Ευκαιρία για την ΑΛΛΑΓΗ στη Χώρα θα μορούσε να είναι η κρίση, αν υήρχε υεύθυνη ηγεσία!

 

Του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου

 

1.        Η Ελλάδα, για να καλύψει τρέχουσες ανάγκες και να ξεληρώσει μέρος των δανείων της, ρέει να βρεί, αό το 2010 μέχρι το 2014, ερίου 200 δισεκ. ευρώ, αλλά οι διεθνείς αγορές δεν δέχονται να την δανείσουν, θεωρώντας ότι δεν θα μορέσει να τους ειστρέψει τα δανεικά.

Η Τρόικα μας τα δανείζει, με τους γνωστούς μνημονιακούς όρους, ου συμφωνήθηκαν μετά αό διαραγματεύσεις (σκληρές και αοτελεσματικές κατά την κυβέρνηση, ανεαρκείς κατά την αντιολίτευση).

Οι ολιτικοί και τα ΜΜΕ, στη μεγάλη λειοψηφία τους,  αοδέχονται σήμερα ως μοναδική ρεαλιστική λύση, ή ως αναγκαίο κακό, τον δανεισμό αό την Τρόικα και αρνούνται, ως καταστροφική για τη Χώρα, την εναλλακτική λύση της στάσης ληρωμών ή της αναδιαραγμάτευσης του χρέους.

Με συμφωνημένη τη βασική αυτή ειλογή, η κρίση θα μορούσε να αοτελέσει ευκαιρία για τη μεγάλη αλλαγή: η Χώρα να μετατραεί σε μια σύγχρονη ολιτικά, κοινωνικά, οικονομικάδημοκρατία.   

2.        Θα αρκούσε οι ολιτικές ηγεσίες, ιδιαίτερα των δύο κομμάτων εξουσίας, να συμφωνήσουν:

- Να ουν καθαρά, χωρίς εριστροφές, ολόκληρη την αλήθεια στον λαό, να του ουν δηλαδή  ως:

- η αντιμετώιση της οικονομικής κρίσης θα ααιτήσει ολύ χρόνο και σοβαρή συνεχή ροσάθεια, στη διάρκεια της οοίας το βιωτικό μας είεδο αναγκαστικά θα μειωθεί,

- η ροσάθεια αυτή ρέει να καταβληθεί ανεξάρτητα αό τα μέσα ου θα χρησιμοοιήσει η Ευρώη για να βοηθήσει εμάς, άλλες χώρες και τον εαυτό της,

- ροϋόθεση για την ειτυχία της ροσάθειας είναι η ανάκτηση της ανύαρκτης σήμερα αξιοιστίας της Χώρας,    

- αν σήμερα δεν άρουμε τα σκληρά μέτρα ου η κατάσταση της Χώρας  ειβάλλει, τα μέτρα ου θα υοχρεωθούμε αύριο να άρουμε θα είναι έντε φορές σκληρότερα και οι συνέειές τους έντε φορές δυσμενέστερες για τον λαό.

- Να δώσουν έμρακτο αράδειγμα θυσίας.

- Να κατανείμουν τα βάρη της κρίσης με δικαιοσύνη, μεγαλύτερα στους λουσιότερους και μικρότερα στους φτωχότερους.

- Να εφαρμόσουν αμέσως, χωρίς βυζαντινολογίες, και χωρίς τις συνήθεις ολιτικάντικες εκτώσεις ου τα νοθεύουν, τα ααραίτητα μέτρα ου ααιτούνται για:

- τη δημιουργία ενός κράτους του Νόμου, όου ο Νόμος θα ισχύει για όλους όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στην ράξη,

- την αοτελεσματική καταολέμηση της διαφθοράς, ου έχει διαβρώσει ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό (αό χαμηλόβαθμους κρατικούς λειτουργούς μέχρι τις κορυφές της ολιτικής), χωρίς την οοία οοιαδήοτε  ροσάθεια ανάκαμψης είναι καταδικασμένη σε αοτυχία (ούτε οικονομική ανάτυξη, ούτε υγεία, ούτε αιδεία, ούτε δικαιοσύνη ούτε ασφάλεια, ούτε εθνική άμυνα είναι δυνατόν να υάρξουν σε καθεστώς γενικευμένης διαφθοράς!),

- την καθιέρωση ενός φορολογικού συστήματος ου θα κατανέμει τα  φορολογικά βάρη δίκαια, θα συμβάλει σοβαρά στην ανάτυξη, θα είναι το κύριο εργαλείο για την άσκηση κοινωνικής ολιτικής (με κριτήριο την οικονομική κατάσταση των ολιτών και όχι με τα σημερινά άδικα και αναοτελεσματικά κριτήρια, ου συνεάγονται τα γνωστά άτοα –για αράδειγμα, η δημόσια και δωρεάν αιδεία, υγεία κ.λ.. να είναι δωρεάν για τους φοροφυγάδες και να ακριβοληρώνονται αό τους συνεείς φορολογούμενους...) και θα δώσει τη δυνατότητα αοτελεσματικής εαναναδιαραγμάτευσης των μνημονίων,

