Κυριακό: Ομοιότητες ανάμεσα στα διλήμματα του χθες και σ αυτά του σήμερα

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή Θερμοδυναμικής, ου δημοσιεύτηκε στην κυριακή εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος τον Αύγουστο 2009)

 

 

Η ροσάθεια να διαμορφωθεί στο λαό "κουλτούρα λύσης" ριν διαμορφωθεί η ίδια η λύση –καθώς και η είκληση ου ακούγεται ως "η μη λύση δέν είναι λύση"– αοτελούν ανιστόρητο και εικίνδυνο αραλογισμό. Η "κουλτούρα λύσης" δεν είναι αφηρημένη και χωρίς ροδιαγραφές έννοια γιατί, σ αυτή τη βάση, υάρχουν τόσες " κουλτούρες λύσης όσες και οι ҹιθανές  λύσεις" (με, ή χωρίς, εισαγωγικά). Η κουλτούρα λύσης αοκτά λογική και νοηματική υόσταση σε συνδυασμό με μια συγκεκριμμένη λύση ή τουλάχιστον με ένα συγκεκριμμένο και ολοκληρωμένο σχέδιο λύσης και μ αυτή την έννοια δεν μορεί να είναι ροκατασκευασμένη.

 

Σ αυτή τη βάση η ερί  κουλτούρας   λύσης συζήτηση  έχει όλα τα χαρακτηριστικά  της ροονήσεως για την κατάκτηση νέου ρεκόρ στο εθνικό άθλημα της αυτοαγιδεύσεως  στο οοίο η ολιτική μας ηγεσία –με κάοιες τιμητικέςς εξαιρέσεις– κατέχει διαχρονικά τα σκήτρα. Το ιο ρόσφατο ρεκόρ σημειώθηκε με την άνευ όρων και ορίων συνεργασία της τότε ηγεσίας του Έθνους στη διαμόρφωση του Σχεδίου Ανάν.

 

Ηταν βέβαια σαφές αό την αρχή  ως με το σχέδιο Ανάν η δική μας λευρά  αέβλεε σε εφικτή μεν αλλά μόνιμη λύση του Κυριακού ενώ οι Τούρκοι και οι γνωστοί άσονδοι  φίλοι, ου κινούσαν τα νήματα στον ΟΗΕ, αέβλεαν σε εριστασιακό αραμερισμό του Κυριακού σαν εμοδίου στην  ένταξη  της Τουρκίας στην Ευρωαϊκή Ενωση.

 

Παρ όλα αυτά, σε κάοιο σημείο στην εξέλιξη  των διαραγματεύσεων εκείνων, έγινε σαφές ως ο στόχος των ασόνδων φίλων είχε κυριαρχίσει σε βαθμό ου το υό διαμόρφωση Σχέδιο  ήταν αδύνατο να γίνει δεκτό σε δημοψήφισμα αό τη δική μας λευρά. Μροστά σαυτό το ενδεχόμενο η ηγεσία μας έρεε να εγκαταλείψει τις διαραραγματεύσεις και να εξηγήσει τους λόγους για τους οοίους η ροσέγγιση του ροβλήματος α τον ΟΗΕ ήταν αντίθετη με κάθε  έννοια ανθρωίνων δικαιωμάτων και δικαίου, ευρωαικού ή άλλου. Αντ αυτού ροτίμησε να εξηγήσει την αραμονή της στις διαραγματεύσεις εκθειάζοντας –ενίοτε με τη χρήση αναξιορεών φραστικών υερβολών– το Σχέδιο Ανάν.

 

Οι συνέειες της ειλογής αυτής αεδείχθηκαν ολέθριες. Η ροσάθεια της τότε ηγεσίας  να εναρμονίσει την έξωθεν ενορχηστρωμένη –εοικοδομητικά ασαφή και ασόνδηλη– κουλτούρα λύσης ου την διακατείχε με το λαικό αίσθημα αέτυχε αταγωδώς. Ο λαός, το 2004, διέγραψε τις  αραμέτρους της κουλτούρας λύσης και υέδειξε ως η μη  λύση είναι λύση  όταν η ροσφερόμενη  λύση είναι σαφώς χειρότερη αό το  status quo.

 

Μροστά στην ραγματικότητα αυτή ειστρατεύτηκε η δικαιολογία ως η συνεργασία μας στη διαμόρφωση του Σχεδίου Ανάν εεβάλετο α την ανάγκη της  εντάξεως της Κυριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. Η δικαιολογία αυτή είναι διάτρητη και ααξιωτική. Υοδηλώνει  ως η τότε ηγεσία μας δεν είστευε ως η διεύρυνση της Ε.Ε ερνά α το  ελληνικό βέτο. Γιατί αν το είστευε αυτό θα είχε καταλήξει στο ροφανές συμέρασμα ως οι Αγγλοαμερικανοί, ου για δικούς τους λόγους ιέζουν για ταχεία και αεριόριστη διεύρυνση της Ε.Ε, δεν θα διεκινδύνευαν τη διεύρυνση στο σύνολό της για  να εμοδίσουν την ένταξη της Κύρου.

 

Η αναδρομή αυτή,στο ρόσφατο αρελθόν γίνεται με αοκλειστικό γνώμονα την ανάγκη να διδαχθούμε.

Μια υόμνηση γιαυτό, αν χρειάζεται, βρίσκεται στις ομοιότητες ανάμεσα στα διλήμματα του χτες και αυτά του σήμερα.