Η ααίτηση για ευελιξία στις διαραγματεύσεις για το Κυριακό και τα όρια ανοχής των Ελλήνων της Κύρου

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή θερμοδυναμικής, ου στάλθηκε στην κυριακή εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος στις 3.10.08)

 

 

Οοιαδήοτε νουνεχής αξιολόγηση της ιστορικής μας εμειρίας στο Κυριακό δεν αφήνει ολλά εριθώρια για σύγχυση και ψευδαισθήσεις. Παρ όλα αυτά υάρχουν ανησυχητικά συχνά φαινόμενα τέτοιας συμεριφοράς στη δική μας λευρά με κορυφαίο αράδειγμα την ερί ευελιξίας συζήτηση ου κυριάρχησε ριν α τις τελευταίες ροεδρικές εκλογές. Η συζήτηση αυτή – ου, σε κάοιο βαθμό, αντανακλά και στα ροβλήματα του Προέδρου Χριστόφια στις διαραγματεύσεις του με τον κ. Ταλάτ – αναγόρευσε την ευελιξία σαν ροσόν εκ των ων ουκ άνευ για τη διευθέτηση του Κυριακού – κάτι ερίου σαν μια αρετή ου έλειψε α τη δική μας λευρά.

 

Παρ όλα αυτά η ευελιξία, ου ιστορικά γνωρίσαμε, και τα αοτελέσματά της δεν συμβιβάζονται καθόλου με θεωρίες ερί ροσόντων ή αρετής σε ανεάρκεια. Για αράδειγμα η ευελιξία ου μας οδήγησε, α τον ΟΗΕ και το αίτημα της αυτοδιαθέσεως, στο να υογράψουμε σαν ανεξαρτησία τις Συνθήκες Εγγυήσεως και το Σύνταγμα της Ζυρίχης το 1959 ήταν ειβαλλόμενη ευελιξία. Και αν ερόκειτο να χρησιμοοιήσουμε μη-ευέλικτους όρους θα έρεε να ούμε ως η ευελιξία του 1959 ήταν ρϊόν εκβιασμού ου ασκήθηκε σε βάρος της εξουθενωμένης – και υοτελειακά εξαρτημένης αό τους Αγγλοαμερικανούς – Ελλάδας της δεκαετίας του 50 και κατ εέκταση σε βάρος της τότε ηγεσίας του κυριακού Ελληνισμού. Η ευελιξία ου μας οδήγησε στην άνευ όρων και ορίων συνεργασία στη διαμόρφωση του Σχεδίου Ανάν θα μορούσε να χαρακτηριστεί σαν συμλεγματική με την έννοια ως καταφέραμε στο μεταξύ να αοτινάξουμε την υοτελειακή εξάρτηση αλλά όχι τα εγγενή συμλέγματα. Το ίδιο βασικά ισχύει και για την ευελιξία ου εφαρμόζεται στην ρος Κόφι Ανάν ειστολή του 2003 η οοία, με την ροσφορά ασφυκτικού χρονοδιαγράμματος, μας αγίδευσε στην αοδοχή της ειδιαιτησίας με τα γνωστά αοτελέσματα.

 

Τα αραάνω αραδείγματα αντανακλούν στον τύο της ευελιξίας ου έχει αοτυωθεί στη συνείδηση της μεγάλης λειοψηφίας των Ελλήνων. Αν αυτοί ου ροεκλογικά μας είαν ως είναι η ευελιξία ένα α τα βασικά συστατικά ου λείουν για τη διευθέτηση του Κυριακού είχαν υόψη τους κάοια άλλη ευελιξία οφείλουν κάοιες εξηγήσεις. Γιατί η μέχρι σήμερα συμεριφορά του Προέδρου Χριστόφια οδηγεί μάλλον στο συμέρασμα ως ρόκειται για εαναφορά – αν όχι αραφθορά – του ιστορικού τύου της ευελιξίας ου γνωρίσαμε – αυτή των διαδοχικών υοχωρήσεων χωρίς αντίκρυσμα. Το τελευταίο αυτό είναι υόμνηση ως αυτός είναι ο τύος της ευελιξίας ου εριμένουν αό την λευρά μας τόσο οι Τούρκοι όσο και ένα σημαντικό τμήμα του διεθνούς αράγοντα (συμεριλαμβανομένου και του Λόρδου Hannay) για να διατηρηθεί το καλό κλίμα. Παρ όλα αυτά θα ρέει να τονιστεί, με ιδιαίτερη έμφαση και χάριν της ενότητας του εθνικού μετώου, ως ο τύος αυτός της ευελιξίας είναι ολύ έξω α τα όρια ανοχής της μεγάλης λειοψηφίας του Κυριακού Ελληνισμού – και αυτό φάνηκε καθαρά στο δημοψήφισμα του 2004.

 

Αυτό σημαίνει ως, με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η λύση ου θα συμφωνηθεί – αν συμφωνηθεί – θα εγκριθεί ή θα αορριφθεί με μικρή λειψηφία στο δημοψήφισμα. Αυτό θα έχει τραγικές και μακροχρόνιες συνέειες για την ενότητα του εθνικού μετώου, και όχι μόνο.

Σε ερίτωση όμως ναυαγίου των διαραγματεύσεων έχουμε ροετοιμαστεί για να ροτείνουμε κάτι διαφορετικό – ου σημαίνει βέβαια την αντιμετώιση του Κυριακού αό διαφορετική – ευρωαϊκή, όως λέμε ότι θέλουμε – βάση;