Μροστά στην κρίση, η κομματική ροαγάνδα δεν είθει.

 Ααιτείται αράδειγμα, δικαιοσύνη στις θυσίες,αναγνώριση ευθυνών

 

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου

 

Την ώρα ου οι μη έχοντες ολίτες καλούνται σε δυσβάσταχτες θυσίες "για να σωθεί η ατρίδα" (α) οι ηγέτες της δεν ροσφέρουν αράδειγμα θυσίας, (β) η κυβέρνηση αοφεύγει να αγγίξει τους έχοντες, (γ) οι ολιτικοί ενδιαφέρονται να φορτώσουν τις ευθύνες οι μεν στους δε.

Μροστά στην κρίση –και ανεξάρτητα αό την ααίτηση να αρθούν τα σωστά τεχνοκρατικά μέτρα (για το οια είναι αυτά θα μορούσαμε να συζητάμε χωρίς τέλος)– ο λαός  θα ερίμενε αό τους ολιτικούς:

α. Να δώσουν το αράδειγμα, με τη μείωση του αριθμού των βουλευτών στο ελάχιστο (200, κατά το Σύνταγμα), τη δραστική ερικοή ρονομίων (αμοιβών άσης φύσεως, συντάξεων, ανταλλαγμάτων σε είδος) καιγιατί όχι;– με την ροσφορά στο κράτος μεγάλων χρηματικών οσών ή ακινήτων α τους λουσιότερους. 

Τέτοιες θυσίες ροσφέρουν οι ηγέτες, όταν η ατρίδα βρίσκεται σε όλεμο, όχι μειώσεις αοδοχών κατά το ίδιο οσοστό με εκείνες των μικροσυνταξιούχων!   

β. Να ειβάλουν τα ανάλογα βάρη και στους έχοντες (βάλτε να ληρώσουν ειτέλους και οι λουσιότεροι!, ξέσασαν οι του ΔΝΤ).

Σήμερα, οι μη έχοντες συνθλίβονται και οι έχοντες εισφέρουν αλώς τον οβολόν τους:

- Στον ιδιωτικό τομέα, οι έξυνοι (γνωστοί-άγνωστοι μεγαλοειχειρηματίες, μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλοδημοσιογράφοι) συνεχίζουν να λουτίζουν, φοροδιαφεύγοντας ή φοροκλέτοντας, και κανείς δεν κάνει τίοτα! (μας ετάει κατάμουτρα ένας της Τρόικας και δεν βλέουμε κανένα ολιτικό να κοκκινίζει).

- Στον δημόσιο τομέα, οι μικρομισθωτοί/μικροσυνταξιούχοι (των 10 ή 20 χιλ. ευρώ) συντρίβονται και τα  μεγαλοστελέχη (των 50, 100, 200 χιλ. ευρώ) αλώς συνεισφέρουν (με μειώσεις των αοδοχών τους κατά το ίδιο οσοστό με εκείνο των μικροσυνταξιούχων).

γ. Να αναγνωρίσουν τις ευθύνες τους και να εγκαταλείψουν το υοκριτικό αιχνίδι του ǹοιος έφταιξε:

- αραδεχόμενοι ότι συνέβαλαν το ίδιο όλοι τους (μαζί με τους συνεργάτες τους μεγαλοδημοσιογράφους και  μεγαλοσυνδικαλιστές) στο σημερινό μας χάλι σ όλους τους τομείς (δημόσια διοίκηση, αιδεία, υγεία, οικονομία...), στην αουσία υοδομών, την κατασατάληση όρων, τη διαφθορά, τη διαμόρφωση μιας διαλυτικής νοοτροίας στην κοινωνία...     

- σταματώντας τη φαρσοκωμωδία των εξεταστικών ειτροών (ου συγκροτούνται όχι για να αοδοθεί δικαιοσύνη και να λάμψει η αλήθεια, αλλά για να ληγεί ο κομματικός αντίαλος και να αοκομισθούν κομματικά οφέλη) και αναθέτοντας την έρευνα για τυχόν οινικές ευθύνες ολιτικών α ευθείας στη Δικαιοσύνη (χωρίς τη μεσολάβηση των διαβόητων αυτών ειτροών), σύμφωνα με την –ξεχασμένη αό ολιτικούς και ΜΜΕ (γιατί άραγε;)– ρόταση του καθηγητή Ν. Αλιβιζάτου (άρθρο του "Ποινική ευθύνη υουργών: υάρχει λύση, "Καθημερινή" 12.7.09)*.

Σήμερα, η κομματική και η δημοσιογραφική ροαγάνδα δεν είθουν ια κανένα.

Ααιτούνται ράξεις, αράδειγμα, δικαιοσύνη στις θυσίες, αναγνώριση ευθυνών. 

 

* κάθε φορά ου θα διαβιβάζονται στη Βουλή στοιχεία εναντίον υουργών ή ρώην υουργών τους, θα τα υοβάλλουν χωρίς χρονοτριβή στο δικαστικό συμβούλιο της αρ. 4 του άρθρου 86 του Συντάγματος, ροκειμένου αυτό να αοφασίσει την αραομή ή όχι των κατηγορουμένων. Για να γίνει αυτό, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να δεσμευθούν σε ένα ράγμα: ότι οσάκις διαβιβάζονται στη Βουλή στοιχεία κατά υουργού τους, η τελευταία θα ασκεί μόνον τύοις την ροβλεόμενη αό το Σύνταγμα αρμοδιότητά της, δηλαδή θα διώκει τον εγκαλούμενο χωρίς να ερευνά καθόλου την υόθεση. Και τούτο, χωρίς ροηγούμενη συζήτηση, με τυική αλώς ψηφοφορία, στην οοία, αν τα δύο αυτά κόμματα συμφωνήσουν, θα είναι ολύ εύκολο να συγκεντρωθούν οι ααραίτητες 151 ψήφοι, αρά τη μυστικότητα της ψηφοφορίας.