Η σημερινή ραγματικότητα στη Χώρα, οι φταίχτες και η ελίδα

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου

1.        Η ραγματικότητα μροστά στην οοία βρίσκεται σήμερα η Χώρα είναι με αλά λόγια η εξής:

- Οι γνωστές δανειακές συμφωνίες μας με τα κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ  εριλαμβάνουν όρους/υοχρεώσεις, ου οι δανειστές μας εέβαλαν τελικά, κατά τις διαραγματεύσεις για τη σύναψή τους, και ου η κυβέρνηση αοδέχτηκε αναγκαστικά, αφού ο δανεισμός μας αό τις αγορές ήταν αδύνατος.

- Το ότι κάοιοι αό του όρους αυτούς μορεί να μην είναι οι ǹρέοντες (όως ισχυρίζονται ορισμένοι αναλυτές) δεν έχει καμιά ρακτική σημασία, αό τη στιγμή ου εκείνοι ου τους ειβάλουν ειμένουν στην τήρησή τους και εμείς δεν έχουμε άλλη εναλλακτική λύση δανεισμού.

Εξ άλλου, αφού το τι είναι οικονομικά ǹρέον για μια δεδομένη χώρα σε μια δεδομένη χρονική ερίοδο δεν είναι οτέ σίγουρο εκ των ροτέρων (ως γνωστό, η οικονομική ειστήμη είναι μια μη ακριβής ειστήμη), είναι ροτιμότερο να δεχόμαστε τις υοδείξεις συγκροτημένων υεύθυνων οργάνων αρά εκείνες των ολυληθών –σοβαρών ή γραφικών– αναλυτών (ολύ ερισσότερο αν τα όργανα αυτά με τις υοδείξεις τους διακινδυνεύουν και δικά τους κεφάλαια).  

- Καμιά κυβέρνηση, είτε η σημερινή είτε οοιαδήοτε άλλη (μετά αό εκλογές ή μέσα αό τη σημερινή Βουλή, αό ολιτικούς ή τεχνοκράτες) δεν μορεί, όσο βρισκόμαστε εκτός αγορών, να ασκήσει οικονομική ολιτική με την οοία δεν συμφωνούν οι δανειστές μας.

- Ανάτυξη και μείωση της ανεργίας θα έχουμε μόνο όταν υάρξουν οι γνωστές ροϋοθέσεις: δημιουργία ευνοϊκού εριβάλλοντος για εενδύσεις, ευνομία, αύξηση αραγωγικότητας, μείωση γραφειοκρατίας...

- Δεν μορούμε να συνεχίσουμε να ξοδεύουμε ερισσότερα αό όσα εισράττουμε.

- Το βιωτικό μας είεδο αναγκαστικά θα μειωθεί σοβαρά τα εόμενα αρκετά χρόνια.

2.        Και ενώ έτσι έχουν τα ράγματα, οι ολιτικές, μιντιακές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, ου έφεραν τη Χώρα στο σημερινό της χάλι, συνεχίζουν και σήμερα να συμεριφέρονται με ανεύθυνο και ιδιοτελή τρόο.

α) Τα δύο κόμματα εξουσίας, αντί να δεχτούν ότι και τα δύο έβλαψαν εξ ίσου την Ελλάδα (για να λήξει τουλάχιστον έτσι η ανούσια και βλατική αρελθοντολογία), ρίχνουν τις ευθύνες το ένα στο άλλο, ενώ όλοι μας ξέρουμε ως:

- Δεν υάρχει κακό ου έκανε στον τόο το ένα κόμμα ου να μην το έκανε και το άλλο.

- Μαζί τα φάγανε, μαζί διέλυσαν την αιδεία, την υγεία, τη δημόσια διοίκηση, τη δημόσια ασφάλεια, την οικονομία, τα άντα.

- Μαζί δεν ήθελαν την άταξη της φοροδιαφυγής (όως αό τηλεοράσεως έχουν ει οι Γ. Φλωρίδης και Στ. Μάνος).

- Μαζί εξέθρεψαν τη διαφθορά, ανάτυξαν τις ελατειακές σχέσεις, ανέχθηκαν την εικυριαρχία των μίντια, έκαναν καθεστώς την ανομία...

- Μαζί καταβαράθρωσαν την αξιοιστία της Χώρας στο εξωτερικό.

