H αγανάκτησή μας θα έρεε να είχε εκδηλωθεί δεκαετίες ριν

 

(Ειστολή του Pαφαήλ Πααδόουλου, Oμότιμου Kαθηγητή Θερμοδυναμικής, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 19.7.11)

 

 

Συμμερίζομαι κατά βάση την αγανάκτηση των ολιτών.

H αυθόρμητη εξέγερση των ολλών για το ότι τα μέτρα λιτότητας ου μας ειβάλλονται έχουν υερβεί τις δυνατότητές μας είναι κατανοητή μεν, αλλά τα μέτρα αυτά είναι συνέεια του ότι έρεε να διαραγματευθούμε το Mνημόνιο υό το φάσμα του ανικού της άμεσης στάσεως ληρωμών, με ό,τι αυτό συνεάγεται.

Tο ότι φτάσαμε σ αυτό το σημείο είναι αοτέλεσμα μαζικής –αδιέξοδης και ανυόλητης– αφροσύνης, αν όχι αραφροσύνης. H αγανάκτησή μας θα έρεε να είχε εκδηλωθεί δεκαετίες ριν, όταν, για αράδειγμα, ακούσαμε κάοιο χαρισματικό ρωθυουργό στις αρχές της δεκαετίας του 80 να διακηρύσσει ότι δεν υάρχουν θεσμοί, υάρχει λαός . Kαι με βάση αυτή τη λογική ο ρωθυουργός μας θεώρησε ως υέγραψε συμβόλαιο με τον λαό για σύναψη δανείων στο όνομα του λαού. A τα δάνεια αυτά ροέκυψαν διά τον λαό μεν κεκτημένα, διά τον ρωθυουργό δε ψήφοι, θαυμασμός και ειβεβαίωση του χαρίσματός του. Διά το δημόσιο χρέος ροέκυψε διόγκωση αό 19% του AEΠ το 1980 έφτασε κοντά στο 100% του AEΠ το 1990. Kαι η αράλληλη συσσώρευση κεκτημένων και χρέους συνεχίστηκε α όλες τις μετέειτα κυβερνήσεις, με αοκορύφωμα την αραφορά της καταναλωτικής κραιάλης της εριόδου 2004-2009. Yολογίζεται ως το δημόσιο χρέος θα ξεεράσει τα 250% του AEΠ ριν αρχίσει να μειώνεται.

Tο ανησυχητικό είναι ως και σήμερα, ένα βήμα ριν α την ολοκλήρωση της καταστροφής, ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας μας φαίνεται ως δεν έχει εκτιμήσει σωστά τα αίτια και τον χαρακτήρα της κρίσεως. Aυτό υογραμμίζεται στην ροσάθεια να αοφύγουμε τις υοχρεώσεις ου αναλάβαμε με το Mνημόνιο χρησιμοοιώντας τις ίδιες μεθόδους με αυτές ου μας οδήγησαν στη σημερινή ηθική εξουθένωση και οικονομική αοτελμάτωση (μ αυτή τη σειρά).

H Eλλάδα –όως και οι άλλες χώρες της Eυρωζώνης ου κατέφυγαν στον Eυρωαϊκό Mηχανισμό Στηρίξεως– δεν μορεί να διαραγματευθεί τους κανόνες του Mηχανισμού. Aυτό σημαίνει ως οι αντιαραθέσεις για αναδιαραγμάτευση του Mνημονίου είναι άνευ αντικειμένου και υονομεύουν την εθνική μας ροσάθεια. H ροσάθειά μας ρέει να εικεντρωθεί στο να είσουμε τους δανειστές μας, τους κερδοσκόους έστω, ως τα χρήματα ου μας δάνεισαν, καθώς και αυτά ου θα χρειαστούμε για την ανάκαμψη της οικονομίας και την ειβίωση της χώρας, θα ειστραφούν στο ακέραιο. Kαι α αυτή τη βάση θα μορούσαμε να διαραγματευθούμε εθελοντική ειμήκυνση του χρόνου αοληρωμής, μείωση του ειτοκίου και έκδοση ευρωομολόγου.

Aυτός είναι ο ευρωμονόδρομος ου ήραμε και αυτοί ου βλέουν άλλους δρόμους θα ρέει να τους εξηγήσουν.