Η Χώρα, εκτός α τα οικονομικά, έχει να αντιμετωίσει και τα ελλείμματα εθνικής αξιορέειας, συνέειας και σοβαρότητας στις εξωτερικές της σχέσεις

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητής Θερμοδυναμικής, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 9.10.09).

 

 

Η κα Μακογιάννη, αραδίδουσα το Υουργείο των Εξωτερικών στο διάδοχό της, μίλησε για ειτυχή εξωτερική ολιτική και ο κ. Λοβέρδος, μέχρι ρόσφατα υεύθυνος του ΠΑΣΟΚ για τα εξωτερικά θέματα, ετόνισε ροεκλογικά ως η εξωτερική ολιτική είναι το δυνατό ατού του κόμματός του.

 

Οι τοοθετήσεις αυτές είναι ιστορικά ροβληματικές και υοδηλώνουν, δυσοίωνη μάλλον, αοστασιοοίηση της ολιτικής ηγεσίας α την ραγματικότητα στα εθνικά μας θέματα αλλά και α το λαϊκό αισθητήριο όως αοτυώνεται σε μια σειρά αό εκλογικές αναμετρήσεις.

Κάοια θέματα στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας, αλλά όχι μόνο, εριλέχθηκαν α το ότι η διαχείρισή τους –όχι σάνια– ήταν αοροσανατόλιστη και αοσασματική με έκδηλα στρεβλή ιεράρχηση ροτεραιοτήτων. Περίφημο –και ολυδιάστατο– αράδειγμα το θέμα της ονομασίας του μικρού νεοαγούς κράτους στα βόρεια σύνορά μας.

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 το κυριαρχούν θέμα της εξωτερικής μας ολιτικής ήταν το να αοδείξουμε ως ο γεωγραφικός όρος Μακεδονία ανήκει αοκλειστικά στους Έλληνες ανεξάρτητα α το ότι ένα τμήμα της εριοχής, στην οοία αναφέρεται ο όρος αυτός, είχε εοικιστεί αό άλλους λαούς ρίς αό 14 αιώνες.

Η εμμονή μας τότε στην άρνηση κάθε σύνθετης ονομασίας ου εριείχε τη λέξη Μακεδονία δεν έγινε κατανοητή ούτε αό τους στενούς μας φίλους, στην Ε.Ε. και αλλού, και οδήγησε τη χώρα σε διεθνή αομόνωση. Και δεν είναι τόσο συμτωματικό όσο θεωρείται το ότι, την εοχή ου η χώρα είχε εγκλωβίσει τις δραστηριότητές της στη διύληση του κώνοα της αοκλειστικότητας του ονόματος της Μακεδονίας, οι Τούρκοι μας ροσέφεραν ρος έψιν –και τέρψιν– την κάμηλον του  casus belli.

 

Με τον τρόο αυτό, το 1993, οι ανατολικοί γείτονές μας διεκήρυξαν ως δεν αναγνωρίζουν το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης, αφού, κατά την άοψή τους, τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα στην υφαλοκρηίδα και κατά συνέεια η εφαρμογή του στο Αιγαίο αοτελεί αιτία ολέμου. Και ακολούθησαν αμέσως μετά τα αρεόμενα στο  menu, δηλαδή η είσημη διατύωση της θεωρίας των γκρίζων ζωνών και το εεισόδιο των Ιμίων.

            Την ίδια εοχή –και όχι συμληρωματικά– ενεφανίσθη και η θεωρία της διαχειρίσεως των –κλιμακούμενων– ελληνοτουρκικών διαφορών στα λαίσια του, δια της λήρους εντάξεως στην Ε.Ε., εξευρωαϊσμού της Τουρκίας.

           

Η θεωρία αυτή αοτελεί έκτοτε κάτι σαν σύμβολο ίστεως για την ολιτική της χώρας με εριοδικές σονδές λατρείας. Χαρακτηριστικό αράδειγμα η ερίτωση του Ελσίνκι το 1999 οότε διεμηνύθει –εμμέσως λήν σαφώς στην Ε.Ε.– ότι η αρμονική συνύαρξη, ου εξασφαλίζεται με τον εξευρωαϊσμό της Τουρκίας, αφορά είσης και σ αυτή ανάμεσα στην ενταξιακή της υοξηφιότητα και το  casus belli.

           

Το συμέρασμα είναι ως η χώρα, εκτός αό τα οικονομικά, έχει να αντιμετωίσει τα ελλείμματα εθνικής αξιορέειας, συνεείας και σοβαρότητας στις εξωτερικές της σχέσεις. Και η ροέλευση των ελλειμμάτων δεν ειδέχεται ολιτικές εριχαρακώσεις αφού αραέμει στην ελλειμματική συμεριφορά ενός αθογενούς και διαβλητού ολιτικού συστήματος.

 

Κατά συνέεια η νέα κυβέρνηση θα κριθεί καθοριστικά α το βαθμό και την ταχύτητα με την οοία θα ανταοκριθεί στην αοτοξίνωση α τις ψευδαισθήσεις και τα ολισθήματα ου εξέθρεψαν τις αθογένειες του ολιτικού συστήματος.

Αυτό σημαίνει ως η ροσάθεια για τη θεραεία του συστήματος ρέει να είναι ταυτόχρονη –και αράλληλη– ρος αυτή της αλλαγής ολιτικής.

Σ αυτό ακριβώς εικεντρώνεται η βασική ιδιομορφία της λαϊκής εντολής.