 Το κυβερνών κόμμα, δυο χρόνια τώρα, είτε κωλυσιεργεί να άρει τα μέτρα ου το ίδιο συμφώνησε με την Ευρώη και το ΔΝΤ είτε τα νοθεύει, με συνέεια να μειώνεται σταθερά η αξιοιστία της Χώρας, να χειροτερεύει η οικονομική της κατάσταση και να ααιτούνται συνεχώς δυσμενέστερα μέτρα.

Η μείζων αντιολίτευση μας υόσχεται ως, ως αυτοδύναμη κυβέρνηση (μετά αό μια ή δυο εκλογές), θα ανατρέψει τις συμφωνίες με αναδιαραγμάτευση, είθοντας τους δανειστές μας (τα δεκάξι κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ) να αλλάξουν τις αοφάσεις τους και να δεχτούν το δικό της μείγμα μέτρων (Ζάειο 2 κ.λ..) ου μέχρι σήμερα σταθερά αορρίτουν.

β) Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ,  με ελάχιστες εξαιρέσεις, με τους υαλλήλους τους μεγαλοδημοσιογράφους (οι οοίοι, ομολογουμένως, δείχνουν αξιοζήλευτη μεταξύ τους ομοφωνία) αντί ενημέρωσης ροσφέρουν σύγχυση, με αντιφατικές, αοριστόλογες, στο όδι αναλύσεις και σχόλια και ερεθίζουν το θυμικό των τηλεθεατών, με λαϊκίστικα συνθήματα, κραυγές και οιμογές, αρεείς χαρακτηρισμούς ξένων ηγετών...

γ) Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, με την ανοχή ή την ενθάρρυνση των ολιτικών και των ΜΜΕ, έχουν μετατρέψει το νόμιμο, και τίμιο, δικαίωμα στην αεργία (αοχή αό την εργασία) σε αράνομη ράξη εκδίκησης κατά της κοινωνίας (καταλήψεις κτιρίων και εγκαταστάσεων, αοκλεισμούς δρόμων με φορτηγά, τρακτέρ, βυτιοφόρα κ.τ.τ.), με το ειχείρημα: νόμος είναι το δίκιο του αεργού (λησμονώντας ού μας οδήγησε, ριν αό μερικές δεκαετίες, ένα αρόμοιο ειχείρημα: νόμος είναι η σωτηρία της ατρίδας).   

3.        Υάρχει ελίδα οι ολιτικοί μας να ράξουν σήμερα ό,τι δεν θέλησαν ή δεν μόρεσαν να ράξουν τόσες δεκαετίες;

- να ετύχουν την εφαρμογή όσων θα συμφωνήσουν με την Ευρώη και το ΔΝΤ;

- να κατανείμουν τα βάρη ου θα ειβληθούν με δίκαιο τρόο (Με την οσοστιαία μείωση του εισοδήματος να αυξάνεται με την ύψος του. Για αράδειγμα, αν το ετήσιο εισόδημα των 15.000 ευρώ μειώνεται κατά 20%, εκείνο των 150.000 ευρώ να μειώνεται κατά 60%);

- να εξαλείψουν εί τέλους το αίσχος της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, ου, εκτός α τις καταστροφικές συνέειες για την οικονομία μας, έχει διεθνώς ντροιάσει τη χώρα μας; (ǹρώτη φορά βλέω σε μια χώρα να κυκλοφορεί τόσος λούτος, ο λούτος αυτός να μην ληρώνει φόρους και κανείς να μην κάνει τίοτα!, μας έταξε κατάμουτρα ένας του ΔΝΤ).

- να δώσουν το αράδειγμα (με τη μείωση του αριθμού βουλευτών, την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και των ρονομίων, τη μείωση αοδοχών κ.λ.);

4.        Ελίδα θα υάρξει, μόνο αν οι έλληνες ολιτικοί εξαναγκασθούν αό τους δανειστές μας, Ευρώη και ΔΝΤ, να εφαρμόζουν όσα συμφωνούν.    

Ο εξαναγκασμός αυτός αοτελεί, δυστυχώς, τη μόνη ελίδα σήμερα για να αοκτήσουμε μια σύγχρονη και αοτελεσματική δημόσια διοίκηση, ένα κράτος του Νόμου για όλους .

Αό ένα τέτοιο εξαναγκασμό ούτε εμείς οι ολλοί ούτε η εθνική κυριαρχία έχουμε να χάσουμε τίοτε. Εκείνοι  ου θα χάσουν είναι οι λίγοι της άσης μορφής αμαρτωλής εξουσίας...