Το κύρος των δικαστών και η διαδικασία ειλογής τους

 

(Ειστολή του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου, ου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 14.4.2010)

 

Ας μου ειτραούν δύο αρατηρήσεις άνω στο άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη με τίτλο Ο φόβος των δικαστών (Κ 9.2.2010).

 

α) Οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ ορίζονται αό τον Πρόεδρο και όχι αό τη Γερουσία των ΗΠΑ, όως αφήνει να εννοηθεί ο κ. Μανδραβέλης γράφοντας: Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς συναδέλφους τους (οι Έλληνες δικαστές) ροτιμούν την αδιαφανή ειλογή αό την εκάστοτε κυβέρνηση, άσχετα αν η ζωή αέδειξε ότι αυτή ειλογή λήττει το κύρος της δικαιοσύνης. Εξάλλου η ενδελεχής εξέταση αό την αρμόδια ειτροή της Γερουσίας των δικαστών στις ΗΠΑ δεν μειώνει το κύρος των δικαστών.

Η Γερουσία αλώς εικυρώνει τον διορισμό του δικαστή ου ο Πρόεδρος όρισε, ή αρνείται την εικύρωση, οότε ο Πρόεδρος ορίζει άλλο δικαστή και η διαδικασία της εικύρωσης εαναλαμβάνεται (για αράδειγμα, το 1969 ο ρόεδρος Νίξον όρισε ως μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου τον Κλέμεντ Χέυνσγουορθ και, στη συνέχεια, όταν αυτός αορρίφθηκε αό τη Γερουσία, τον Γ. Χάρολντ Κάρσγουελ και, τελικά, μετά την αόρριψη και αυτού, τον Χάρυ Μλάκμαν, ου έγινε αοδεκτός αό την Γερουσία).

Ας σημειωθεί ότι τα μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ είναι ισόβια και μόνο με τη διαδικασία της καθαίρεσης αό τo Κογκρέσο (impeachment) είναι δυνατή η αομάκρυνσή τους αό τη θέση του Δικαστή (μέχρι σήμερα ένας μόνο δικαστής, το 1805, καθαιρέθηκε αό τη Βουλή των Αντιροσώων και αθωώθηκε στη συνέχεια αό τη Γερουσία).

 

β) Στις ΗΠΑ (στις οοίες αναφέρεται ο κ. Μανδραβέλης), αλλά και σ όλες τις ροηγμένες χώρες στην Ευρώη και αλλού, κανείς δεν διανοείται να θέσει το (ρητορικό) ερώτημα: Ποια αόφαση του ροέδρου ή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για ράξη υουργού δεν θα αμφισβητηθεί, αφού αυτός έχει διοριστεί αό αυτόν τον υουργό;.

 

Σ όλες αυτές τις χώρες θεωρείται φυσικό δικαστές και ολιτικοί να τηρούν την ααίτηση της κοινωνίας:

- οι δικαστές να αοφασίζουν με μοναδικό γνώμονα τον Νόμο και τη συνείδησή τους, αγνοώντας ǹροσδοκίες  των ολιτικών (αυτών ǹου τους έχουν διορίσει ή άλλων), ολιτικές σκοιμότητες, δημοσκοήσεις κ.τ.τ.

- οι ολιτικοί να σέβονται τις αοφάσεις των δικαστών και να μην αναμένουν α αυτούς να ικανοοιήσουν τις ǹροσδοκίες τους.

 

Στο λαίσιο της κοινωνικής αυτής ααίτησης, δικαστές τιμώρησαν τον ρόεδρο Κλίντον με χρηματικό ρόστιμο και έκριναν την ροεδρική εκλογή του 2000, στις ΗΠΑ, υοχρέωσαν τον ρωθυουργό Μλερ να ανακριθεί αό αστυνομικούς, στη Βρεττανία, ανέκριναν τον ρόεδρο Σιράκ και τον ρωθυουργό Βιλέν, στη Γαλλία, δίκασαν τον ρωθυουργό Αντρεότι, στην Ιταλία, ανέκριναν τον ρόεδρο Κατσάβ και τον ρωθυουργό Όλμερτ, στο Ισραήλ,

Και, στο ίδιο λαίσιο, ουδείς  αό τους ολιτικούς αυτούς (ή αό τα ΜΜΕ) αμφισβήτησε τις ροθέσεις των δικαστών, εκφράστηκε ανοίκεια γι αυτούς, τους ύβρισε ή τους ειρωνεύθηκε.

Αυτή η αράδοση σεβασμού των ολιτικών (και των ΜΜΕ) ρος τους δικαστές
–κοινή σ όλες τις ροηγμένες χώρες–  μαζί με την εντιμότητα και εαγγελματική εάρκεια των τελευταίων, είναι ου εξασφαλίζει το κύρος των δικαστών, και όχι η –διαφορετική σε κάθε χώρα– διαδικασία ειλογής τους.