Η τηλεοτική (υερ)εξουσία

 

Για την τηλεοτική εξουσία στη χώρα μας, είαν ή έγραψαν:

 

 

Ο Σάκης Πεονής

σε ομιλία-αρέμβασή του στην εκδήλωση ου διοργάνωσε ο Δήμος Πάτρας για να τον τιμήσει, στις 16.4.08:

Έχουμε έτσι τον εξουσιαστικό ρόλο των μεσολαβητών, δηλαδή των ιδιοκτητών των μέσων και των εαγγελματιών της εικοινωνίας ου τα στελεχώνουν. Αυτοί ειλέγουν τους διαλεγόμενους, αοφασίζουν δηλαδή οιος λόγος θα εράσει στα διάσαρτα ακροατήρια, αυτοί καθορίζουν τα θέματα – οια θα κρατήσουν στην εικαιρότητα, αλλά και οια θα εράσουν στην αοσιώηση- αυτοί τέλος ξεχωρίζουν τους ρονομιακούς αό τους εριθωριακούς καλεσμένους τους.

Αυτοί ασκούν ακόμα τη σιωηρά ανεκτή λογοκρισία με τις αυθαίρετες ερικοές, με την αοσασματική, έτσι και μετέωρη μετάδοση μαγνητοσκοημένου λόγου.

Παρακολουθούμε βέβαια και κάοιους σοβαρούς διαλόγους, κυριαρχούν όμως οι διαληκτισμοί, όου υερισχύει το θέαμα, αντεγκλήσεις με την ενθαρρυντική ανοχή των τηλεαρουσιαστών, συμμετοχή ολιτικών ως μέρος του τηλεοτικού θεάματος. Δύσκολα μορεί να υοστηριχθεί ότι αυτές οι ειλογές και οι εμφανίσεις υηρετούν την αξιοκρατία ή ότι ενισχύουν την εμιστοσύνη και την εκτίμηση ρος την ολιτική και τους λειτουργούς τους.

Μαντεύω όμως μια εύλογη αρατήρηση, συνήθη στους λάτρεις του καλούμενου ρεαλισμού. Δεν φτάνουν οι διαιστώσεις αν δεν υάρχουν και οι αντίστοιχες ροτάσεις.

Για το θέμα όμως δεν χρειάζεται ν αναζητήσουμε καινοτόμες λύσεις. Η ρόταση ου ίσως ζητάμε βρίσκεται στο άρθρο 15 του Συντάγματος. Ειτάσσει, ανάμεσα σε άλλα και σημαντικά, την με ίσους όρους μετάδοση των ροϊόντων του λόγου και την εξασφάλιση της οιοτικής στάθμης των ρογραμμάτων

 

Ο Αλέξης Πααχελάς

στην Καθημερινή, στη στήλη ΣΧΟΛΙΟ με τίτλο Τηλεοτικός ρατσισμός, στις  13.12.06:

Οι 100-200 άνθρωοι ου ελέγχουμε την ιδιωτική τηλεόραση έχουμε ειβάλει έναν ιδιότυο ρατσισμό, αοκλείοντας οιονδήοτε έχουμε την υοψία ότι δεν θα ουλήσει. Δεν ειραματιζόμαστε, δεν δοκιμάζουμε, εριοριζόμαστε στους μαϊντανούς με συγκεκριμένους ρόλους: τον κονφερασιέ υφυουργό, τον ανιματέρ βουλευτή της Β΄ Αθηνών, ολιτικούς ου σε ευρωαϊκές χώρες θα εμφανίζονταν μετά τις 12 σε χιουμοριστικές εκομές. Αυτούς ξέρουμε, αυτούς βλέουμε στα ίδια και τα ίδια μέρη. Όσο ιο γραφικοί είναι, όσο ιο χαβαλέ κάνουν, τόσο το καλύτερο. Ελίδα μας ως εσείς την εόμενη μέρα θα συζητάτε τι του είε ο μεγάλος. Βεβαιότης μας ως αν βγάζαμε τον ειδικό, τον καθηγητή, τον σοβαρό ολιτικό θα βυθιζόμασταν αό λευράς τηλεθέασης.

Ο τηλεοτικός μας ρατσισμός αοκλείει αό ολλά και ικανά στελέχη όλων των κομμάτων αό το γυαλί και ανααράγει ένα αυτοτροφοδοτούμενο κλειστό σύστημα. Ας μην αναρωτιόμαστε γιατί αυτή η τηλεόραση δεν μορεί να κάνει σοβαρή κουβέντα για κανένα μείζον θέμα της ελληνικής κοινωνίας.

