Η οιότητα των τηλεοτικών ειδήσεων και ενημερωτικών εκομών

 

Για την οιότητα των τηλεοτικών ειδήσεων και ενημερωτικών εκομών έγραψαν:

 

 

Ο Θάνος Oικονομόουλος

στην Καθημερινή, στη στήλη ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ με τίτλο Η νόσος των... τρελών τηλεστάρ!, στις 14.10.08:                                    

Tα ελληνικά ΜΜΕ, ιδίως τα ηλεκτρονικά, άντα κατακτούν το αγκόσμιο ρεκόρ στην τρομολαγνεία και την κινδυνολογία. Με έναν... εσμό ειδικών (και όχι άντα κατ ανάγκην – συχνά οι ίδιοι και οι ίδιοι τηλεμαϊντανοί, αλλάζοντας αμφίεση υοδύονται τους ειδήμονες εί αντός ειστητού, εξηγώντας στο τηλεαφιονισμένο κοινό τους εαειλούμενους κινδύνους και... τους τρόους ροστασίας!) να αρελαύνουν αό δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκομές, αό ǹαραθύρου εις ǹαράθυρον και να εφιστούν την ροσοχή, να αναλύουν (αναρμοδίως!) με ύφος χιλίων ιθήκων, να τολμούν οι μαγαόντηδες να συνεντευξιάζονται με ραγματικά ειδικούς ειστήμονες, τους οοίους υοτίθεται κάλεσαν για να ουν τη γνώμη τους, την... οοία, όμως, οτέ δεν ρολαβαίνουν να ουν, αφού διακότονται αγενώς. Ιδίως όταν οι ααντήσεις τους δεν βοηθούν την τρομολαγνεία, το ανέβασμα της ανησυχίας, την τηλεθέαση...

 

Ο Πάσχος Μανδραβέλης 

στην Καθημερινή, στη στήλη ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ με τίτλο Δελτία υοκρισίας, στις 26.6.07:                                  

Aν υήρχε στην Ελλάδα ένας αντίστοιχος με τα Οσκαρ θεσμός, σίγουρα τα βραβεία ρώτου και δεύτερου ρόλου θα αονεμόταν στις ομιλούσες κεφαλές των αραθύρων. Αυτές ου κάθε λίγο και λιγάκι κλαίνε και οδύρονται για την αγορά, η οοία εκτίναξε στα ύψη την τιμή της ντομάτας, αλλά οι ίδιοι δικαιολογούν τη χυδαιότητα ου εκέμουν με όρους αγοράς: τι να κάνουμε; Ο ανταγωνισμός είναι τόσο μεγάλος ου δεν μας ειτρέει να είμαστε σοβαροί στα ενημερωτικά ρογράμματα της τηλεόρασης .

Μια άλλη τυχή της υοκρισίας ου εκέμεται κάθε βράδυ αφορά τις θέσεις των κομμάτων. Οι ομιλούσες κεφαλές ψέγουν διαρκώς τους ολιτικούς για την αουσία θέσεων, ενώ οι αρχισυντάκτες των ειλέγουν αό τις ομιλίες των ολιτικών αρχηγών να μεταδώσουν μόνο τις κορόνες ου εκτοξεύουν. Και αφού αρουσιάσουν μόνο τις κραυγές και τις αιχμές, οι ομιλούσες κεφαλές αοφαίνονται: το είεδο ολιτικής αντιαράθεσης έχει έσει ολύ χαμηλά.

Η υοκρισία φαίνεται ξεκάθαρα και αό τη σύνθεση των άνελ ου ακόμη και οι λεγόμενοι σοβαροί ιδιωτικοί τηλεοτικοί σταθμοί φτιάχνουν. Οι φωνακλάδες της ολιτικής είναι οι αγαημένοι των μεγάλων καναλιών. Εκείνοι ου δεν έχουν τίοτε να ουν, αλλά μορούν να ψυχαγωγήσουν τις μάζες, έχουν ιάσει στασίδι στα δελτία των οκτώ. Και μετά οι ομιλούσες κεφαλές βγάζουν το βαρύγδουο συμέρασμα: δυστυχώς στην ολιτική σήμερα κυριαρχούν οι εντυώσεις και κανείς δεν ασχολείται με την ουσία.

