Το έλλειμμα οικονομικής αξιοιστίας διευρύνεται με την άκριτη εκλογολογία-αροχολογία, με διακομματική ευθύνη

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή Θερμοδυναμικής, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 12.2.09)

 

 

Ο τομέας οικονομίας του ΠΑΣΟΚ εισημαίνει ως, με βάση την τελευταία έκδοση τριετών  ομολόγων, το ειτόκιο δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου είναι όχι μόνο ολύ υψηλότερο αό αυτό της Γερμανίας, αλλά είσης σημαντικά υψηλότερο αό αυτό των άλλων μεσογειακών χωρών-μελών της Ευρωαϊκής Ενώσεως ου είσης έχουν υψηλό δημόσιο χρέος. Και αυτό, λέει το ΠΑΣΟΚ, αοδεικνύει το έλλειμμα αξιοιστίας των διεθνών  χρηματαγορών ρος την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

                 

Δυστυχώς, για τη Χώρα – αλλά και για το ΠΑΣΟΚ – το θέμα δεν είναι τόσο αλό. Γιατί δεν διαφεύγει βέβαια την ροσοχή των διεθνών χρηματαγορών, αλλά όχι μόνο, ότι:

1.       Το δημόσιο χρέος διογκώθηκε ανεξέλεγκτα σαν συνέεια  της ǹολιτικής των κυβερνήσεων της δεκαετίας του 80.

2.       Το χρέος αυτό σήμερα αντιστοιχεί στα 95% ερίου του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). Αυτό σημαίνει ως η ροσάθεια των μετά το 1990 κυβερνήσεων να μειώσουν το χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ είχε ενιχρά μόνο αοτελέσματα.

3.       Η διαίστωση αυτή είναι ιδιαίτερα εντυωσιακή γιατί το ΑΕΠ αυξήθηκε – σε ονομαστικές τιμές – κατά 7% ερίου ετησίως στα τελευταία 15 χρόνια και υήρξε και μια εφ άαξ αύξησή του κατά 15% ερίου σαν αοτέλεσμα της αογραφής του 2004. Το ότι το δημόσιο χρέος δεν μειώθηκε σημαντικά σε σχέση με το ΑΕΠ σ αυτή την ερίοδο αντανακλά, σε μεγάλο βαθμό, το ότι το χρέος αυτό ήταν ο αοδέκτης των συνεειών της δημιουργικής λογιστικής, του ετεροχρονισμού των δαανών, του αλόχερου δανεισμού των ΔΕΚΟ με εγγύηση του Δημοσίου και άλλων τινών, ου εφαρμόστηκαν α όλες τις κυβερνήσεις.

 

Κατά συνέεια, η εισκόηση του θέματος α τις διεθνείς χρηματαγορές, αλλά όχι μόνο, είναι σημαντικά ευρύτερη α αυτή της ομάδας οικονομίας του ΠΑΣΟΚ. Και σ αυτή τη βάση η αξιολόγηση της ολιτικής της Ν.Δ – ιδιαίτερα αυτής της ήιας ροσαρμογής – δεν είναι ευνοϊκή, αλλά το έλλειμμα αξιοιστίας δεν εριορίζεται μόνο στην αρούσα κυβέρνηση αλλά και σ αυτήν ου, εν καιρώ, θα την διαδεχθεί. Εκείνο όμως ου θα μορούσε να λείει αυτές τις κρίσιμες ώρες είναι το ότι το έλλειμμα αξιοιστίας διευρύνεται σημαντικά α την άκριτη και ανιστόρητη εκλογολογία και αραχολογία για την οοία η ευθύνη είναι είσης διακομματική.