Αμερικανικοί σχεδιασμοί στα Βαλκάνια: Η δαιμονοοίηση της ολιτικής ηγεσίας της Σερβίας ρόσχημα για τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας αό το ΝΑΤΟ

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Πααδόουλου, ομότιμου καθηγητή θερμοδυναμικής, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 5.8.08)

 

 

Ο συνεργάτης της Κ κ. Αθανάσιος Έλλις (Καθημερινή 3 Αυγούστου), αναφερόμενος στη στάση της ολιτικής ηγεσίας και της κοινής γνώμης στην Ελλάδα σε σχέση με τα τραγικά γεγονότα της Γιουγκοσλαβίας στη δεκαετία του 90, γράφει: Η Ελλάδα, δυστυχώς, εέλεξε ένα ιδιότυο στρουθοκαμηλισμό ου δεν την τιμά. Έκλεισε τα μάτια στην εθνοκάθαρση. Προβάλλει είσης την άοψη ως ο ελληνικός λαός και οι ηγέτες του εέλεξαν να μη βλέουν αυτά ου έβλεαν οι υόλοιοι Ευρωαίοι και χαιρετίζει τις αντιδράσεις των ερισσοτέρων ελλήνων ολιτικών στη σύλληψη του Κάρατζιτς σαν ελιδοφόρο μήνυμα ότι ειτέλους (εμείς οι έλληνες) ανήκομε εις την Δύσιν.

 

Το άρθρο αυτό ροκαλεί ολλά ερωτήματα, εκτός α τ άλλα, σε σχέση με τις διαστάσεις, το νόημα και τη χρήση κάοιων όρων, ιδιαίτερα αυτού του στρουθοκαμηλισμού.

Αναφορικά με την εθνοκάθαρση η ελληνική κοινή γνώμη, λόγω γεωγραφίας, δεσμών και κυρίως εξειδικευμένης ιστορικής εμειρίας, ήταν και  λιγότερο ευάλωτη στην ενορχηστρωμένη ροσάθεια δαιμονοοιήσεως της τότε Σερβικής ηγεσίας ου, δυστυχώς, βρήκε ρόσφορο έδαφος στις ερισσότερες, αλλά όχι σε όλες, α τις χώρες της τότε Ευρωαϊκής Ενώσεως. Η αρουσία λήθους ελληνικών αοστολών και οργανώσεων στη Γιουγκοσλαβία, όως το ελληνικό τμήμα των Γιατρών χωρίς σύνορα, εξασφάλισε στους Έλληνες ευρύτερη ληροφόρηση και την ευκαιρία για ροβληματισμούς ου αφορούν και στην άλλη λευρά του λόφου. Εκτός α την εθνοκάθαρση α τους Σέρβους εις βάρος άλλων εθνοτήτων υάρχει και η – ολύ ιό αθόρυβη και αοτελεσματική εθνοκάθαρση εις βάρος των Σέρβων στην Κραΐνα της Κροατίας με ρωταγωνιστές ιδιωτικές εταιρίες μισθοφόρων της C.I.A και βέβαια αυτή στο Κοσσυφοέδιο α τους Αλβανούς μετά την είσοδο στρατευμάτων στο ΝΑΤΟ στην εριοχή. Το ίδιο αθόρυβες, και έρα α τις ευαίσθητες κεραίες της ηγεσίας της Δύσεως, ήταν και οι εθνοκαθάρσεις του ρόσφατου αρελθόντος στη Βόρεια Κύρο, στην Παλαιστίνη και το Κουρδιστάν, για αράδειγμα. Κατά συνέεια μια καλλίτερη, σε σχέση με αυτή του συνεργάτη σας, εξήγηση για τη στάση της ελληνικής κοινής γνώμης σ αυτό το θέμα θα ήταν ώς δεν εικεντρώθηκε  αοκλειστικά στην εθνοκάθαρση α τους Σέρβους και αναζητούσε αάντηση σε ερωτήματα στα οοία οι ερισσότεροι άλλοι Ευρωαίοι δεν είχαν, τότε την ευκαιρία να δουν.

