οδηγούν τα ευχολόγια;

 

Το βασικό φιλοσοφικό χάσμα ανάμεσα στις δύο χώρες  βρίσκεται στις αντιλήψεις ερί Διεθνούς Δικαίου και εξευρωαϊσμού. Και εδώ βρίσκεται, βασικά, η εξήγηση του ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, ύστερα αό συνομολίες ου διαρκούν χρόνια ολλά, δεν έχουν βελτιωθείμάλλον έχουν χειροτερεύσει. Σήμερα αντιμετωίζουμε ένα ρομελετημένο σχέδιο σταδιακής κλιμακώσεως των τουρκικών  διεκδικήσεων με αροσδιόριστο τέλος.

Τι μέλει γενέσθαι;

Στη συζήτηση ου έγινε ριν κάοια χρόνια, με αφορμή την αρέμβαση του ρώην Προέδρου της Δημοκρατίας για τα υέρ και τα κατά της ροσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ακούστηκαν αρκετές εύλογες ειφυλάξεις. Παρ όλα αυτά οι έκτοτε εξελίξες, ου αοτυώνονται με σαφήνεια στη σημερινή κατάσταση, ρέει να μας είσουν ως ο δρόμος ρος τη Χάγη είναι όχι μόνο το μη χείρον αλλά και ο μόνος. Και ως ρέει να ειστρέψουμε στο δρόμο αυτό χωρίς χρονοτριβή.

 

Αυτό σημαίνει ως η κατατόιση των εταίρων μας στην Ευρωαϊκή  Ένωση ρέει να εικεντρωθεί στην τεκμηρίωση του ότι οι ροκλήσεις αυτές αοτελούν την αιχμή του δόρατος στις κλιμακούμενεςκαι αροσδιόριστεςτουρκικές διεκδικήσεις και δημιουργούν εικίνδυνη κατάσταση ου ρέει να αντιμετωιστεί άμεσα. Και μ αυτό το σκετικό θα μορούσαμε ίσως να συνδέσουμε την αξιολόγηση της Τουρκίας τον Δεκέμβριο με την υογραφή ενός νέου Πρωτοκόλλου, αρομοίου με αυτό ου συμφωνήθηκε το 1999 στο Ελσίνκι ανάμεσα στις δύο χώρες και την Ε.Ε, για αραομή όλων των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο σε τακτόκαι σύντομο  χρόνο.

Μια Διεθνής Συνθήκη ου θα καθορίζει, με τρόο μόνιμο και αναμφισβήτητο, τα κάθε είδους σύνορα στο Αιγαίο ειβάλλεται σαν η μόνη διέξοδος α το σημερινό εικίνδυνο αδιέξοδο. Και η σημερινή κατάσταση δεν είναι βέβαια άσχετη με την κατάργηση του Πρωτοκόλλου του Ελσίνκι τον Ιούνιο του 2004 ου ήταν αοτέλεσμα δικής μας  ρωτοβουλίας. Τότε διακηρύξαμε την ίστη μας ως όλες οι ελληνοτουρκικές  διαφορές θα λυθούν στο τραέζι των διμερών διαραγματεύσεων (υό τη θαλωρή του casus belli). Και η ίστη αυτή, άκριτη και  ανιστόρητη, εκφράζει με σαφήνεια την διαχρονική και αραλυτική ροσήλωσή μας σε ανεδαφικές ροσδοκίεςαλλά και τις συνέειές της.