Η ελευθερία του λόγου ρονόμιο λίγων εκλεκτών, και στην έκταση ου άλλοι, ελάχιστοι και... εκλεκτότεροι, την ειτρέουν.

          

           (Ειστολή του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 19.5.09 )

 

             

                            Οι συνημμένες δύο ειστολές ου έστειλα στην "Κ", στις οοίες σχολίαζα τρία άρθρα του κ. Π. Μανδραβέλη για τη Δικαιοσύνη ("Οι δικαστές και η κριτική" (17.4.09), "Το ρόβλημα με τη Δικαιοσύνη" (26.4.09) και "Δικαιοσύνη και Λογική" (28.4.09)) δεν δημοσιεύτηκαν.

 

                            Το ίδιο έχει συμβεί αρκετές φορές και με ειστολές φίλων, στις οοίες διατυώνονταν αόψεις διαφορετικές  αό εκείνες συντακτών της "Κ" για διάφορα σοβαρά ζητήματα.

 

                            Αντιλαμβάνομαι το δικαίωμά σας να κρίνετε οιες ειστολές είναι κατάλληλες για δημοσίευση και οιες όχι.

 

                            Το ζήτημα όμως των κριτηρίων με τα οοία αοφασίζετε, ως έχον σχέση με την "ελευθερία του λόγου", ενδιαφέρει όχι μόνο την "Κ", διοίκηση και στελέχη, αλλά και τους αναγνώστες της και, θα έλεγα, όλους τους ολίτες.

 

                            Η μη δημοσίευση ειστολών "αλών ολιτών" για αόψεις δημοσιογράφων, όταν οι ειστολές αυτές εριλαμβάνουν ειχειρήματα ου η αντίκρουσή τους δεν είναι εύκολη, ενισχύει την υοψία ότι η "ελευθερία του λόγου" αοτελεί ρονόμιο ολίγων "εκλεκτών" (ου βέβαια ασκείται σε όοια έκταση άλλοι, ελάχιστοι, το ειτρέουν).

 

                            Αντίθετα, θα ενισχύονταν η  "ελευθερία του λόγου" και η "ελεύθερη διακίνηση των ιδεών" (ου τελικά υάρχουν μόνο αν ο λόγος των ολιτών μορεί να ακουστεί ευρύτερα), θα ανέβαινε το είεδο όλων μας και θα εκτιμόταν αό τους αναγνώστες της, αν η "Κ" εέτρεε τη δημοσίευση τέτοιων ειστολών.

 

                            Τότε, δεν θα χρειαζόταν οι στερούμενοι τον λόγο "αλοί ολίτες" να καταφεύγουν στο Διαδίκτυο, όου - όως σημειώνει ο κ. Μανδραβέλης   ("Κ", 16.5.09) - "κρίνονται και οι κριτικές και εικρίνονται οι άδικες".