Κάθε ολιτικός, ου θέλει να έχει στην τηλεόραση μοίρα, ξέρει ότι η ροβολή έχει ως αντίτιμο τη γελοιοοίησή του. Γνωρίζει ότι αν δεν γίνει καραγκιόζης για χάρη της AGB δεν ειβιώνει στα καρνέ των αραγωγών. Και ολλοί γίνονται νούμερα για χάρη μερικών λετών ροβολής.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι οι ερισσότεροι δεν το κάνουν: αό τους τριακόσιους της Βουλής μόνο 10-15 ανακυκλώνονται στα αραθύρια. Το κακό, όμως, είναι ότι η ολιτική αοκτά όλο και ερισσότερο τα χαρακτηριστικά της χυδαίας τηλεόρασης ου έχουμε. Οι ολιτικοί αρχηγοί γνωρίζουν ότι ομιλίες χωρίς κραυγές δεν έχουν θέση στα δελτία. Χαρακτηριστικό αράδειγμα η συνέντευξη Τύου ου έδωσε ο ρωθυουργός μετά το έρας της συνόδου κορυφής για το μέλλον της Ευρωαϊκής Συνθήκης. Αυτό το κορυφαίο ζήτημα έγινε έκτη είδηση στα κανάλια και ουδείς κατάλαβε τι διημείφθη στις Βρυξέλλες και οια ήταν η θέση της χώρας μας. Αν όμως ο κ. Καραμανλής άφηνε μερικές αιχμές κατά του Γ. Παανδρέου, ή αν έλεγε κάτι κατά του κ. Πολύδωρα, τότε η συνέντευξη σίγουρα θα ήταν ρώτο θέμα...

Η υοκρισία των σόου των οκτώ δεν αντιμετωίζεται με διοικητικά μέτρα, ούτε με ρόστιμα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Μια λύση μόνο υάρχει: να κατανοήσουμε όλοι ότι η ζώνη των 8-9 μ.μ. δεν ανήκει στο ενημερωτικό κομμάτι της TV, αλλά στο ψυχαγωγικό. Και να αντιμετωίζεται αναλόγως. Με γέλωτα...

 

Ο Αντώνης Kαρκαγιάννης

στην Καθημερινή, στη στήλη ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ με τίτλο Η αυτορρύθμιση των δελτίων, στις 18.5.07:                            

Με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, τα δελτία ειδήσεων των άλλων καναλιών είναι ένα ιδιότυο είδος, ου το συνθέτουν οι κραυγές της εκφοράς, οι ακκισμοί και τα νάζια της τηλεερσόνας, αρσενικής ή θηλυκής, η υερβολή και το αροκάλυτο ψέμα. Δεν είναι δελτία ειδήσεων. Είναι ερισσότερο ιδιότυες αραστάσεις, οι οοίες ήδη έχουν αναδείξει ταλέντα και ήρωες, με συγκεκριμένους ρόλους. Το κοινό τούς γνωρίζει, τους αισθάνεται οικείους και μιλάει γι αυτούς με το μικρό τους όνομα, όως έκανε άλλοτε για τους ταλαντούχους ηθοοιούς του ελληνικού κινηματογράφου. Αυτό το είδος της αράστασης έτυχε γιατί διαμόρφωσε το κοινό του και τώρα λέον, αράσταση και κοινό είναι ένα σταθερό ζευγάρι. Κάτι ανάλογο φαίνεται ότι συμβαίνει με τις λεγόμενες ενημερωτικές εκομές. Κανέναν δεν θέλουν να ενημερώσουν.

