Στη μνήμη της αγωνίστριας Αμαλίας Καλυβιώτη, ου υέφερε και χάθηκε εξ αιτίας σου γιατρέ μου

 

(Δύo κείμενα της Αμαλίας ου δημοσιεύτηκαν στο fakellakibogspot.com, το ρώτο το Σάββατο 10 Αριλίου 2007 και το δεύτερο την Κυριακή 24 Σετεμβρίου 2006).

 

 

ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....

 

Έχω ονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον ανικό νιώθοντας τον ανυέρβλητο όνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν αυτοκτονήσω λόγω του όνου, έχω εράσει άειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας α τον όνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου, έχω υάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υοστεί το όοιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών εεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει αολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις , έχω διακόψει τις σουδές μου άνω αό τρεις φορές, έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια, έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του όνου ή του φόβου του όνου, δεν έαιξα εαγγελματικά βόλλεϋ, δε φόρεσα οτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του όνου, αντιμετώισα την αμφισβήτηση του όνου μου αό τους γιατρούς, αντιμετώισα την αμφισβήτηση του όνου μου αό τους γονείς μου ήδη ριν αό την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου, το αιδικό μου αιχνίδι έχει διακοεί έξι φορές αό άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά αό ασθενοφόρο, έχω νιώσει ντροή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωίσει αράλογη γραφειοκρατεία, έχω υάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης αό γιατρούς, έχω υάρξει υοψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης αό γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία όου ήμουν ελάτισσα και το βλέμμα ήταν άντα στην τσέη ου μορούσε και όχι στο όδι ου ονούσε, έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται αό αδιάφορα ρόσωα και αμόρφωτους "ειστήμονες", έχω εριμένει άειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, έχω υάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋαλληλίσκου, τις ώρες του όνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίλα μου αλλά αέναντί μου, έχω καλλιεργήσει ήδη αό την αιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο", έχω ζητήσει βοήθεια αό ανθρώους ου ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω εειδή με λύγισε ο όνος, δεν μόρεσα οτέ να θέσω την εργασία μου σε μακρορόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου, συχνά οι σεξουαλικές μου εαφές υήρξαν εώδυνες, έχω κάνει άειρα ξενύχτια λόγω του όνου,υήρξα θύμα κατηγοριών αό την οικογένειά μου εειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών, έχω αντιμετωίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίλα μου, έχω δει τον όνο των αγαημένων μου όταν με βλέουν να λιώνω, έχω δει το ρόβλημά μου να γίνεται ηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών,φυσιοθεραευτές, ορθοεδοτεχνικούς ου μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος κλ) , έχω χάσει την λήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω ροσαθήσει ολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανείβλετων ειδικευομένων, έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζόμενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα ολλών εραστικών (εειδή αοφάσισα να μη χαροοιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς ου ουλούν ερρούκες), και η ιο αλή μου κίνηση ααιτεί μεγάλη ροσάθεια, ενίοτε και ανοχή όνου, έχω εράσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές, συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σιτιού μου, κάοιες φορές έχω αραλύσει λήρως λόγω του όνου, κάοιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της εικοινωνίας είμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μορέσουν να χειριστούν την αρούσα κατάστασή μου ή και τον εικείμενο θάνατό μου, τις ερισσότερες φορές δε μορώ να γελάσω γιατι με ιάνει ελεεινός βήχας ου εξελίσσεται σε εμέτους, δε μορώ να θυμώσω ολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες αό τις συνεχείς εισκέψεις σε νοσοκομεία,αό τις ατέλειωτες εξετάσεις, αό τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω λέον ψυχοσωματικά συμτώματα, αοφεύγω τη συναναστροφή με αιδιά όως .χ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω ολύ αν εθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους όνους και τις ταλαιωρίες των άλλων εειδή έχω κουραστεί τόσο ου μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, ρέει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου λέον ανοσοοιητικού μου, η μόνη ρογραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιωρία της χημειοθεραείας, ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάοια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι λέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, αρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" εειδή δε μορώ να υοσχεθώ τίοτα, δε μορώ να άρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και λέον δια αντός τη μεγάλη μου αγάη,το χορό , έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" ου κάνει ένα οστό όταν σάζει, αναγκάζομαι συχνά να αρηγορώ τους γύρω μου κάθε ου αίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αοτελέσματα άλλων εξετάσεων ράγμα ου έχω βαρεθεί, έχω δει αμέτρητες αλές αολαύσεις να με ροσερνούν, δε μορώ να ουρλιάξω....

