Η ειλογή της Χώρας εριορίζεται σήμερα σε δύο μόνο λύσεις:

(α) την αοδοχή των ροτάσεων της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ και

(β) την αόρριψή τους και την ειλογή κάοιας μορφής χρεοκοίας.

 

Του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόουλου

 

1.        Κυβέρνηση, αντιολίτευση, λειοψηφία των ΜΜΕ και συνδικαλιστές καμώνονται ακόμα και σήμερα ως τον ρώτο λόγο στα οικονομικά ζητήματα  της χώρας μας εξακολουθούν να έχουν, και μετά την υογραφή του Μνημονίου, οι ολιτικοί μας και όχι οι δεκάξι κυβερνήσεις των άλλων χωρών της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, μέσω της γνωστής μας Τρόικας.   

Συγχρόνως, ιστεύουν ότι διαθέτουν την ικανότητα να ξεγελούν όχι μόνο τους έλληνες ολίτες αλλά και τους κουτόφραγκους και τα αμερικανάκια.

Οι μεν αθετώντας όσα οι ίδιοι εισήμως έχουν συμφωνήσει, οι δε εφευρίσκοντας ουτοικές ολιτικές εαναδιαράγματευσης των συμφωνιών, οι τρίτοι λαϊκίζοντας ασύστολα και βαυκαλίζοντάς μας με ψεύτικες ελίδες για  κόκκινες γραμμές κ.τ.τ. και οι τελευταίοι ειχειρώντας την κατάργηση του Νόμου και την εφαρμογή του δίκαιου της συντεχνίας.

2.        Με τα τελευταία γεγονότα, όμως, τα ψέμματα τελείωσαν για όλους!

Η Ευρωζώνη και το ΔΝΤ έδειξαν οριστικά οιος κάνει κουμάντο στη σημερινή κατάσταση ακραίας κρίσης, εαναλαμβάνοντας με τον ιο ξεκάθαρο τρόο αυτά ου  τόσες φορές μέχρι σήμερα μας έχουν ει:

- Κανείς δεν ρέει να τρέφει αυταάτες. Αν ειθυμείτε τη βοήθεια μας, θα ρέει να εφαρμόσετε τα συμφωνημένα, χωρίς εκτώσεις. Χωρίς την εφαρμογή των συμφωνημένων, βοήθεια δεν θα υάρξει.

- Τα λεφτά δεν τα χαρίσαμε στην Ελλάδα. Της τα δανείσαμε (γι αυτό και τα θέλουμε ίσω).

3.        Μ αυτά τα δεδομένα, η καθαρή λύση σήμερα δεν είναι η εαναδιαραγμάτευση των συμφωνιών (ανέφικτη, μετά τις κατηγορηματικές δηλώσεις τόσων ολλών της Ευρωζώνης) ούτε οι εκλογές (τι θα γινόταν με την υλοοίηση των αοφάσεων της 21ης Ιουλίου, αν ροκηρύσσονταν εκλογές, και τι θα άλλαζε με τις εκλογές, αφού η Ευρωζώνη έχει αοκλείσει την εαναδιαραγμάτευση των συμφωνηθέντων;).  

Οι καθαρές λύσεις σήμερα είναι δύο και μόνο δύο: Η αοδοχή των ροτάσεων της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ,  η μία, και η αόρριψή τους και, συνακόλουθα, η αναζήτηση της λιγότερο εώδυνης μορφής χρεοκοίας, η άλλη.

4.        Καθήκον των ολιτικών, των ΜΜΕ, των συνδικαλιστών, αλλά και του κόσμου της διανόησης, είναι σήμερα:

-  Να ουν στον λαό καθαρά, χωρίς να μασάνε τα λόγια τους, οια α τις δύο αυτές λύσεις έχουμε συμφέρον να ειλέξουμε.

- Να του ουν ακόμα ως η ανόρθωση της Χώρας θα ααιτήσει χρόνο και εώδυνη ροσάθεια, οοιαδήοτε κι αν είναι η λύση ου θα ειλεγεί.

- Να ειβάλουν την εώδυνη ροσάθεια όχι μόνο στους αδύνατους αλλά σε όλους χωρίς καμία αολύτως εξαίρεση, αρχίζοντας αό τους φοροφυγάδες, μεγάλους και μικρούς [αφήνοντας κατά μέρος τις ψευτοδικαιολογίες για αδυναμίες του φοροεισρακτικού μηχανισμού κ.τ.τ. (Ο Γ. Φλωρίδης, ρος τιμή του, ααντώντας σε είμονες ερωτήσεις σε τηλεοτική εκομή γιατί τόσα χρόνια, αρά τις διακηρύξεις των ολιτικών, δεν ατάσσεται η φοροδιαφυγή, εανέλαβε τρεις φορές: Δεν θέλουμε!)].

Μόνο μια τέτοια συμεριφορά θα μορούσε να κάνει τον λαό να δείξει ανοχή στα εώδυνα αναγκαία μέτρα και θα εγγυόταν, μαζί με την ααραίτητη τεχνοκρατική βοήθεια της Τρόικας, την έξοδο αό την κρίση και την ανόρθωση της Χώρας.