Εανίδρυση/εκσυγχρονισμός του Κράτους, αλλά με οιους;                        

 

Κοινή είναι η εοίθηση των ολιτών ότι ο κρατικός μηχανισμός (κεντρική διοίκηση, τοική αυτοδιοίκηση, δημόσιοι οργανισμοί και ειχειρήσεις...) είναι, εδώ και δεκαετίες, ο μεγάλος ασθενής ου εμοδίζει την ρόοδο και ανάτυξη της Χώρας, κοινή και η ααίτησή τους για τη γιατρειά του.

Γνωστές και μονότονα εαναλαμβανόμενες, ριν αό κάθε εκλογική αναμέτρηση, και οι υοσχέσεις των κομμάτων για αναδιοργάνωση ή εκσυγρονισμό ή εανίδρυση του Κράτους.

Πώς όμως να ελίζουμε ότι κάτι μορεί να αλλάξει στον αγενή ρος τον ολίτη, ακριβοληρωμένο και αναοτελεσματικό κρατικό μηχανισμό, όταν οι υεύθυνοι ειμένουν στις ίδιες ρακτικές δεκαετιών, αρνούμενοι να διδαχτούν α ότι συμβαίνει γύρω τους, στην Ευρώη και αλλού;

Οι ολιτικοί, ου χρησιμοοιούν τον δημόσιο τομέα για να αοκομίζουν κομματικά κέρδη (ψηφαλάκια), να χτυάνε τους ολιτικούς τους αντιάλους και να ροωθούν τις συμμαχίες τους στο αιχνίδι της διαλοκής, ου μονίμως αντιδρούν σε κάθε ροσάθεια βελτίωσης ου οι άλλοι ειχειρούν, ου αναθέτουν τα  κρίσιμα όστα στους υηρετούντες το κόμμα ή τους ίδιους...

Οι συνδικαλιστές, ου ως κύρια αοστολή τους βλέουν την αύξηση της ειρροής του κόμματος, ου ααιτούν με τα λόγια την αξιοκρατία και δέχονται ή  ροωθούν με τις ράξεις τους την αναξιοκρατία, ου έχουν ταυτίσει τα δικαιώματα των εργαζομένων με τα δικά τους δικαιώματα, ου μιλάνε συνεχώς για δικαιώματα και οτέ για υοχρεώσεις...

Οι διοικήσεις, ου θεωρούν ότι οι ενέργειές τους ρέει να είναι αρεστές σ αυτούς ου τους διόρισαν (εγχώρια νοοτροία, άγνωστη στις ροηγμένες χώρες), ου έχουν αραδώσει μέρος της εξουσίας τους στους συνδικαλιστές και ου το υόλοιο δεν μορούν να το ασκήσουν χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των τελευταίων, ή και της διαλοκής...

Οι εργαζόμενοι, ου έχουν βολευτεί στην ασφάλεια του Δημοσίου, ου, έναντι ινακίου φακής,  έχουν εκχωρήσει τα δικαιώματά τους στους συνδικαλιστές, ου έχουν συνηθίσει στην ρακτική της ελάσσονος ροσάθειας, ου δεν τους αρέσουν οι αλλαγές ου τους ξεβολεύουν...

Τα Μ.Μ.Ε., ου εριμένουν κάοιο σκάνδαλο (ή σκάνδαλο), για να ασχοληθούν με τον δημόσιο τομέα (και άλι με στόχο όχι την ανεύρεση της αλήθειας αλλά το χτύημα όσων δεν συμαθούν), ου, για τους δικούς τους ιδιοτελείς λόγους, βάζουν στο στόχαστρό τους κάοιους και στηρίζουν, καλύτουν και ροβάλλουν άλλους (τους ίδιους άντα μέτριους), ου στις εκατοντάδες σελίδες και εκομές τους  δεν χωράνε έρευνες ου θα μας μάθουν ώς είναι οργανωμένος και ώς λειτουργεί ο δημόσιος τομέας στις ροηγμένες χώρες...

Είναι ροφανές ότι σ όλα αυτά υάρχουν εξαιρέσεις. Μορούν όμως οι εξαιρέσεις να φέρουν αοτέλεσμα; Στη δημοκρατία αοφασίζει η λειοψηφία και όσο οι ολίτες δεν δίνουν στους καλύτερους την λειοψηφία κάθε κόμματος, αλλαγή δεν θα υάρξει.