 

Ο Νίκος Νικολάου

στην Καθημερινή, στη στήλη ΑΝΑΛΥΣΗ με τίτλο Ο δρόμος του ΠΑΣΟΚ, στις 26.10.06:

Η σύγκρουση του κ. Γ. Α. Παανδρέου με τον κ. Ευ. Βενιζέλο κυοφορείτο αό καιρό, όχι μόνο γιατί ο ληθωρικός Ευάγγελος δεν έκρυβε οτέ τις ηγετικές του φιλοδοξίες, αλλά κυρίως γιατί ο κ. Γ. Α. Παανδρέου είχε τις ληροφορίες του και γνώριζε ολύ καλά ότι ίσω αό τον βουλευτή Θεσσαλονίκης συστοιχίζονταν τα γνωστά ειχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα, ου εδώ και χρόνια αξιώνουν να καθοδηγούν το ΠΑΣΟΚ. Αυτά τα συμφέροντα ου το 1996 ροώθησαν στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τον κ. Κ. Σημίτη, αυτά τα ίδια ακριβώς ου τον αντικατέστησαν τον Ιανουάριο του 2004 με τον κ. Γ. Α. Π., διότι έκριναν ότι ο εί οκταετία ρωθυουργός θα έχανε τις εκλογές, τώρα φαίνεται ότι έχουν αοσύρει την εμιστοσύνη τους αό τον σημερινό ρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν δέχθηκε να γίνει υοχείριό τους και τον υονομεύουν συστηματικά μέσα αό τα κανάλια και τα ααγαλάκια τους ως ανίκανο.

Υό την έννοια αυτή κάθε βήμα του ροέδρου του ΠΑΣΟΚ στον δρόμο της σύγκρουσης με τα συμφέροντα της διαλοκής είναι ειβεβλημένο για το συμφέρον της χώρας, για τη λαϊκή ειρροή του κόμματός του και, τελικά, για την ισχυροοίηση και της δικής του ηγεσίας.

Εί Σημίτη είχε καταστεί δόγμα ότι ο ηγέτης αναδεικνύεται στο κόμμα και κερδίζει την ψήφο του λαού εφόσον έχει μαζί του τα ΜΜΕ. Αυτό το αντιδημοκρατικό δόγμα ου αναδεικνύει σαν κυρίαρχη μια εξωθεσμική εξουσία ρέει να συντριβεί.

 

Ο Αντώνης Kαρκαγιάννης

στην Καθημερινή, στη στήλη ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ με τίτλο Τηλεοτική αραεξουσία, στις 1.11.05:

Aς μην κάνουμε το λάθος: H τηλεοτική ζούγκλα (δεν αναφέρομαι μόνο στην ομώνυμη εκομή) είναι αό καιρό εδραιωμένη και ισχυρή ολιτική ραγματικότητα, και όχι μόνο ολιτική. Eλέγχεται λήρως και αδιαμφισβήτητα αό ιδιωτικά συμφέροντα, ειδιώξεις και φιλοδοξίες, συχνότατα στα όρια του υοκόσμου. O τηλεστάρ και η τηλεστάρ είναι το ρότυο της δημοσιογραφίας, η συμμετοχή σε οοιαδήοτε τηλεοτική εκομή, ακόμη και ως μαρτυρία του δρόμου θεωρείται καταξίωση και έρασμα αό την ανωνυμία στην εωνυμία, αοτελεσματική συμμετοχή στα κοινά. H αοκάλυψη του αόκρυφου στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό βίο, με όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα, ήρε τη θέση του θαρραλέου αγώνα για την αλήθεια και το δίκαιο και ο τηλεστάρ ου μάλιστα είναι ο ήρωας της εοχής μας, ου ολλοί θέλουν να του μοιάσουν όχι μόνο στον ηρωισμό του αλλά και σε ολύ υλικά ωφελήματα. Mε δυο λόγια, η τηλεοτική ζούγκλα είναι εξουσία κοινωνικά νομιμοοημένη ή, ακόμα χειρότερο, ανεξέλεγκτη αραεξουσία, χωρίς όρια και χωρίς κανόνες.

Aς μην κάνουμε όμως το λάθος να ιστέψουμε ότι αυτή η νοσηρή ολιτική ραγματικότητα της τηλεοτικής ζούγκλας είναι δυνατόν να θεραευθεί με μέσα διοικητικά αστυνομικά ή δικαστικά. H αρατήρηση, ου καθημερινά διατυώνεται αό όλες τις λευρές, ότι τα κανάλια αραβιάζουν το Σύνταγμα, τους νόμους και τα Δικαιώματα του Aνθρώου, είναι σχεδόν αυταόδεικτες, αλλά είναι και ολύ αργά για να αοτελέσει την αφετηρία ρυθμίσεων ή την αιτία κατασταλτικών κυρώσεων.

