Κανένας Πρετεντέρης δεν μορεί να  ααλλάξει το ολιτικο-μιντιακό σύστημα αό τις ευθύνες του για την κρίση!

 

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου

 

1.            Δύο στόχους φαίνεται να ειδιώκει κυρίως ο κ. Ι. Πρετεντέρης (Ι. Π) με το βιβλίο του Ο ψυχρός εμφύλιος: Να ααλλάξει το ολιτικο-μιντιακό σύστημα α τις ευθύνες του για την καταστροφική κρίση της Χώρας και να είσει για την ορθότητα της ολιτικής ανάλυσής του για την κρίση, κατά την τριετία της αφήγησής του.

 

2.            Ειχείρηση αραλάνησης η αόειρα για την ααλλαγή αό τις ευθύνες τους.

 

(α)          Ρωτάει ο Ι. Π: Πώς καταντήσαμε εδώ ου καταντήσαμε; Πώς εκτροχιάστηκε με τόση ευκολία μια ολόκληρη χώρα; Πώς βυθίστηκε τόσο αναάντεχα κι αροσδόκητα στην αοσταθεροοίηση;.  

Και δίνει ο ίδιος μια αάντηση ου βολεύει:

- Η καταστροφή ροέκυψε εειδή το αραδοσιακό σύστημα εξουσίας αέτυχε όχι μόνο να την ροβλέψει ή να την αντιμετωίσει, αλλά και να την διαχειριστεί.

- Η χώρα καταστράφηκε γιατί συγκεκριμένοι άνθρωοι ήραν συγκεκριμένες αοφάσεις τη συγκεκριμένη στιγμή. Η καταστροφή της χώρας έχει ονοματεώνυμα, για να μην ω μόνο ένα. Πρέει να αρχίσουμε να μιλάμε με ονοματεώνυμα για να μη μένουμε στη γενική ιστορία ότι φταίει η μεταολίτευση.

 

(β)        Δεν είναι, όμως, τα ράγματα όως τα εμφανίζει ο κ. Πρετεντέρης!     

- Η Χώρα δεν βυθίστηκε στην αοσταθεροοίηση τόσο αναάντεχα κι αροσδόκητα, δεν εκτροχιάστηκε με τόση ευκολία ούτε καταστράφηκε μόνο αό τα ρόσωα και τα γεγονότα μιας τριετίας.

Βρισκόταν ήδη σε διάλυση το 2009, η διάλυσή της συντελέστηκε σταδιακά τα τελευταία τριάντα χρόνια και γι αυτήν ευθύνεται ολόκληρο το ολιτικο-μιντιακό σύστημα –αστικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ κ.λ..), μίντια, συνδικαλιστές.

Και ευθύνεται γιατί την ροκάλεσε, όχι γιατί αλώς αέτυχε να την ροβλέψει και να την διαχειριστεί.

- Τη διάλυση αυτή την ζήσαμε, γνωρίζουμε λοιόν αό ρώτο χέρι ώς και αό ού ροήλθε και δεν εριμένουμε να μας την εξηγήσουν οι ρετεντέριοι ιστορικοί, όου ο ίδιος μας αραέμει (Τα ιο ίσω είναι αρμοδιότητα των ιστορικών!), για να ξεμερδέψει, έτσι αλά και στα γρήγορα, με τα δυσάρεστα.

- Οι συγκεκριμένοι άνθρωοι δεν είναι ΜΟΝΟ οι Γ. Παανδρέου και Γ. Παακωνσταντίνου, και μάλιστα μόνο για τα εραγμένα τους της τριετίας.

Είναι και όλοι εκείνοι της μεταολίτευσης, ολιτικοί και αρθρογράφοι/σχολιαστές-υάλληλοι των μίντια, ου, με τις ράξεις, τις αραλείψεις και τον λόγο τους, εμόδισαν  τη Χώρα να αοκτήσει σύγχρονους θεσμούς και τους ολίτες  σεβασμό στον Νόμο, ου δεν ρόσφεραν αράδειγμα, ου διάλυσαν ή ανέχθηκαν τη διάλυση της αιδείας, της υγείας, της δημόσιας διοίκησης, ου υέθαλψαν ή ανέχθηκαν την αναξιοκρατία, την ανομία και τη διαφθορά αντού, στα κόμματα, τον συνδικαλισμό, στις εφορίες, ολεοδομίες, νοσοκομεία, δημόσια  έργα, ρομήθειες

 

3.           Ρηχή και αντιφατική η  ολιτική ανάλυση στην αρθρογραφία Πρετεντέρη για τα καίρια ζητήματα (α) της κυβερνητικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και (β) των εκλογών του 2012.  

Αυτό δείχνει μια ροσεκτική ανάγνωση των κύριων σημείων της:

 

(α) Για το ζήτημα της κυβερνητικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ:

- Η (αρχικά) αντιμνημονιακή στάση της ΝΔ λογικά θα οδηγούσε σε εικράτηση της ΝΔ στις εόμενες εκλογές και σε σταδιακή ροσαρμογή της στους βασικούς άξονες του ρογράμματος. Ενδεχομένως η νέα κυβέρνηση να κατάφερνε την εανεξέταση μερικών αό τις εαχθέστερες δεσμεύσεις του Μνημονίου. Η συμμετοχή, όμως, της ΝΔ στη διακυβέρνηση ακύρωσε εκ των ραγμάτων αυτήν την λειτουργία και ναρκοθέτησε την ομαλή εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία.

