Πού οι διαφορές ευρωαίων και αγγλοσαξόνων ηγετών στην αντιμετώιση της οικονομικής κρίσης;

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή Θερμοδυναμικής, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 8.3.09)

 

 

Τη στιγμή της κρίσης οι Αγγλοσάξονες ηγέτες, κληρονόμοι του ραγματισμού, τολμούν την αυτοϋέρβαση και αφήνουν ίσω τις ροκαταλήψεις και τα φιλελεύθερα στερεότυα γράφει ο κ. Ν. Ξυδάκης (Καθημερινή 7 Μαρτίου) και ροσθέτει: Την ίδια στιγμή οι Ευρωαίοι ηγέτες μοιραίοι, άβουλοι, καθηλωμένοι στις συνταγές των 90ς κηρύσσουν αλληλεγγύη στις Τράεζες και στρέφουν τα νώτα στις ληττόμενες κοινωνίες. Αυτή η εθελοτυφλία είναι η κρίση.

                 

Οι αξιολογήσεις αυτές ακούγονται ερίεργα γιατί, σε αντίθεση με τον κρατικό αρεμβατισμό της Ευρώης, τα φιλελεύθερα στερεότυα  ήταν, αό αιώνες, στο είκεντρο της Αγγλοσαξονικής ολιτικής φιλοσοφίας. Και η σημερινή κρίση, ου είναι αοτέλεσμα της αραφοράς στη λειτουργία της αυτοελεχόμενης αγοράς –καθώς και αυτής της αφροσύνης και της αληστίας – έχει σαφείς Αγγλοσαξονικές καταβολές. Και αρ όλο ου δεν είναι σωστό να αμφισβητήσει κανείς τη θέληση και τις ροθέσεις του νέου Αμερικανού Προέδρου χρειάζεται ολύς χρόνος για να εκτιμηθεί το όσο βαθιές θα είναι οι ρωγμές  ου θα αφήσεις το έρασμά του στις ρίζες του συστήματος. Στην ερίτωση όμως του Βρετανού Πρωθυουργού το θέμα είναι διαφορετικό. Ο κ. Brown είναι υέρμαχος και ρωτεργάτης της ειδωλολατρίας της ελεύθερης, χωρίς κρατικές αρεμβάσεις, αγοράς και κατηγορούσε, ριν αό λίγους μήνες ακόμα, του Ευρωαίους ηγέτες για ατολμία, εειδή δεν συμφωνούσαν σε ερισσότερη αελευθέρωση των αγορών ιδιαίτερα της αγοράς εργασίας. Και όσο ειστικός – ή αοτελεσματικός – μορεί να είναι ο σημερινός κ. Brown ου, στο όνομα ροφανώς του ǹραγματισμού, αοφάσισε  να ανατρέψει τον εαυτόν του και ζητά την καθιέρωση κρατικών και διεθνών ελεγκτικών μηχανισμών για να αντιμετωιστεί η κρίση;

 

                  Φαίνεται ως οι ιδιότητες και η ικανότητα των Αγγλοσαξόνων ηγετών ευνοούνται δυσανάλογα αό κάοιες αοστάσεις – γεωγραφικές και άλλες – γιατί οι αόψεις του κ. Ξυδάκη δεν συμίτουν με αυτές της μεγάλης λειοψηφίας αυτών ου ζουν την τρέχουσα ραγματικότητα στην Αγγλοσαξονική λευρά του λόφου  όως αυτή αοτυώνεται σε μια σειρά αό συγκριτικά στοιχεία, όως:

1.       Α την αρχή της κρίσεως ο ρυθμός αυξήσεως της ανεργίας στις Αγγλοσαξονικές χώρες είναι σημαντικά υψηλότερος α τον αντίστοιχο μέσο όρο στις χώρες της Ευρωζώνης. Το ίδιο ισχύει και για το βάθος της υφέσεως.

2.       Ο αριθμός των Αμερικανικών Τραεζών ου εριήλθαν στον έλεγχο του κράτους (25 α την αρχή του 2009) είναι μεγαλύτερος α τον αριθμό των Τραεζών ου είχαν την ίδια τύχη στις χώρες της Ευρωζώνης.

3.       Στον βαθμό ου μορεί να γίνουν εκτιμήσεις, οι τοξικές εενδύσεις των Βρετανικών Τραεζών ου, για λόγους ǹραγματισμού αλλά όχι αλληλεγγύης ρος τις Τράεζες ετέθησαν υό την εγγύηση του κράτους, υολογίζονται σε ολλές εκατοντάδες δισεκατομμυρίων λιρών. Αυτό σημαίνει ως, αν ένα σημαντικό μέρος των εγγυήσεων αυτών καταέσει, το κράτος ρέει να καταφύγει στην εκτύωση νομίσματος με ό,τι αυτό συνεάγεται.

                  Η ραγματικότητα αυτή υογραμμίζει το ότι τα δευτερογενή στεγαστικά  δάνεια  και τα δομημένα αράγωγά τους (αν ο όρος θυμίζει τίοτα) είναι ροϊόντα της Αγγλοσαξονικής ιδιοφυίας και η αρουσία τους στην Ευρωζώνη είναι δευτερογενής. Η εξήγηση του εριέργου ότι οι Ευρωαίοι ηγέτες (σε αντίθεση με τους Αγγλοσάξονες) κήρυξαν αλληλεγγύη ρος τις Τράεζες, και άλλα τινά, θα ρέει ίσως, να συσχετιστεί, εκτός α τ άλλα, με την αυτοϋέρβαση.