H μάχη με την τηλεοτική ζούγκλα είναι ιδεολογική και ολιτική. Πολλοί συμολίτες μας θεωρούν ντροή να εμφανισθούν στα τηλεοτικά ορτοαράθυρα και δεν εμφανίζονται οτέ, ροτιμώντας την αξιορέεια της σιωής και της αφάνειας αό τον καναλαρισμένο δήθεν διάλογο. Eίναι αορίας άξιο ως δεν αισθάνονται καμιά συστολή οι ολιτικοί μας, αλλά και ολλοί καθηγητές ανειστημίου και άλλοι ειστήμονες. Oταν και αυτοί θα αρχίσουν να ντρέονται, η μάχη με τα τηλεοτικά κανάλια θα έχει κερδηθεί.

 

Ο Αντώνης Καρακούσης

στην Καθημερινή, στη στήλη ΕΝΔΟΜΥΧΩΣ με τίτλο Mιντιάρχες αυθαιρετούχοι και δημοσιογραφικά ψώνια, στις 29.2.04:

Τα MME και τα ρόσωα ου τα εκφράζουν, νιώθουν οδηγοί-αφέντες, ενσωματώνουν ισχύ, ασκούν εξουσία ανεξέλεγκτη, κάνουν χρήση δύναμης μη ελεγχόμενης, μη υοκείμενης στον όοιο θεσμικό έλεγχο. 

Ό,τι είδαμε τις ροηγούμενες ημέρες δεν είναι τίοτε άλλο αρά έκφραση αυτής της μετατόισης ισχύος αό την ολιτική στα MME και ευρύτερα στους ειχειρηματικούς ομίλους. Aοδόθηκε αυτή η ισχύς χωρίς ρόνοια στις αρχές της δεκαετίας του 90, έλαβε διαστάσεις στη συνέχεια, για να καταλήξει σήμερα σε κυρίαρχο αράγοντα, σε ισχυρό μηχανισμό διαμεσολάβησης με την ολιτική, σε μοχλό διεκδίκησης αό το κράτος, σε ρυθμιστή της διανομής κρατικών όρων.

Aυτή τη στιγμή γύρω αό τα MME έχει λεχθεί ένας ερίτεχνος ιστός σχέσεων και διασυνδέσεων ου νοθεύει τα άντα. Tο μήνυμα είναι το μέσο ου λέει και ο Λαλιώτης και έτσι η ολιτική σεύδει στο μέσο για να εξασφαλίσει το μήνυμα ή ακριβέστερα τη μετάδοσή του. Aδιαφορεί δε αν τα μέσα είναι αράνομα, αν έχουν σκοούς, αν είναι ανεξέλεγκτα, αν δεν ληρούν όρους και ροϋοθέσεις του Συντάγματος. Aρκεί η εξασφάλιση μετάδοσης του μηνύματος, αδιαφορώντας για τους όρους αιχμαλωσίας, για τις σχέσεις εξάρτησης και υοταγής, για όσα ροκλητικά και καταδυναστευτικά εκορεύονται α αυτά και τις ιδιοκτησίες τους, ου είναι αμφίβολο αν διακρίνονται έστω και για είφαση δημοκρατικότητας. Mικροί δικτατορίσκοι οι ερισσότεροι, αυθαιρετούχοι του τηλεοτικού τοίου, ενεργούν κατά το δοκούν, κινούνται κατά τα συμφέροντά τους και χτίζουν συμμαχίες ολιτικές με γνώμονα τις δουλειές ου σχεδιάζουν με το κράτος.

Eίναι τούτα δείγματα της κατακτηθείσης υερισχύος των μέσων, ο έλεγχος της οοίας καθίσταται ια δημοκρατικό καθήκον. Oφείλει η ολιτική ηγεσία να αντιμετωίσει το θέμα, να θέσεις κανόνες και όρους λειτουργίας, να ειβάλει τις αρχές του Συντάγματος. Όσο είναι καιρός, ριν η γιγάντωσή τους το αοκλείσει, οφείλει η ολιτική ηγεσία να αοκαλύψει το ρόβλημα και να ααιτήσει την εφαρμογή των νόμων. Για να έλθουν τα ράγματα σε ένα λογαριασμό, να φθάσει ο καθένας στο μόι του και να άψουν ορισμένοι να νιώθουν μόνιμοι ρωθυουργοί και τα τσιράκια τους το λιγότερο υουργοί αρά τω ρωθυουργώ, μικροί δυνάστες μη υοκείμενοι σε έλεγχο και κριτική.