Κυριακό: Τί δεν μορεί να εριέχει μια συμφωνία για διζωνική-δικοινοτική ομοσονδία

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή Θερμοδυναμικής, γενικού Γραμματέα της εν Λονδίνω Ελληνικής Αντιδικτατορικής Ειτροής (1967-1974), ου στάλθηκε στην κυριακή εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 16.2.08)

 

 

Το σωστό εριεχόμενο της διζωνικής ομοσονδίας είναι η ουσία των διαραγματεύσεων για τη διευθέτηση του Κυριακού. Δεν είναι η ουρά όως ισχυρίζονται κάοιοι οαδοί της ευελιξίας ίσως με τη σκέψη ως η ουρά είναι – α τη φύση της – ιο ευέλικτη α ότι η ουσία. Η ερί ουράς θεωρία, σε μια συζήτηση ου κυριαρχείται α τη βαριά σκιά του Σχεδίου Ανάν, υοδηλώνει ως ένα σημαντικό τμήμα της ολιτικής ηγεσίας εξακολουθεί να βρίσκεται σε διάσταση με το λαϊκό αίσθημα, αναφορικά με τα διδάγματα α αυτή την εριέτεια.

 

Το ρόβλημα είναι σοβαρό και εγκυμονεί κινδύνους για νέες – αρόμοιες – εριέτειες. Ακούγονται ήδη εισηγήσεις ως ǹρέει να ειδιώξουμε λύση μέσα στο 2008. Δηλαδή – ανεξάρτητα α τις διακηρύξεις μας ερί του αντιθέτου – ρέει να αρχίσουμε διαραγματεύσεις με ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα για να εξυηρετηθούν – άλι – οι ανάγκες της ενταξιακής ορείας της Τουρκίας ρος την Ευρωαϊκή Ένωση. Οι διαραγματεύσεις αυτές θα αοβλέουν σε διζωνική-δικοινοτική ομοσονδία της οοίας το εριεχόμενο δεν έχουμε συμφωνήσεις μεταξύ μας. Μερικοί λένε ως το σωστό εριεχόμενο είναι η ουρά με το ειχείρημα ως δεν υάρχει κανείς ου θέλει λύση με το μη σωστό εριεχόμενο. (Μια άλλη εκδοχή θα ήταν ως θα ρέει ρώτα να φάμε το γάιδαρο και όταν φθάσουμε στην ουρά, τότε θα σκεφτούμε). 

 

Οι ροσεγγίσεις αυτές θυμίζουν ολύ τις διαραγματεύσεις ου κατέληξαν στο Σχέδιο Ανάν, καθώς και αυτές στη βάση του Σχεδίου Ανάν. Το ερώτημα ου ανακύτει βέβαια είναι αν έχουμε την ικανότητα να διδαχθούμε κάτι  α την ρόσφατη, αλλά και τη λιγότερο ρόσφατη, ιστορία μας.

Ένα σωστό – και αναγκαίο – βήμα θα ήταν να υοκαταστήσουμε την άκριτη και ανιστόρητη βιασύνη για λύση μέσα στο 2008 με την ανάγκη να αναζητήσουμε – μέσα στο 2008 – μια κοινά αοδεκτή ροσέγγιση για το τι δεν μορεί να εριλαμβάνεται στο σωστό εριεχόμενο της διζωνικής ομοσονδίας με ολιτική ισότητα, την οοία έχουμε δεχθεί. Μία μελέτη των ροεκλογικών θέσεων των τριών βασικών υοψηφίων για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας αφήνει κάοια εριθώρια αισιοδοξίας ως μορεί ίσως να συμφωνηθεί μια λίστα βασικών σημείων τα οοία είναι ασυμβίβαστα με το σωστό εριεχόμενο της διζωνικής ομοσονδίας.

 

Για αράδειγμα το σωστό εριεχόμενο της διζωνικής ομοσονδίας δεν μορεί να εριέχει:

1.       Την ειστροφή – και νομιμοοίηση με τη δική μας ψήφο – των αοικιακών εινοήσεων των Συνθηκών Εγγυήσεως και του Συντάγματος της Ζυρίχης, το οοίο με τις σκόιμες ασάφειες και δυσλειτουργίες του ήταν ο κύριος συντελεστής των διακοινοτικών συγκρούσεων και της καταρρεύσεως του ενιαίου κράτους με τα γνωστά εακόλουθα.

2.       Τη νομιμοοίηση του σφετερισμού του θεμελιώδους δικαιώματος του λαού της Κύρου να αοφασίζει ο ίδιος για το Συνταγματικό χάρτη της χώρας του α τις – αοικιακώ δικαιώματι – αυτοαοκαλούμενες Εγγυήτριες Δυνάμεις, ή αό ξένους δικαστές.

3.       Μόνιμες αρεκκλίσεις α τις αρχές και τις αξίες της Ευρώης με τη μορφή διακρίσεων ανάμεσα στους ολίτες με βάση την εθνική τους καταγωγή ή τις θρησκευτικές τους εοιθήσεις.

4.       Τη νομιμοοίηση της αρουσίας των στρατών, των εεμβατικών δικαιωμάτων και των κυρίαρχων βάσεων των Εγγυητριών Δυνάμεων.

 

    Το Κυριακό – όως και τα άλλα ροβλήματα στην ολιτική, αλλά και στη ζωή γενικότερα – έχει τις ρίζες του στο αρελθόν, ρόσφατο και αώτερο. Το αρελθόν δεν είναι άντα ευχάριστο και σ αυτή τη βάση η ροεκλογική ιαχή ου ακούστηκε, ως ǹρέει να αφήσουμε ίσω μας το αρελθόν και να κοιτάξουμε το μέλλον, είναι κατανοητή.

Παρ όλα αυτά το αρελθόν είναι ίσω μας με την ίδια έννοια ου το μέλλον είναι μροστά μας και αυτό σημαίνει ως τα ροβλήματα του μέλλοντος είναι συνέχεια και συνέεια αυτών του αρελθόντος. Ο διαχωρισμός είναι αλά ρητορικός.