 

...ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ

 

 

ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΧΑΜΟΥΡΕΣ...

 

ΦΟΒΟΜΟΥΝ μήως δεν ρολάβαινα να δημοσιεύσω τις υέροχες εξαιρέσεις , τους γιατρούς ου με βοήθησαν και με βοηθούν ακόμη, ου με "κράτησαν" σε εοχές αφόρητες, ου όχι μόνο υήρξαν σοβαροί ως ειστήμονες,αλλά και αοδείχτηκαν ανυστερόβουλοι, ανθρώινοι, δοτικοί, ου καμμιά σχέση δεν έχουν με τους συνήθεις άσχετους, ανασφαλείς και αραδόιστους φακελάκηδες, ου όχι μόνο δεν υήρξαν ανεαρκείς , αλλά μού ροσέφεραν ολλά και ανεκτίμητα, ολύ έρα αό τις "υοχρεώσεις" τους.

Τα τελευταία χρόνια διασταυρώθηκε ο δρόμος μου με αυτούς τους ανθρώους, για τους οοίους ό,τι και να ω είναι λίγο...

Και ιο ολύ με στενοχωρεί οτι δε μορώ να ω στους ίδιους το τι έκαναν για μένα, τη σημασία των ράξεών τους και το όσο βαθειά δικούς μου ανθρώους τους αισθάνομαι...
Δε μορώ να ανταοδώσω –η φροντίδα δεν είναι μετρήσιμη.

Μόνο ου θέλω να ξέρουν όσο το δυνατό ερισσότεροι και την άλλη όψη.
Πέρα λοιόν αό τους ροαναφερθέντες , υάρχουν και οι άλλοι:

 

Υάρχει η ΑΘΗΝΑ ΒΑΔΑΛΟΥΚΑ, με το Ιατρείο Πόνου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και το Ιατρικό Κέντρο, ου ανέλαβε τον όνο μου μια στιγμή ριν αυτοκτονήσω αό αελισία. Που ίστεψε στο οτι ήμουν αδιάγνωστη κι όχι "τρελλή". Που αντιμετώισε τον αφόρητο όνο μου άμεσα και χωρίς καμιά ιδιαίτερη αρενέργεια. Που με έκανε να νιώσω για ρώτη φορά οτι δεν ήμουν μόνη αέναντι στη φρίκη ου λέγεται "εεισόδια νευροαθητικού όνου". Που όχι μόνο δεν με εκμεταλλεύτηκε οικονομικά –αν και ανεύκολα θα μορούσε λόγω της αελισίας μου– αλλά και, ολύ σύντομα, με δεχόταν στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ Ιατρικό Κέντρο Αθηνών (Μαρούσι) χωρίς να αμοίβεται. Που όταν έμαθε οτι διαγνώστηκα στα Γιάννενα, φρόντισε να εικοινωνήσει με ολλούς γιατρούς εκεί, για να τους ειστήσει την ροσοχή εάνω μου. Που όταν ρωτογνωριστήκαμε, λόγω του όνου μου αλλά και της ιδιότητάς της (και γιατρός και καθηγήτρια) της φέρθηκα σχεδόν εριστικά,αλλά το αρέβλεψε. Που σε κάθε μου δυσκολία είναι εκεί...

 

Υάρχει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΜΑΣ , ο νευρολόγος στο Πανειστημιακό Ιωαννίνων ου με διέγνωσε. Που δεν έλαβε υ όψη τις "γνώμες" των ροηγούμενων γιατρών ου τού ανέφερα,αλλά μελέτησε με υομονή τις εξετάσεις μου για να σχηματίσει δική του γνώμη. ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΕΓΝΩΣΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ, ΟΤΑΝ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟ ΑΘΗΝΩΝ ΜΕ ΕΒΓΑΖΕ "ΤΡΕΛΛΗ" ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ. Που μου χάρισε δηλαδή δυο χρόνια υέροχης ζωής (ως την υοτροή μου). Που υήρξε ροσεκτικός, ευγενής και ευροσήγορος σε όλη τη συνεργασία μας. Που, αφού με διέγνωσε, α τον ενθουσιασμό μου, τον ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ να του κάνω ένα δώρο, μέσα αό την καρδιά μου το ήθελα και τού το εία, και μόνο ου δε με έδιωξε με τις κλωτσιές!

Που ακόμη κι όταν έφυγα αό την αρμοδιότητά του και με ανέλαβαν οι χειρουργοί και οι ογκολόγοι, εκείνος ερνούσε αό την κλινική να με δει και να ελέγξει αν χρειάζομαι κάτι. Που ενώ δεν είχε καμια υοχρέωση, ήταν αρών όταν οι αθολογοανατόμοι μού ανακοίνωναν τα αοτελέσματα της βιοψίας.

