Δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, σονδή στον ολιτικό καιροσκοισμό της δεκαετίας του 1980 και τον μιμητισμό της δεκαετίας του 2000

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητής θερμοδυναμικής, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 4.11.08)

 

 

Ενδιαφέρουσα η γελοιογραφία της Καθημερινής 2 Νοεμβρίου. Εικονίζει τον ρωθυουργό και τον υουργό των οικονομικών να κρατούν στην λάτη τους το τεράστιο βάρος της διεθνούς κρίσεως ενώ ο ρώτος ρωτά τον δεύτερο τί έγινε με το ειχείρημα ως για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ;

 

Τo ΠΑΣΟΚ δεν φταίει για όλα βέβαια και το ίδιο ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία. Παρ όλα αυτά σε σχέση με το ολυσήμαντο ρόβλημα του δημόσιου χρέους η ευθύνη βαρύνει, σχεδόν, αοκλειστικά, τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οοίες εχρησιμοοίησαν τον δημόσιο δανεισμό – και τα κονδύλια της Ευρωαϊκής Ενώσεως – για να χρηματοδοτήσουν καταναλωτικές και μη αραγωγικές αροχές. Το αοτέλεσμα ήταν να εκτιναχθεί το δημόσιο χρέος αό ερίου 20% του Α.Ε.Π. το 1980 σε σχεδόν 100% του Α.Ε.Π. το 1990. Και αό τότε η Χώρα αρά τους υψηλούς ρυθμούς ανατύξεως της τελευταίας δεκαετίας και αρά τις εριόδους λιτότητας (σε σύγκριση με την ευημερία των δανεικών βέβαια), δεν μόρεσε να βγει α τον φαύλο κύκλο αφού σήμερα το δημόσιο χρέος βρίσκεται στο 94% του Α.Ε.Π. ου σημαίνει 250 δισεκατομμύρια ευρώ ερίου.

 

Οι αριθμοί αυτοί υοδηλώνουν την ανευθυνότητα της οικονομικής ολιτικής της δεκαετίας του 80 , υογραμμίζουν είσης τους λόγους για τους οοίους – αρά τις ερί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των κυβερνώντων – η ελληνική οικονομία είναι ιδιαίτερα ευαθής σε κάοιες α τις ειτώσεις της διεθνούς κρίσεως. Μια υόμνηση γιαυτό υάρχει στο κύριο άρθρο της Καθημερινής (2 Νοεμβρίου) στο οοίο εισημαίνεται το είτευγμα του (κατά κανόνα δομημένου) ελληνικού ομολόγου είναι σήμερα 1,7% υψηλότερο α αυτό του αντιστοίχου γερμανικού ενώ η διαφορά αυτή ήταν 0,1% το 2004. Αυτό σημαίνει ως οι σημερινές – σε σχέση με το 2004 – ανάγκες της Χώρας για την εξυηρέτηση του δημοσίου χρέους αυξήθηκαν κατά 4 δισεκατομμύρια ευρώ.

Εκτός α αυτό υάρχει σαφής συσχέτιση ανάμεσα στην καταναλωτική αραφορά ου χρηματοδοτήθηκε με δημόσιο δανεισμό στη δεκαετία του 80 και στην άκριτη υιοθέτηση α την Ελλάδα, αλλά όχι μόνο, της Αγγλοσαξονικής ειδωλολατρίας της αελευθερωμένης αγοράς ου οδήγησε σε ένα εξ ίσου ανεξέλεγκτο δανεισμό α τον ιδιωτικό τομέα ο οοίος είναι, σε μεγάλο βαθμό, υεύθυνος για τη διεθνή κρίση. Η νέα καταναλωτική αραφορά ξετίναξε το έλλειμμα του εμορικού ισοζυγίου της χώρας σε ύψη δυσθεώρατα τη στιγμή ου, λόγω της κρίσεως, θα μειωθούν οι δύο βασικές ηγές ξένου συναλλάγματος ου είναι ο τουρισμός και η ναυτιλία. Αυτό, σε συνδυασμό με τις αυξημένες δαάνες για την εξυηρέτηση του δημοσίου χρέους, δημιουργεί ρόβλημα για τα συναλλαγματικά αοθέματα της χώρας.

 

Κατά συνέεια θα ήταν ιο ακριβές και διδακτικό για την ελληνική λευρά της διεθνούς κρίσεως αν το άγιο, για δεκαετίες, βάρος στους ώμους των ελληνικών κυβερνήσεων ου εικονίζεται στη γελοιογραφία έφερε  την ειγραφή δημόσιο και ιδιωτικό χρέος-σονδή στον ολιτικό καιροσκοισμό της δεκαετίας του 80 και στον ανεξέλεγκτο μιμητισμό της δεκαετίας του 2000.