 

Ο κ. Έλλις εκφράζει την εοίθηση ως δεν υήρχε κάοια αγκόσμια συνωμοσία κατά της Σερβίας υοκινούμενη αό σκοτεινές ξένες δυνάμεις. Παρ όλα αυτά, και χωρίς τη φορτισμένη ορολογία ου χρησιμοοιεί, θα ήταν ενδιαφέρον αν ο συνεργάτης σας ροσαθούσε να εξηγήσει κάοια γεγονότα, όως:

  1. Γιατί οι ηγέτες της Δύσεως, ου δεν ευαισθητοοιήθηκαν σε άλλες εριτώσεις εθνοκαθάρσεως ριν και μετά, εξεγέρθηκαν ειλεκτικά στην ερίτωση της εθνοκαθάρσεως α τους Σέρβους, ιδιαίτερα αυτής εναντίον των Αλβανών του Κοσσυφοεδίου; 
  2. Με οιο σκετικό το ένολο κίνημα της ανεξαρτησίας των Κούρδων της Τουρκίας χαρακτηρίσθηκε, α την ηγεσία της Δύσεως, τρομοκρατικό ενώ το αντίστοιχο κίνημα των Αλβανών της Σερβίας χαρακτηρίσθηκε ατριωτικό και θέμα αραβιάσεως ανθρωίνων δικαιωμάτων; Και σ αυτή τη βάση δικαιολογήθηκε η κατάφορη αραβίαση του Διεθνούς Δικαίου α το ΝΑΤΟ με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας ου οδήγησαν, εκτός α την εγκατάσταση της αρανόμου Αμερικανικής βάσεως στο Κοσσυφοέδιο, στη συμλήρωση της καταστροφής μιας χώρας, της ζωής εκατοντάδων αμάχων και της αοσταθεροοιήσεως των Βαλκανίων, αλλά όχι μόνο.
  3. Πως εξηγείται το ότι Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κατηγόρησε ειλεκτικά  μόνο την ολιτική ηγεσία των Σέρβων για οινικές ευθύνες σε σχέση με εγκλήματα ολέμου – κοντά στ άλλα και γι αυτό στη Σρεμενίτσα; Και αν οι Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς έχουν οινικές ευθύνες για τα εγκλήματα, ου κάοιοι Σέρβοι ή Σερβοβόσνιοι φονιάδες διέραξαν στη Σρεμενίτσα και αλλού, γιατί δεν θα μορούσε να κατηγορηθεί για τον ίδιο λόγο ο τότε Έλληνας ρωθυουργός και ο Αρχιείσκοος Μακάριος για τα εγκλήματα ου κάοιοι φονιάδες στη δική μας λευρά διέραξαν εναντίον Τουρκοκυρίων αμάχων στη δεκαετία του 50; Και τι θα ρέει να γίνει με κάοιους ηγέτες της Δύσεως – νυν και ρώην – ου ευθύνονται για τις αραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου – στο όνομα του Αυτοκρατορικού Δικαίου του ισχυρότερου – ου είδαμε στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και στη εισβολή στο Αφγανιστάν και Ιράκ; Και αό οιόν θα ρέει να ζητηθούν ευθύνες για τις αάνθρωες αθλιότητες ου ακολούθησαν, για το  Abu Graib, το Guantamamo, τις μυστικές φυλακές, τις ααγωγές και μεταφορές υότων α τη C.I.A. και άλλα αρόμοια;

 

Κατά συνέεια  βοηθά να θυμηθούμε ως ο στρουθοκαμηλισμός είναι ολύμορφη και ολυδιάστατη συμεριφορά καθόλου σάνια στα ανώτερα κλιμάκια των δημοκρατικών χωρών ου ανήκουν εις την Δύσιν. Παρ όλα αυτά η αραφορά, ου υοδηλώνεται στην ειλεκτική και μονοδιάστατη κατάχρησή της, ροκαλεί την κοινή γνώμη. Και αυτό ίσως δεν είναι άσχετο με το ότι ο ελληνικός λαός – μαζί με ολλούς άλλους Ευρωαίους ου τώρα έχουν την  ευκαιρία να δουν μερικά α αυτά ου δεν είδαν τότε – διερωτάται αν αυτή  είναι η Δύση εις την οοία θέλουμε να ανήκουμε.