Η διαφθορά θα καταολεμηθεί μόνο αν οι τίμιοι ολιτικοί σχηματίσουν ένα ευρύ διακομματικό μέτωο εναντίον της, αραμερίζοντας υοχρεώσεις κομματικής ειθαρχίας και δεσμούς φιλίας

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου, ου στάθηκε στην Καθημερινή στις 1.3.02)

 

 

Για το, και άλι, είκαιρο ζήτημα της διαρκώς εξαλούμενης διαφθοράς – με τις δυό όψεις της, της μεγάλης διαλεκόμενης και της μικρής καθημερινής διαφθοράς, ου καθεμιά τους στηρίζει την άλλη και στηρίζεται α' αυτήν – ας μου ειτραούν λίγες σύντομες σκέψεις.

 

1.             Έχει εδραιωθεί λέον στην κοινωνία μας η εοίθηση ότι η
διαφθορά αοτελεί σήμερα για τη χώρα μας μια ραγματικότητα, με μεγάλη
έκταση και βάθος, και όχι ένα εριορισμένης σημασίας αρνητικό φαινόμενο
.

 

Η εοίθηση αυτή έχει εδραιωθεί αό:

       την καθημερινή ροσωική εμειρία των ολιτών, στις συναλλαγές τους με Υηρεσίες του Δημοσίου και των Δημόσιων ειχειρήσεων και οργανισμών.

       τον, αναντίστοιχο με τα νόμιμα εισοδήματα τους, τρόο ζωής, ου διάγουν κάοια στελέχη της Εξουσίας – ολιτικής, δημοσιογραφικής, συνδικαλιστικής κ.λ. – και των Δημόσιων ειχειρήσεων και οργανισμών.

       τον αοκλεισμό τίμιων και εξαιρετικά ικανών στελεχών του Δημόσιου τομέα αό θέσεις με μεγάλο οικονομικό αντικείμενο (ου εμφανίζεται ως εκσυγχρονισμός του αλιότερου 'συστήματος ειλογής στελεχών με κομματικά κριτήρια!).

       τους ικρούς καρούς της διαφθοράς – τα οιοτικώς ανεαρκή και ανάκριβα έργα, τους αελιστικά βραδείς ρυθμούς ροόδου οοιασδήοτε αόειρας εκσυγχρονισμού, τη σκόιμα συντηρούμενη γραφειοκρατία – ου τους γεύεται καθημερινά και τους ακριβοληρώνει ο Έλληνας ολίτης.

 

2. Ο μέσος ολίτης έχει λέον αντιληφθεί ως η διαφθορά, με τη
διάβρωση του κοινωνικού ιστού και την αειλούμενη διαμόρφωση μιάς
νεολαίας χωρίς ιδανικά, αοτελεί σήμερα το κεντρικό ολιτικό ρόβλημα της
δημοκρατίας μας και τον κύριο κίνδυνο για το μέλλον του τόου
.

Διαιστώνει καθημερινά ως σε καθεστώς εκτεταμένης και διαλεκόμενης διαφθοράς, αναιρείται κάθε ροσάθεια ροόδου, ως σ' ένα τέτοιο καθεστώς ούτε υγεία ούτε αιδεία, ούτε δικαιοσύνη ούτε ασφάλεια, ούτε οικονομική ανάτυξη ούτε εθνική άμυνα είναι δυνατόν να υάρξουν.

 

3. Σχετικά με τον έλεγχο της διαφθοράς, ώς μορεί να γίνει ιστευτή η δικαιολογία της εκτελεστικής εξουσίας, ότι αδυνατεί – αυτή ου νομοθετεί, ου διορίζει τις ηγεσίες της δημόσιας Διοίκησης, της Δικαιοσύνης, των Δημόσιων ειχειρήσεων, ου ορίζει την υηρεσιακή τύχη των στελεχών τους, ου διαθέτει ελεγκτικά όργανα, αυτή ου, με λίγα λόγια, διαθέτει όλη την εξουσία – να ελέγξει τους, λίγους η ολλούς, διεφθαρμένους υαλλήλους;

Εί λέον, ώς να γίνει λογικά αοδεκτό ότι η εκτελεστική εξουσία, ου δεν μορεί, όως δηλώνει, να ράξει το έλασσον, τον έλεγχο της μικρής καθημερινής διαφθοράς, μορεί, όως ισχυρίζεται, να ράξει το μείζον, τον έλεγχο της μεγάλης διαλεκόμενης διαφθοράς;

Έτσι ή αλλιώς, όμως, η δικαιολογία αυτή δεν αοτελεί, στην καλύτερη ερίτωση, ομολογία ανεάρκειας και, στη χειρότερη, ομολογία συνενοχής;

Πέρα αό τα ερωτηματικά αυτά, ο υοψιασμένος ολίτης έχει σήμερα αντιληφθεί ότι η μικρή καθημερινή διαφθορά γεννιέται και συντηρείται α τη μεγάλη διαλεκόμενη και ως η ρώτη δε θα εξαλειφθεί αν δεν καταολεμηθεί η δεύτερη.

 

4. Η εξάλωση της διαφθοράς μορεί να αναχαιτιστεί μόνο αν οι τίμιοι ολιτικοί, όσοι δεν έχουν μει στον κύκλο της διαφθοράς, ιστέψουν ότι η διαφθορά αοτελεί σήμερα θανάσιμο κίνδυνο για τη Χώρα, αν αύσουν να αυταατώνται ότι, σε καθεστώς γενικευμένης και διαλεκόμενης διαφθοράς, είναι δυνατό να αοδώσουν κάοιο έργο, έρα α' αυτό ου το Μεγάλο Αφεντικό τους ειτρέει, κι αν αοφασίσουν να σχηματίσουν ένα ευρύ διακομματικό μέτωο εναντίον της, αγνοώντας αξιώματα ή καρέκλες και αραμερίζοντας υοχρεώσεις κομματικής ειθαρχίας και δεσμούς φιλίας.

Ένας τέτοιος ανένδοτος όλεμος των τίμιων ολιτικών μας κατά της Διαφθοράς θα αοτελούσε ύψιστη τιμή γι αυτούς και μέγιστη υηρεσία στον τόο!