Δεν αοτελούν κριτική των δικαστών οι δηλώσεις ολιτικών και τα σχόλια δημοσιογράφων...

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου, ου στάλθηκε στην Καθημερινή στις 21.4.09, με αφορμή το άρθρο του κ. Π. Μανδραβέλη με τίτλο Οι δικαστές και η κριτική  (Κ 17.4.09))

 

 

Με αφορμή το άρθρο του κ. Π. Μανδραβέλη με τίτλο Οι δικαστές και η κριτική (Κ 17.4.09), ας μου ειτραούν λίγες σύντομες αρατηρήσεις.

 

Οι δηλώσεις ολιτικών και τα σχόλια δημοσιογράφων για τους χειρισμούς και τις αοφάσεις των δικαστικών, ου βλέουμε να ακολουθούν κάθε δικαστική ενέργεια ή αόφαση για υοθέσεις γενικότερου ολιτικού ενδιαφέροντος, δεν αοτελούν κριτική.

Εκφέρονται ροχείρως χωρίς γνώση, μελέτη, διασταύρωση και αξιολόγηση των δεδομένων της αντίστοιχης υόθεσης, στοιχείων εκ των ων ουκ άνευ για την έκφραση τεκμηριωμένης κρίσης και αξιολόγησης μια δικαστικής ενέργειας ή αόφασης. Πηγάζουν είτε αό το θυμικό των σχολιαστών, στην καλύτερη ερίτωση, είτε αό το συμφέρον τους (γι αυτό, ο κανόνας ου βλέουμε να ακολουθείται συνήθως κατά τον σχολιασμό των δικαστικών ενεργειών/αοφάσεων είναι: έαινος όσων (μας) βολεύουν και καταδίκη όσων δεν  (μας) βολεύουν).

 

Για αράδειγμα δεν αοτελούν κριτική οι χαρακτηρισμοί (όως ҹερίεργες δηλώσεις του εισαγγελέα, άδειασμα και εαγγελματικός διασυρμός των εισαγγελέων), οι τελεσίδικες αοφάσεις μη νομικών ερί του οιος δικαστικός λειτουργός ή οιο δικαστήριο έχει δίκιο (σε ερίτωση διαφωνίας μεταξύ τους), η διακωμώδηση ενεργειών δικαστικών λειτουργών (δημοσιογραφική αδεία;), η αόδοση ροθέσεων σε δικαστικούς λειτουργούς, οι ύβρεις (όως είορκοι δικαστές, δικαστές ου ενεργούν ως κομματικές μαριονέτες, δικαστές ού εκτελούν τα σχέδια ου σχεδιάζονται σε κομματικά υόγεια, δικαστές ου χρησιμοοιούνται ως νομικό λυντήριο σκανδάλων).

 

Τέτοιου είδους κριτική δικαστών είναι κυριολεκτικά αδιανόητη σε οοιαδήοτε ευνομούμενη χώρα – λήν δυστυχώς της δικής μας.

 

Έχει λοιόν αολύτως δίκιο η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, όταν ζητάει να μας αφήσουν ήσυχους να ειτελούμε αερίσαστα το έργο μας, όταν δηλαδή ζητάει να γίνει και στη δική μας χώρα το αυτονόητο, αυτό ου γίνεται σ όλες τις ευνομούμενες χώρες (όου βλέουμε να λογοδοτούν σε δικαστές υουργοί, ρωθυουργοί, ρόεδροι Κρατών χωρίς οι δικαστές να υφίστανται αυτά ου υφίστανται εδώ – και χωρίς να δημιουργείται  κανένα ρόβλημα αό το ότι η ανώτατη ηγεσία της Δικαιοσύνης μορεί να έχει ειλεγεί με κυβερνητική αόφαση).

 

Θα ρόσφεραν μεγάλη υηρεσία στο τόο οι ολιτικοί και οι δημοσιογράφοι ου θα άκουγαν την έκκλησή της!