- το χτίσιμο ενός κράτους στην υηρεσία του ολίτη και της οικονομίας, όχι της κομματικής νομενκλατούρας και των ημέτερων (σαν αυτά ου βλέουμε και θαυμάζουμε στις άλλες δυτικές χώρες), με κατεδάφιση της σημερινής αντιλαϊκής κρατικής μηχανής, κατάργηση των άχρηστων οργανισμών, αοκρατικοοιήσεις κ.λ..

- την εξυγίανση των εργασιακών σχέσεων (δικαιωμάτων και υοχρεώσεων εργαζόμενων και εργοδοτών), την αελευθέρωση των κλειστών εαγγελμάτων κ.λ..

3.        Δυστυχώς, όμως, οι άρχοντες της ολιτικής και των μίντια δείχνουν να μη θέλουν ή να μη μορούν να αλλάξουν τον κακό εαυτό τους, μείγμα ανικανότητας και ιδιοτέλειας, των τελευταίων τριάντα χρόνων:

- Οι της κυβέρνησης αοειρώνται να ξεγελάσουν τους τροϊκανούς, αλλά και τους έλληνες ολίτες, εφαρμόζοντας τα (συμφωνημένα) καιταλιστικά μέτρα με... σοσιαλιστικό τρόο, κωλυσιεργώντας ή αναβάλλοντας την εφαρμογή τους...

- Οι της αξιωματικής αντιολίτευσης εκδίδουν ειταγές χωρίς αντίκρυσμα, υοσχόμενοι (στους ψηφοφόρους) καλύτερες μέρες, ου θα μας τις φέρουν... με την εαναδιαραγμάτευση των μνημονίων (με ροτάσεις ου οι δανειστές μας και τα αδελφά της ευρωαϊκά κόμματα έχουν αορρίψει για την αρχική ερίοδο), την ανάτυξη (με κεφάλαια οιων δανειστών και οιων εενδυτών;), ολεμώντας, αυτοί μόνοι, εναντίον όλων των ευρωαϊκών κρατών και των διεθνών οικονομικών οργανισμών.

- Και οι δύο, ούτε και σήμερα ου ǹαλεύουν (ο καθένας μόνος του) για να σώσουν την ατρίδα ου βρίσκεται σε όλεμο, δέχονται να καθίσουν σ ένα τραέζι να συζητήσουν ώς η καϋμένη αυτή ατρίδα θα σωθεί (έχουν όμως έξυνες ιδέες, οι μεν τα δημοψηψίσματα οι δε τις εκλογές, για... να μας βάλουν ιο βαθιά στην κρίση), και οι δύο νοιάζονται και σήμερα ιο ολύ για το δικό τους συμφέρον α ότι για το συμφέρον της Χώρας.

- Τα ΜΜΕ, ιδίως τα μεγάλα ραδιοτηλεοτικά δίκτυα, συνεχίζουν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, την ǹαράδοση του λαϊκισμού, του εντυωσιασμού και του αοροσανατολισμού των ολιτών, αδιαφορώντας για τα γεγονότα,   ενημερώνοντάς μας με τη βοήθεια ρόθυμων σχολιαστών ου διαρέουν στην ημιμάθεια, τη φλυαρία, την ροαγάνδα, τον φανατισμό (λαμρή εξαίρεση κάοιοι ανταοκριτές τους στο εξωτερικό), εκφέροντας λόγο αντιφατικό, συνοδευόμενο αό σαρακτικές κραυγές, κλαυθμούς και οδυρμούς, ονεμένες εριγραφές της δυστυχίας μας, συνθήματα και κορώνες...

4.      Μέσα σε όλα αυτά, ο λαός,   χτυημένος αό την κρίση, ληγωμένος αό τα ψέμματα και την υοκρισία και αραζαλισμένος αό την καταιγίδα των ασυνάρτητων ή αντιφατικών μηνυμάτων, ψάχνει με αγωνία να βρει τον δρόμο του

Με ηγεσία, όμως, εκείνους ακριβώς ου, με την ανευθυνότητα και την ανικανότητά τους, έφτιαξαν το σημερινό χαοτικό κράτος αδικίας και αναοτελεσματικότητας και ου συνεχίζουν και σήμερα να συμεριφέρονται με τον γνωστό τους ανεύθυνο τρόο, τι ελίδα μορεί να υάρξει;