Καταγγελία Συνθήκης Ζυρίχης

 

(Άρθρο του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή Θερμοδυναμικής, ου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κύρου Ο Φιλελεύθερος στις 27.1.13)

 

              Ο Τούρκος Πρόεδρος κ. Γκιουλ, στην ρόσφατη ομιλία του ρος τους Τούρκους ρεσβευτές, είε ως η Τουρκία έχει νόμιμα δικαιώματα στις ενεργειακές ηγές της Ανατολικής Μεσογείου.

              Τα νόμιμα δικαιώματα ροβλέονται βέβαια αό τον Νόμο δηλαδή το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης του 1982 σύμφωνα με το οοίο η διευθέτηση διαφορών μεταξύ γειτονικών χωρών αοτελεί δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

              Η Τουρκία δεν μορεί να ασκήσει τα εκ του Νόμου δικαιώματά της γιατί δεν έχει, μέχρι σήμερα, αναγνωρίσει ούτε τον Νόμο ούτε τη δικαιοδοσία του αρμοδίου Δικαστηρίου. Προφανώς η Τουρκία θεωρεί ολύ βαρύ το τίμημα της αναγνωρίσεως της διεθνούς νομιμότητας και υολογίζει σε αλλαγή του ολιτικού κλίματος στην Ευρωαϊκή Ένωση με στόχο να αναγκαστούν η Ελλάδα και η Κύρος σε υοχωρήσεις, μέσω των λεγομένων διερευνητικών διαραγματεύσεων με αειλές όως το casus belli ου υφίσταται αό το 1993.

              Παρόλο ου οι τουρκικές ροθέσειςόως και οι αδυναμίεςείναι ροφανείς, η δική μας λευρά δεν μόρεσεή δεν θέλησενα τις αξιοοιήσει για να ειτύχει αυτό ου διακηρύσσειτην τοοθέτηση δηλαδή του Κυριακού στην ραγματική του βάση ως θέμα εισβολής-κατοχής και συνεχιζόμενου εοικισμού.

              Αυτός ο στόχος δεν ειτυγχάνεται με δηλώσεις ερί του αναχρονισμού των Εγγυήσεων, κυρίαρχων Βάσεων και εεμβατικών δικαιωμάτων των αυτοκλήτων Εγγυητριών Δυνάμεων, αλλά με κοινή ροσφυγή/καταγγελία αό τις κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας εναντίον των Συνθηκών της Ζυρίχης ου αοτελεί τη νομική βάση του αναχρονισμού. Και ο αοδέκτης της ροσφυγής αυτής είναι κατά το Διεθνές Δίκαιο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, τη δικαιοδοσία του οοίου η Τουρκία θα ρέει να αναγνωρίσει.

              Το ουσιώδες εδώ είναι ως η κατάργηση των Εγγυήσεων και των δικαιωμάτων των Εγγυητριών Δυνάμεων μορεί να γίνει μόνο με καταγγελία των Συνθηκών του 1959.