Σε αυτού του είδους τις αραστάσεις οι σκηνοθετημένες οξείες αντιαραθέσεις, οι καυγάδες, οι βρισιές, οι χαρακτηρισμοί, οι έξυνες ή εξυνάκικες ατάκες, οι κορώνες, η οχλαγωγία και ροαντός η συμμετοχή ολιτικών μαζί με εκροσώους άλλων εαγγελμάτων και τάξεων, με ροτίμηση στους ηθοοιούς και στους συνδικαλιστές, είναι μέρος αναόσαστο και ουσιώδες της όλης δραματουργίας .

 

Ο Σταύρος Λυγερός

στην Καθημερινή, στη στήλη ΣΧΟΛΙΟ με τίτλο Το ραβδάκι της Κίρκης, στις 18.5.07:                                              

Τα δελτία ειδήσεων εκεί έχουν καταντήσει ένα έντονα θεατρικό τοκ σόου, ου συμληρώνεται αό ένα δραματοοιημένο κοκτέιλ με τα αράξενα και τα σαραξικάρδια της ημέρας. Μέτρο αξιολόγησης είναι το όσο κάθε θέμα θα ερεθίσει την εριέργεια και το θυμικό του τηλεθεατή. Γι αυτό και τα ανακύτοντα θέματα μετατρέονται σε φθηνό θέαμα, το οοίο λειτουργεί σαν ναρκωτικό. Εθίζει την κοινή γνώμη στην κακογουστιά και στην αραολιτική. Στην ελεύθερη τηλεοτική αγορά μας, μάλιστα, οι ειδήσεις-σκουίδια ροσφέρονται και σε σοβαροφανή και σε αροκάλυτη συσκευασία!

 

Ο Αλέξης Πααχελάς

στην Καθημερινή, με τίτλο Η σκόνη, τα κανάλια και η ντεμοντέ κασέτα, στις 15.4.07:                                     

Δεν υάρχει καμιά αμφιβολία ως στις τηλεοτικές μας οθόνες αρακολουθούμε αίστευτες, όσο και γραφικές, ακρότητες. Κάθε βράδυ άνθρωοι ου δεν γνωρίζουν τίοτα για εξόχως τεχνικά θέματα, όως είναι ένα δομημένο ομόλογο, αγορεύουν με την αλαζονεία CEO ολυεθνικής.

 

Ο Θάνος Oικονομόουλος

στην Καθημερινή, στη στήλη ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ, στις 28.2.07:                          

Και εειδή δεν ιστεύουμε (αντίθετα με τους υευθύνους και άνκορμαν και ανκοργούμεν των ιδιωτικών καναλιών) ως ο τηλεθεατής είναι χάνος  και αντελώς αδιάφορος για το τι συμβαίνει γύρω του και σίγουρα τον αφορά και εηρεάζει την καθημερινότητά του, καταλήγουμε στο συμέρασμα ως η αρακολούθηση των δελτίων δεν αοβλέει στην ενημέρωσή του αλλά στο χάζι και τον χαβαλέ του! Πλάκα κάνει με τα καμώματα των διαφόρων ǹαραθυράτων  ου αρελαύνουν κάθε βράδυ αό την οθόνη της τηλεοράσεώς του

Αλώς, ο κουρασμένος ολίτης αό τη δουλειά και τα καθημερινά ροβλήματα, το βράδυ μροστά στην τηλεόρασή του χαλαρώνει, κάνει χάζι, διασκεδάζει – και αν υοτεθεί ως θέλει και να ενημερωθεί, αργότερα, μετά τις 8, γυρίζει κανάλι, ιάνει κρατικό  και αρακολουθεί, όχι βεβαίως τέλειο, αλλά σίγουρα ολύ ιο ενημερωτικό και σφαιρικό δελτίο ειδήσεων – δεν είναι τυχαίο ου η τηλεθέαση των δελτίων της κρατικής τηλεόρασης (αλλά και το ρωινό ενημερωτικό της) εξασφαλίζει όλο και ιο αξιορεή τηλεθέαση

