Το φυσικό για τους δικαστές είναι να κάνουν το καθήκον τους σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή τους και όχι σύμφωνα με τις ροσδοκίες των όοιων εκλεκτόρων τους (ή άλλων τινών)

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Μαϊόουλου, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 5.8.09)

 

 

Ας μου ειτραούν μερικές σκέψεις άνω στην άοψη του κ. Αντ. Καρκαγιάννη ότι ο ειλεγόμενος αό την κυβέρνηση δικαστής () είναι φυσικό να αισθάνεται εξαρτημένος και υοχρεωμένος να ικανοοιήσει τις ροσδοκίες των εκλεκτόρων (άρθρο του με τίτλο Τα της Δικαιοσύνης, Καθημερινή 2.6.09).

 

1. Το φυσικό για τους δικαστές δεν είναι αυτό ου ο κ. Καρκαγιάννης αναφέρει αλλά εκείνο ου οι αρχαίοι χρόνοι και η οικογένεια και το σχολείο έχουν διδάξει: να κάνουν το καθήκον τους σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή τους και όχι σύμφωνα με τις ροσδοκίες των όοιων εκλεκτόρων τους (ή άλλων τινών).

Εκείνο ακριβώς ου, εδώ και ολλά χρόνια, έχει γίνει δεκτό σε όλες τις ευνομούμενες χώρες. Όου η δικαιολογία εκτελούσα εντολές δεν γίνεται αοδεκτή, όου ρωθυουργοί και ρόεδροι κρατών ανακρίνονται αό αστυνομικούς ή δικαστές και τιμωρούνται αό δικαστές – αστυνομικούς και δικαστές ειλεγόμενους αό την κυβέρνηση – όου ακόμα και το οιος θα ήταν Πρόεδρος ενός κράτους (των ΗΠΑ) αοφασίστηκε το 2004 αό ελάχιστους δικαστές, ειλεγόμενους αό τον Πρόεδρο.

 

2. Το ως άνω είναι φυσικό του κ. Καρκαγιάννη αν ίσχυε για τους δικαστές θα ίσχυε, κατά μείζονα λόγο, και για την ηγεσία και τα στελέχη όλου του Δημόσιου Τομέα – Δημόσιων Υηρεσιών, Δημόσιων Ειχειρήσεων, Ενόλων Δυνάμεων, Σωμάτων Ασφαλείας

 

3. Το ζήτημα δεν είναι να διαλέξουμε σε οιον εκλέκτορα (την κυβέρνηση, το λειοψηφούν στη Βουλή κόμμα, τα συγκροτήματα των ΜΜΕ, τους συνδικαλιστές;) θα αισθάνεται εξαρτημένος ο δικαστής, αλλά να διαμορφώσουμε, ως κοινωνία, ένα εριβάλλον στο οοίο ο δικαστής δεν θα αισθάνεται εξαρτημένος αό κανένα.

 

4. Το ζητούμενο αυτό – ο δικαστής να μην αισθάνεται εξαρτημένος αό κανένα – δεν θα ειτευχθεί, αν ολιτικοί, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές, δικηγόροι, ανειστημιακοί κ.α. δεν σταματήσουν:

- να διαχωρίζουν τους δικαστές σε δύο κατηγορίες, σε δικαστές ου τιμούν το αξίωμά τους και σε είορκους δικαστές,

-  να εαινούν ή να καταγγέλουν τους δικαστές, ανάλογα με το αν οι αοφάσεις τους τους ευνοούν ή όχι,

- να αυτοδιορίζονται εισαγγελείς και δικαστές, υοδεικνύοντας τις δέουσες δικαστικές ράξεις και  εκδίδοντας αθωωτικές ή καταδικαστικές  αοφάσεις,

- να κρίνουν, με ρόσχημα το δικαίωμα της κριτικής, ακόμα και την αραμικρή δικαστική ενέργεια, χωρίς να γνωρίζουν τα στοιχεία του φακέλου ούτε το σκετικό του δικαστή (Για οιον λόγο ο ανακριτής ου χειρίζεται την υόθεση δεν εξέδωσε και τα έντε εντάλματα ταυτοχρόνως;, ρωτούσε ρόσφατα γνωστός δημοσιογράφος),

- να αοδίδουν ροθέσεις και να υβρίζουν – και εμμέσως να αειλούν – δικαστές (σε οια ευνομούμενη χώρα θα μορούσαν να ακουστούν εκφράσεις του τύου είορκοι δικαστές, δικαστές ου ενεργούν ως κομματικές μαριονέτες, δικαστές ου εκτελούν τα σχέδια ου σχεδιάζονται σε κομματικά υόγεια, δικαστές ου συμεριφέρονται ως χανουμάκια ολιτικών, δικαστές ου χρησιμοοιούνται ως νομικό λυντήριο σκανδάλων, ου ακούμε συχνά εδώ;).

 

5. Αν το ενδιαφέρον για ανεξάρτητη δικαιοσύνη δεν είναι υοκριτικό, οι ενδιαφερόμενοι θα ρέει:

- να αφήνουν τους δικαστές να ειτελούν αερίσαστοι το έργο τους, χωρίς να ροσαθούν να τους εηρεάσουν με τις ροηγουμένως αναφερθείσες ρακτικές,

- να ασκούν κριτική των δικαστικών αοφάσεων όως οι νομικοί κανόνες ορίζουν (για να είναι δυνατό, εκτός άλλων, οι κρινόμενοι δικαστές – ου σήμερα δικάζονται αναολόγητοι – να υερασίσουν τις ράξεις και αοφάσεις τους), 

- να υοβάλλουν τις ενστάσεις τους κατά δικαστικών ράξεων και αοφάσεων όχι στα τηλεαράθυρα και στον Τύο, αλλά στα αρμόδια όργανα, όως ο Νόμος ορίζει (η Δικαιοσύνη είναι ο θεσμός με τους ερισσότερους βαθμούς εανελέγχου των (δικών της) αοφάσεων),

- να ροτείνουν συγκεκριμένα μέτρα για τη βελτίωση του θεσμικού λαισίου οργάνωσης και λειτουργίας της Δικαιοσύνης (όχι όμως με ροχειρότητα αλλά μετά αό σοβαρή μελέτη, ου να εριλαμβάνει και καταγραφή του ώς άλλα κράτη με ειδόσεις στο εδίο της Δικαιοσύνης αντιμετωίζουν τα σχετικά ζητήματα).

 

Υάρχει άραγε ελίδα οι ολιτικοί και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης να δεχθούν ως η Δικαιοσύνη ρέει να είναι ανεξάρτητη αό όλους, άρα και αό τους ίδιους;