Αν είναι δυνατό! Να άρει την κυβέρνηση ο Σαμαράς με την τότε αντιμνημονιακή του στάση και αμέσως μετά να ροσαρμοστεί στους βασικούς άξονες του Μνημονίου!

- Αν οι διαβουλεύσεις μεταξύ Παανδρέου και Σαμαρά (για την ειλογή του Πααδήμου ως ρωθυουργού) οδηγούνταν σε αδιέξοδο, τότε, αργά ή γρήγορα αλλά σχεδόν αναόφευκτα, το αδιέξοδο θα άνοιγε τον δρόμο στις εκλογές.

Ο Ι. Π δεν αναρωτιέται γιατί ο Σαμαράς εέλεξε, ορθώς, όχι εκλογές αλλά συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Πααδήμου, αρά τις ειθυμίες κάοιων των μίντια!

- Με τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στην κυβέρνηση Πααδήμου, οδηγηθήκαμε σε δεύτερο Μνημόνιο, χωρίς να γίνει η αραμικρή αυτοκριτική για την αοτυχία του ρώτου. Και χωρίς τις ααραίτητες διορθωτικές κινήσεις μετά την αοτυχία.

Η ειλογή, ορθή κι αυτή, του Σαμαρά δείχνει την ουτοία του όχι στον μονόδρομο των ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Ανεξάρτητων Ελλήνων και Χρυσής Αυγής (αλλά και εκείνου του Ι. Π).

- ΠΑΣΟΚ και ΝΔ άφησαν να αγιωθεί η εντύωση ως, ούτως ή άλλως, θα κυβερνήσουν μαζί. Κι ότι όχι μόνο θα κυβερνήσουν μαζί, αλλά και θα κυβερνήσουν με ένα ρόγραμμα το οοίο είναι αολύτως δεδομένο .

Αυτή δεν ήταν η μόνη ρεαλιστική λύση; Είναι ρος ψόγον ότι δεν το έκρυβαν;

 

 (β) Για το ζήτημα των εκλογών μετά την διακυβέρνηση Πααδήμου:

- Τόσο οι Ευρωαίοι εταίροι όσο και οι Έλληνες υοστηρικτές τους ήθελαν να κλείσει αμετάκλητα η αμφισβήτηση του Μνημονίου ριν ανοίξουν οι κάλες, εικαλούμενοι το αράδειγμα της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, όου τα κόμματα εξουσίας είχαν δεσμευτεί ροεκλογικά τι θα αοδεχτούν μετεκλογικά.

Σωστά! Αν δεν είχε κλείσει η αμφισβήτηση του Μνημονίου ριν αό τις εκλογές, θα μορούσαμε να την ετύχουμε μετά!

- Αντί να μετατεθεί για μετά τις εκλογές και να ανατεθεί στη νέα Βουλή, το νέο Μνημόνιο ψηφίστηκε ροεκλογικά.

Σωστά και άλι! Μετεκλογικά, θα υήρχε σίγουρα κυβέρνηση της ΝΔ και η Βουλή θα μορούσε άνετα να ψηφίσει το νέο Μνημόνιο!         

- Δημοσκόηση ου ραγματοοιήθηκε (αό την GPO) στο διάστημα 30 Νοεμβρίου ως 5 Δεκεμβρίου (2011): Το 56,2 % θέλει οι εκλογές να γίνουν αργότερα (αό ό,τι ρόβλεε η συμφωνία σχηματισμού της κυβέρνησης Πααδήμου).

Ούτε οι ολίτες ούτε τα δύο μεγάλα κόμματα ήθελαν τότε εκλογές! Μόνο κάοιοι των μίντια τις ήθελαν.

                 

4.            Η σύναξη δύο ρώην ρωθυουργών και λήθους νυν και ρώην υουργών και βουλευτών στην αρουσίαση του βιβλίουαφήγησης ρόσφατων γνωστών γεγονότων, με άνευ ιδιαιτέρων αξιώσεων ολιτική ανάλυση ενός αρθογράφου/ολιτικού σχολιαστή:

- Δικαίωσε αυτούς ου ισχυρίζονται ως η Ελλάδα είναι μια ξεχωριστή ερίτωση αλλά και τον ρώην ρωθυουργό του αυτή είναι η Ελλάδα!. 

Πού αλήθεια, στον κόσμο όλο, θα μορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο;

- Έδωσε ένα ακόμα δείγμα αάντησης στο οιος σ αυτήν τη χώρα είναι η εξουσία!

Οι ερισσότεροι αό τους ροσελθόντες στη σύναξη δεν ροσήλθαν για τον συγγραφέα, ροσήλθαν για τα αφεντικά του! Κατανοητό για τους ευνοούμενους ή τους ελίζοντες στην εύνοια, κρίμα για τους άλλους!