 

Υάρχει η ΠΕΝΝΥ ΛΙΟΣΗ, ακτινοθεραεύτρια στον Άγιο Σάββα, ου ρογραμμάτισε τις ακτινοθεραείες μου μέσα σε ένα βεβαρυμένο ρόγραμμα. Που σε κάθε μου ρόβλημα ήταν ρόθυμη να ααντήσει. Που ήταν άντοτε γελαστή και φιλική –εως στοργική!– ακόμη και μέσα στην καθημερινή "τρέλλα" της δουλειάς της. Που ήταν αό τους λίγους ου "έτρεχε" όλη την ημέρα στο νοσοκομείο. Που με τη γλύκα της αρουσίας της έκανε τη θεραεία μου ευχάριστη. Που φυσικά ολύ αείχε αό το να ροσμένει "δωράκια" και "χάρες" ως αντάλλαγμα.

 

Υάρχει η ΛΟΥΙΖΑ ΒΙΝΗ , ακτινοθεραεύτρια στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών (Μαρούσι), ου, αρά το εξαιρετικά βεβαρυμένο της ρόγραμμα, με δεχόταν αμέσως.
Που έχει γνώσεις και σατρατηγική άνω στη δουλειά της. Που αν και στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ της ιατρείο ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ΑΜΟΙΒΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ . Που ανέλαβε και εικοινωνούσε με νοσοκομείο στην Αγγλία, μεσολαβώντας ωστε να κανονιστεί εκεί χειρουργείο μου –μια διαδικασία χρονοβόρα και κουραστική. Που άντα ήταν εστιασμένη ταυτόχρονα τόσο στη σωματική μου υγεία όσο και στην ψυχολογική μου κατάσταση, χωρίς να νοιάζεται ούτε για τα χρήματα, ούτε να ροβάλλει το κύρος και τις γνώσεις της. Που έχει ραγματικά φιλοσοφημένη στάση ζωής...

 

Υάρχει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΟΥΒΑΣ, ογκολόγος-χημειοθεραευτής στο νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν, ου ροσάθησε μέχρι τέλους να αλέψει την αρρώστεια μου, ακόμη κι εκεί ου ήταν σχεδόν ανέλιδο, ικανοοιώντας τη μαχητική μου διάθεση.
Που άντα είναι ρόθυμος να εξυηρετήσει. Που με ευαισθησία, τιμιότητα και χιούμορ αντιμετωίζουμε τα δύσκολα. Που φροντίζει ακόμη και για τα δευτερεύοντα ή και τριτεύοντα ροβλήματά μου αό τις θεραείες (έμετοι,αδυναμία,κλ), ράγμα ου οι ερισσότεροι ούτε ου θα άκουγαν, και τα αντιμετωίζει με ειτυχία, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΜΟΥ "ΕΥΚΟΛΕΣ". Που δέχτηκε να συνεργαστεί και με άλλον ογκολόγο με τον οοίο είχα συνεργαστεί εγώ, χωρίς να ροβάλει ηλίθιους εγωισμούς, ανόητη ανταγωνιστικότητα ή "βεντεττισμό". Που αν και τον εισκέτομαι στο ιδιωτικό του ιατρείο, στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΜΟΙΦΘΕΙ. Που μεσολαβεί ολλάκις σε άλλους γιατρούς να με εξυηρετήσουν. Που μέ βλέει σαν δικό του άνθρωο. Που με κάνει και τον νιώθω δικό μου άνθρωο.

 

Υάρχει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΡΙΑΣΟΥΛΗΣ, ογκολόγος-χημειοθεραευτής στο Πανειστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Που ροσάθησε να σώσει το μισοχαμένο μου όδι, σεβόμενος την ειθυμία και τον αγώνα μου. Που με αντιμετώισε με ενδιαφέρον και ανθρωιά. Που οτέ δεν άφησε να εννοηθεί οτι εριμένει "κάτι" αό εμένα. Που σε κάοιο ρόβλημά μου με την ηλιθιότητα και την αροθυμία άλλων γιατρών του νοσοκομείο μεσολάβησε και το έλυσε. Που δέχτηκε κι αυτός να συνεργαστεί με τον κ. Κλούβα, χωρίς κι αυτός να ροβάλει ηλίθιους εγωισμούς, ανόητη ανταγωνιστικότητα ή "βεντεττισμό".

 

...δεν ξέρω ώς θα δώσω σε αυτούς τους ανθρώους να καταλάβουν ΠΟΣΟ σημαντικοί είναι... και ονάω γι' αυτό.