Ο τρόος με τον οοίο μεταχειρίζονται το λήθος των καλεσμένων τους στα αράθυρα, αό αλά ααράδεκτος, μέχρι ροσβλητικός και υβριστικός – λες και καλούν τους (ολιτικούς, ειδικούς, εαγγελματίες διαφόρων κλάδων...) αλώς ως... γλάστρες για να συμφωνούν μαζί τους ή για να τους ροσφέρουν ειχειρήματα για να εκρήγνυνται και να εξαγριώνονται αίζοντας τον δικό τους ρόλο, με συνήθεις εγωκεντρικούς και ααξιωτικούς ρος το σύστημα μονολόγους! Αό κοντά, και το άλλο σόου (ου τον τελευταίο καιρό κερδίζει συνεχώς ǹόντους στο τηλεοτικό ειδησεογραφικό καρναβάλι...) του καβγά, συνήθως ροσχεδιασμένου, με τους άλλους αναλυτές - σχολιαστές του καναλιού, με στόχο άντα να ανάψουν τα αίματα και ο χαβαλές και να ανέβουν τα... νούμερα!

 

Ο Στάμος Zούλας

στην Καθημερινή, στη στήλη ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ με τίτλο Οι υεύθυνοι της τηλεοτικής ασυδοσίας, στις 30.10.05:

Mε συναίνεση όλων των ολιτικών μας κομμάτων δρομολογήθηκε το 1989 το ανώμαλο καθεστώς ου ισχύει στο τηλεοτικό μας τοίο. Tο ίδιο συλλογικά οφείλουν να αντιμετωίσουν τώρα όλοι οι ολιτικοί φορείς της χώρας το χάος και τον εκτραχηλισμό σημαντικότατου τμήματος της ιδιωτικής τηλεοράσεως, ου αειλεί με διάβρωση και εκφυλισμό τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. H ανάγκη κοινής αρεμβάσεως των κομμάτων δεν ροκύτει μόνον εξαιτίας της είσης κοινής τους ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση, αλλά και διότι ολλοί αό τον τηλεοτικό χώρο άρχισαν ήδη να συγχέουν –σκόιμα και υοκριτικά– την αοχαλίνωσή τους με την ελευθερία του Tύου, όως και με τη δημοσιογραφική αοστολή ερεύνης και ελέγχου της εξουσίας.

Tο βέβαιον είναι ότι ο θεσμός του Eθνικού Συμβουλίου Pαδιοτηλεόρασης, είτε εξαιτίας ανεαρκούς νομικής καλύψεως, είτε για άλλους λόγους, αέτυχε αταγωδώς να ασκήσει τον κρατικό έλεγχο και να ειβάλει το Σύνταγμα. Eόμενο, λοιόν, ήταν η ασυδοσία των ιδιωτικών καναλιών να εεκταθεί και στον τομέα της ενημερώσεως, όου είσης οι ροδιαγραφές ερί οιότητος, αντικειμενικότητος κ.λ. ακυρώθηκαν αό τον υέρτατο κανόνα. Δηλαδή, τη μάχη της τηλεθέασης, ου ειβάλλει τον εντυωσιασμό, τον ευτελισμό και την ροβολή μιας εικονικής ραγματικότητος.

Γι αυτό, όως ροαναφέραμε, η ααιτούμενη αρέμβαση αοτελεί υόθεση όλων των ολιτικών μας δυνάμεων. Yό την έννοια αυτή, το χειρότερο το οοίο θα μορούσε να συμβεί είναι να εικρατήσουν και στο ζήτημα αυτό μικροκομματικοί υολογισμοί και βραχυρόθεσμες σκοιμότητες.