Ξεχάστε τις ανοησίες και τα ψέμματα ου έχετε ει και, αυτή τη φορά, είτε ολόκληρη την αλήθεια στον λαό!

 

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου

 

1.           Οι ολίτες, στην λειοψηφία τους, είστηκαν, την τελευταία διετία, ότι η αιτία των δεινών μας είναι το Μνημόνιο και ότι η ααλλαγή μας α αυτό, με ταυτόχρονη αραμονή μας στην Ευρωζώνη και το ευρώ, ήταν κάτι εφικτό και σίγουρο.

Τους έεισαν τα ΜΜΕ, με καθημερινή είμονη λύση εγκεφάλου, και κάοιοι φοβισμένοι ολιτικοί, με την ατολμία τους να  εμφανιστούν και να υοστηρίξουν αυτό ου είχαν συμφωνήσει με την Τρόικα.

Πώς να μην εισθούν οι ολίτες, όταν δυο χρόνια, τώρα:

(α) άκουγαν καθημερινά στα κανάλια και τα ραδιόφωνα τους ύρινους λόγους και τα ιοβόλα σχόλια μεγαλοδημοσιογράφων (Τρέμη, Πρετεντέρη, Τσίμα, Πααδάκη, Χατζηνικολάου, Τράγκα, Λυριτζή, Οικονόμου, Αρβανίτη κ.α.) κατά του Μνημονίου της άγριας λιτότητας, της καταστροφής, της χρεοκοίας... και κατά της Τρόικας, ου έχει βαλθεί να καταστρέψει τον τόο, ου ειβάλλει εριορισμό της εθνικής μας ανεξαρτησίας, ου μας εκβιάζει...

(β) διάβαζαν, στις έγκυρες εφημερίδες Καθημερινή, Βήμα, Νέα κ.α., τον ροαγανδιστικό και συνθηματολογικό λόγο ολιτικών σχολιαστών (Λυγερού, Πρετεντέρη, Γιανναρά, Ξυδάκη κ.α.) κατά του Μνημονίου της καταστροφής  και κατά του δυνάστη των λαών, της Τρόικας (μικρό δείγμα των ex cathedra αοφάνσεών τους στο τέλος).

(γ) έβλεαν τους καθηγητές των ΜΜΕ να ειδίδονται σε μακρόσυρτες, άσκοες και άνευ αντικειμένου φλυαρίες ερί την ολιτική οικονομία και το οιο θα ήταν το καταλληλότερο μοντέλο διάσωσής μας (η χουβεριανή λάθος συνταγή του Μνημονίου ή η κεϊνσιανή σωστή;), την ώρα ου –λην της Τρόικας– κανένας άλλος, χουβεριανός ή κεϊνσιανός, δεν ήταν διατεθειμένος να αναλάβει το δυσβάστακτο φορτίο της σωτηρία μας, και να μη θέτουν δύο καταλυτικά λογικά ερωτήματα:

- Μήως χωρίς το Μνημόνιο θα είχαμε τρισχειρότερη λιτότητα και ύφεση α ό,τι με το Μνημόνιο;

- Τι θα γινόταν, αν η Τρόικα δεν δεχόταν τις ροτάσεις για ανατροή των μνημονιακών μέτρων;

 

2.         Τα τέσσερα λάθη, αό τον Μάιο 2010 και μετά, ου μας οδήγησαν στο ρόσφατο αδιέξοδο.

(α) Το καθοριστικό και μοιραίο λάθος –η μητέρα  των κακών ου εακολούθησανυήρξε η άρνηση ολλών ολιτικών και ανθρώων των ΜΜΕ να δεχτούν έγκαιρα τη σκληρή ραγματικότητα, αρά τις συνεχείς, ξεκάθαρες και δημόσιες ροειδοοοήσεις των ηγετών της Ευρωζώνης (και κρατών της), της Ευρωαϊκής Ειτροής και του ΔΝΤ: Η Τρόικα θα εέμενε στην τήρηση αό την Ελλάδα των δεσμεύσεων ου είχε αναλάβει.

(β) Η ψήφιση του ρώτου μνημονίου, τον Μάιο 2010, αό το ένα αστικό κόμμα μόνο, το ΠΑΣΟΚ, και η αόρριψή του αό το άλλο, τη ΝΔ, ου:

- αντιτάχθηκε στο Μνημόνιο συνολικά (αρότι συμφωνούσε με τα διαρθρωτικά του μέτρα και με τη δανειακή σύμβαση) και

- ροκάλεσε με την αντιμνημονιακή ρητορική της ένα  ισχυρό αντιμνημονιακό και, τελικά, αντιευρωαϊκό, αίσθημα, ου ήταν αδύνατο μετά να μαζευτεί.

