Αλλαγή λεύσης στα Ελληνοτουρκικά

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, Ομότιμου καθηγητή Θερμοδυναμικής, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 4.8.10)

 

 

Ο κ. Γ. Κουμουτσάκος, αναφερόμενος στις τουρκικές αναζητήσεις για ετρέλαιο και φυσικό αέριο στην εριοχή της αοκλειστικής οικονομικής ζώνης των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, διαιστώνει ως δεν είναι αοκλειστικά και μόνο ελληνοτουρκικό ζήτημα. Θα ρέει να αασχολήσει σοβαρά και την Ε.Ε. (Κ, 15 Ιουλίου).

 

Η διαίστωση αυτή σχετίζεται με τις οδυνηρές συνέειες της ελαφρότητας με την οοία διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετώισαν το θέμα της αμφισβητήσεως αό την Τουρκία του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης. Το θέμα αυτό έρεε να είχε αραεμφθεί στους διεθνείς οργανισμούς –όχι μόνο στην Ε.Ε., αλλά στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης– αμέσως μετά τη διακήρυξη ερί casus belli το 1993. Ιδιαίτερα διότι το casus belli συμληρώθηκε, ολύ σύντομα, αό τη διατύωση της θεωρίας ερί γκρίζων ζωνών και το εεισόδιο των Ιμίων.

 

Αντί γι αυτό, η ελληνική λευρά εριορίστηκε σε ανούσιες φραστικές διακηρύξεις ερί του ααραβιάστου των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, ενώ η ρακτική της ήταν τελείως διαφορετική.

Το 1997 υεγράφη το Πρωτόκολλο της Μαδρίτης, με το οοίο η Ελλάδα αναγνώρισε την ύαρξη ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Το 1999 η χώρα έδωσε τη συγκατάθεσή της στην ανακήρυξη της Τουρκίας ως υοψήφιας για ένταξη στην Ε.Ε. χωρίς να θέσει ως ροϋόθεση τον σεβασμό του Διεθνούς και Ευρωαϊκού Δικαίου της Θαλάσσης και την άρση του casus belli. Το αντιστάθμισμα γι αυτό, ελέχθη τότε, ήταν το Πρωτόκολλο του Ελσίνκι, το οοίο ροέβλεε την αό κοινού αραομή αό την Ελλάδα και την Τουρκία όλων των εκκρεμών μεταξύ τους διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μέχρι του τέλους του 2004. Πλην όμως τον Ιούνιο του 2004, ο τότε ρωθυουργός εδήλωσε, στο Συμβούλιο Κορυφής της Ε.Ε., ως η ροσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο δεν χρειάζεται, αφού η Ελλάδα και η Τουρκία ιστεύουν ως όλες οι διαφορές τους θα ειλυθούν με διμερείς διαραγματεύσεις.

 

Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι, ιστορικά τουλάχιστον, ερίεργο το ότι η χώρα αντιμετωίζει σήμερα ένα φάσμα κλιμακούμενων τουρκικών ροκλήσεων και διεκδικήσεων με αροσδιόριστη κατάληξη. Παρ όλα αυτά, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ότι ο κ. Κουμουτσάκος, ένας αό τους συντελεστές και εκφραστές της εξωτερικής ολιτικής της ροηγουμένης κυβερνήσεως, συνιστά ριζική αλλαγή λεύσεως.

Η αλλαγή αυτή, έστω και με σημαντική καθυστέρηση, ειβάλλεται αό την ανάγκη να διδαχθούμε αό σφάλματα και αραλείψεις δεκαετιών στην ροσάθεια να ξεεράσουμε τη σημερινή κρίση –ου δεν είναι μόνο οικονομική– και ενισχύεται αό το ότι η υοχρέωση της Τουρκίας στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης εριλαμβάνεται στα συμεράσματα του Συμβουλίου Γενικών Υοθέσεων της Ε.Ε. του Δεκεμβρίου 2009.