Δικαιοσύνη και ολιτικά σκάνδαλα

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 14.9.08)

 

 

Ας μου ειτραούν λίγες σκέψεις, σχετικά με τις αστήριχτες κατηγορίες ου διατυώνονται κατά καιρούς αό κάοιους για συνέργεια της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της στο κουκούλωμα ολιτικών σκανδάλων.

 

1. Οι δικαστές και εισαγγελείς είναι υοχρεωμένοι να λειτουργούν με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους, χωρίς να λαβαίνουν υόψη τους ολιτικές σκοιμότητες, δημοσκοήσεις, αισθήσεις ή ααιτήσεις των ολιτών (ου μόνο κάοια ΜΜΕ έχουν την ικανότητα να ανιχνεύουν!), χωρίς να καθυστερούν ούτε, όμως, και να βιάζονται, και να αοφασίζουν με βάση γρατά στοιχεία και μαρτυρίες και με συγκεκριμένες δικονομικές διαδικασίες (καθορισμένες αό το Νόμο για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων των ολιτών). Οι ράξεις και οι αιτιολογημένες αοφάσεις τους καταγράφονται εισήμως και υόκεινται στον ροβλεόμενο αό τον Νόμο έλεγχο.

Όοιος λοιόν θεωρεί ως κάοιος δικαστικός λειτουργός δεν έκανε καλά τη δουλειά του ή υέεσε σε οοιοδήοτε αράτωμα, κατά την έρευνα ολιτικού σκανδάλου, μορεί και, θα λέγαμε, έχει την υοχρέωση να ροσκομίσει τις σχετικές αοδείξεις και να ζητήσει τον έλεγχό του αό τα αρμόδια αό το Νόμο όργανα.

Αόριστες όμως κατηγορίες και υβριστικές εκφράσεις (του τύου είορκοι δικαστές, δικαστές ου ενεργούν ως κομματικές μαριονέτες, δικαστές ου εκτελούν τα σχέδια ου σχεδιάζονται σε κομματικά υόγεια, οι διάφοροι Σανιδάδες, ο κυρ εισαγγελέας, ανώτατοι δικαστές ου συμεριφέρονται ως χανουμάκια των ολιτικών ), ου εκστομίζονται στη χώρα μας αό ολιτικούς και συνδικαλιστές (αλλά και δημοσιογράφους) κάθε φορά ου ενέργειες ή αοφάσεις δικαστικών λειτουργών δεν είναι της αρεσκείας τους, είναι ααράδεκτες και δεν γίνονται αοδεκτές σε καμιά ευνομούμενη κοινωνία, με θλιβερή εξαίρεση τη δική μας.

 

2. Οι ολίτες έχουν μεγαλύτερη εμιστοσύνη στην κρίση των οργάνων της συντεταγμένης Δικαιοσύνης α ό,τι στις ιδιοτελείς κατά ερίτωση αοφάνσεις των ευκαιριακών τιμητών της. Ακόμα ερισσότερο, έχουν εδραιωμένη την εοίθηση ότι το κουκούλωμα των ολιτικών σκανδάλων το ειδιώκει και τις ερισσότερες φορές, δυστυχώς, το ειτυγχάνει η διααραταξιακή κομματικο-οικονομική διαλοκή. Με την εξαγορά των μεν για να λάβουν τις κατάλληλες αοφάσεις και των δε για να σιωήσουν...

 

3. Οι ολιτικοί, λοιόν, αυτοί ου κυρίως διαράττουν και κουκουλώνουν τα ολιτικά σκάνδαλα, ας εγκαταλείψουν τις κατά της Δικαιοσύνης, και κατ αλλήλων, ειθέσεις και ας κάνουν το καθήκον τους:

- να αναλάβουν, με ειλικρίνεια και αοφασιστικότητα, το έργο της ολιτικής εξυγίανσης, κάνοντας αρχή κάθε κόμμα αό αό τη δική του αυλή (οι ολιτικά ένοχοι, κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη και στελέχη δημόσιων οργανισμών κυρίως, είναι γνωστοί τοις άσι – ο τρόος ζωής τους δήλους τους οιεί – και η αομόνωσή τους ααιτεί ολιτικές μόνο διαδικασίες, και ασφαλώς τόλμη των ηγεσιών των κομμάτων),

- να αφήσουν ανενόχλητη τη Δικαιοσύνη να κάνει το δικό της καθήκον, να βρει και να τιμωρήσει, με τις διαδικασίες του Νόμου, τους οινικά ενόχους των συγκεκριμένων υοθέσεων ου έχουν αχθεί, ή ου θα αχθούν, ενώιόν της.