Η εξέλιξη αυτή θα είχε αοφευχθεί, αν τα δύο κόμματα είχαν αό τότε συμφωνήσει να ράξουν, για τη σωτηρία της ατρίδας, ό,τι συμφώνησαν δύο χρόνια αργότερα: Να στηρίξουν, με ψήφο εμιστοσύνης ή ανοχής, μια κυβέρνηση κοινής αοδοχής ου θα διαραγματευόταν την τροοοίηση του μνημονίου.

(γ) Η υαναχώρηση των Γ. Παανδρέου και Αντ. Σαμαρά, τον Ιούνιο 2011, μετά την ρόταση του ρώτου για σχηματισμό κυβέρνησης κοινής αοδοχής των δύο κομμάτων, με ρωθυουργό κοινής αοδοχής, ου θα διαραγματευόταν με την Τρόικα το Μνημόνιο και θα εφάρμοζε τα μέτρα ου τελικά θα συμφωνούσε μαζί της.

(δ) Η συμφωνία των δύο κομμάτων, τον Νοέμβριο 2011, για ρόωρες εκλογές, αμέσως μετά την ψήφιση των συμφωνιών με την Τρόικα για το δεύτερο Μνημόνιο.

 

3.         Οι ολιτικοί και τα ΜΜΕ να ξεχάσουν τις ανοησίες και τα ψέμματα ου έχουν ει και, αυτή τη φορά, να ουν την αλήθεια στον λαό.

(α) Το Μνημόνιο αοτελεί ένα αδιαίρετο ǹακέτο λεφτών-μέτρων ου εριλαμβάνει τέσσερα μέρη, χωρίς δυνατότητα διάσασής του και ειλογής ορισμένων μόνο αό τα μέρη αυτά: δάνεια στη Χώρα, διαγραφή (κούρεμα) μεγάλου μέρους του χρέους μας, μέτρα διαρθρωτικά και μέτρα λιτότητας.

Είναι μια Συμφωνία της Ελλάδας με την Τρόικα, ου θα ει με τα άλλα 16 κράτη της Ευρωζώνης (καθένα αό τα οοία έχει τη δική του κυβέρνηση, το δικό του Κοινοβούλιο, τον δικό του λαό και τα δικά του συμφέροντα), την Ευρωαϊκή Κεντρική Τράεζα (ου ιδρύθηκε για να υοστηρίζει τα συμφέροντα και των 17 κρατών της Ευρωζώνης) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (με τη δική του ολυμελή διοίκηση αό εκροσώους κρατών με τα δικά τους συμφέροντα).

(β) Με τη μη τήρηση των υοχρεώσεων ου η Ελλάδα έχει αναλάβει με το Μνημόνιο θα αοδεσμευτούν και τα κράτη της Ευρωζώνης, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ αό τις μνημονιακές τους υοχρεώσεις (τον δανεισμό μας κ.λ.), οότε δεν θα μας μένει άλλη ειλογή αό την εγκατάλειψη του ευρώ και την ειστροφή μας στη δραχμή.          

Η εαναδιαραγμάτευση του Μνημονίου μορεί να γίνει δεκτή αό τους εταίρους μας, καμιά τροοοίησή του, όμως, δεν μορεί να γίνει χωρίς τη σύμφωνη γνώμη τους.

Η ειχείρηση εκβιασμού των 16 κρατών της Ευρωζώνης, της Ευρωαϊκής Ειτροής, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ αό την τωχευμένη Ελλάδα, με όλο τη στάση ληρωμών, θα διαλύσει την οικονομία μας άμα τη εμφανίσει της.

(γ) Άλλο τέτοιο ǹακέτο λεφτών-μέτρων, εκτός αυτού του Μνημονίου, δεν έχει βρεθεί ούτε αναμένεται να βρεθεί.

(δ) Η συμφωνία για ένα Μνημόνιο-ǹακέτο λεφτών-μέτρων αοτελεί και ααίτηση-όρο των αγορών –εκείνων ου ροσφέρουν το χρήμα στα κράτη, τις τράεζες και τις ειχειρήσεις σ όλο τον κόσμο– ροκειμένου να ξαναρχίσουν κάοτε, όταν η Ελλάδα μειώσει αρκούντως το έλλειμμα και το χρέος της,  να μας δανείζουν.

(ε) Η εώδυνη ροάθεια της Χώρας –με μέτρα λιτότητας, διαρθρωτικά, ανατυξιακά–  ροκειμένου να εανακτήσει την αξιοιστία της και να μορεί να δανείζεται αό τις αγορές, θα ρέει να συνεχιστεί για ολλά χρόνια, είτε έχουμε Μνημόνιο είτε δεν έχουμε.

Η διαφορά είναι ως χωρίς Μνημόνιο θα βρεθούμε και χωρίς λεφτά και θα οδηγηθούμε σε αομόνωση, χαοτική τώχευση και τρισχειρότερη λιτότητα.

 

4.         Το δικό μας συμέρασμα

(α) Οι ειλογές ου η ελληνική και αγκόσμια ραγματικότητα ειβάλλει σήμερα στη Χώρα είναι δύο και μόνο δύο:

- Με την Ευρώη, με το ευρώ και το Μνημόνιο με τα εώδυνα μέτρα του, για αρκετά χρόνια, η μία.

- Μόνοι μας ολιτικά και οικονομικά, χωρίς Μνημόνιο, με τη δραχμή, με τώχευση και μέτρα ολύ ιο εώδυνα αό εκείνα του Μνημονίου και για ολύ ερισσότερα χρόνια, η άλλη.

(β) Το υοσχόμενο με την Ευρώη και το ευρώ αλλά χωρίς Μνημόνιο είναι όνειρο αατηλό και όοιος το υόσχεται λέει αλώς ΑΝΟΗΣΙΕΣ ή  ΨΕΜΜΑΤΑ!

 

* Οι Λυγερός, Πρετεντέρης, Γιανναράς, Ξυδάκης αοφαίνονται:

- Μνημόνιο ίσον χρεοκοία (Λυγερός, 4.3.11),

- με το Μνημόνιο και την Τρόικα καταρρέουν ή αχρηστεύονται οι δομές ου συγκροτούν   την κοινωνία (Γιανναράς, 8.5.11),  

- δυνάστης λαών είναι η Τρόικα, τύραννοι καριέρας οι τεχνοκράτες της και ǹειθήνιες ορντινάτσες τους οι ρωθυουργοί και υουργοί οικονομίας κρατών αοτυχημένων ή ανίκανων να κατορθώσουν τη δημοκρατία (Γιανναράς, 24.7.11),

- το ρόγραα είναι εικίνδυνο (Πρετεντέρης, 7.1.12),

- ο σωτήριος δανεισμός τελεσίδικη καταστροφή, τραγωδία ου ίσως δεν συγκρίνεται με αυτήν της είσημης τώχευσης και της ειστροφής στη δραχμή (Γιανναράς, 5.2.12).

- η τρόικα στέκεται εμόδιο και στην ανόρθωση και στην ανασυγκρότηση και στην ελίδα (Πρετεντέρης, 16.3.12),

- το μνημόνιο ήταν καταστροφή (Πρετεντέρης, 24.3.12),

- το δίλημμα ευρώ ή δραχμή μάλλον ρέει να εκληφθεί ως εκβιασμός, ακριβώς για να αραιτηθεί η Ελλάδα αό τη δυνατότητα να κηρύξει στάση ληρωμών και να αναζητήσει τα ιο ρόσφορα εργαλεία για την ανάκαμψή της (Ξυδάκης, 27.3.12).

φτάνοντας στα άκρα, με:

- τον Γιανναρά να εκφράζει την αοδοκιμασία του ου δεν υήρξε καμία αντίδραση ούτε αό τις ηγεσίες των Ενόλων Δυνάμεων (στην αραίτηση αό την εθνική κυριαρχία ου συνόδεψε την υογραφή των διαβόητων Mνημονίων) (22.1.12),

- τον Λυγερό να ροτρέει τους ολιτικούς να διαραγματευθούν με την Τρόικα με το μόνο διαραγματευτικό όλο ου διαθέτειΕλλάδα), τη στάση ληρωμών (5.2.12),

- τον Πρετεντέρη να ζητάει ρόωρες εκλογές, για να άνε ειτέλους και οι Τόμσεν σίτι τους (20.3.12).