ΤοΣχέδιο Ανάνδεν εανένωνε,αλλάδιχοτομούσε τηνΚύρο

 

(Ειστολήτου ΡαφαήλΠααδόουλου, ομότιμουκαθηγητήθερμοδυναμικής,γενικού γραμματέατης εν ΛονδίνωΕλληνικήςΑντιδικτατορικήςΕιτροής (1967-1974), ουδημοσιεύτηκεστηνΚαθημερινή στις25.5.04).

 

 

Η έκδηληδιάσταση ου υ­άρχειανάμεσα στιςεκτι­μήσειςτης ολιτικήςηγε­σίας και σεαυτές τηςκοινής γνώμηςαναφορικά με τοΣχέδιο Ανάνείναιενδεικτική τηςαδυ­ναμίας τηςολιτικής ναεικοι­νωνήσεικαι νασυγχρονισθείμε το λαϊκόαίσθημα. Και η αδυνα­μίααυτή δεν είναιάσχετη με αυ­τόου ονομάζεταιαλαζονεία τηςεξουσίας καιτην έλλειψη σε­βασμούρος το νόηματων λέξε­ων ουχρησιμοοιούνται.

 

Χαρακτηριστικόαράδειγμααυτού τουφαινομένου είναιοι διακηρύξειςτόσων εωνύμωνως το Σχέδιο Ανάνεανενώνει τηνΚύρο.

Παρ' όλααυτά το ΣχέδιοΑνάν ροβλέειτη λειτουργίατριών κρατώνστην Κύρο.Υάρχουν τα δύοίσα και κυρίαρχασυνιστώντα κρά­τη– έναελληνοκυριακόκαι ένατουρκοκυριακό– ου ασκούν τιςουσιαστικέςεξουσίες – τοκα­θένα στηδική του λευράτηςδιαχωριστικήςγραμμής ου εξα­κολουθείβέβαια ναυάρχει.

Τασυνιστώντακράτη έχουνεθνικά αμιγείςκυβερνήσειςκαι Βουλές καιτα Συντάγματάτους ψηφίζο­νταικαιαναθεωρούνταιαό τις δύοκοινότητες αντίστοιχα.

Το τρίτοκράτος είναι τοκοινό κρά­τοςου ασκεί ολύεριορισμέ­νεςεξουσίες,λειτουργεί μεΣύ­νταγμα ουείναι σχεδόνόμοιο με αυτότων ΣυμφωνιώνΖυρίχης-Λονδίνουκαι υόκειταιστις Συνθήκες Εγγυήσεωςκαι τα ε­εμβατικάδικαιώματα τηςΒρε­τανίας, τηςΕλλάδος καιτης Τουρκίας.

Καιβέβαια ρέει ναθυμηθούμε ωςτο Σύνταγματης Ζυρίχηςέχει δοθεί αότις εγ­γυήτριεςδυνάμεις και,για τα βασικάτου άρθρα, δενροβλέ­ειδιαδικασίααναθεωρήσεως.Προβλέει όμωςδικαίωμα αρνη­σικυρίαςσε όλες τιςαοφάσεις γιατην τουρκοκυριακήκοινό­τητα, ίσηαριθμητικήεκροσώ­ησητων δύοκοινοτήτων στηγερουσία καιυοχρεωτικήειδι­αιτησία-αό μη-Κύριουςδικα­στές- σεερίτωσηδιαφωνίας.

 

Η ιδέα ωςη εαναφορά τουΣυντάγματοςτης Ζυρίχης καιτων ΣυνθηκώνΕγγυήσεως, ουοδήγησαν στηνκρίση του 1963 καιστην εισβολήτου 1974, οδη­γείστην εανένωσητην Κύρο του 2004,ακούγεται σανανούσιο αστείοαό τη μεγάληλειοψη­φία τωνΕλλήνων.

Η σοβαρήλευρά τουθέματος, όμως,βρί­σκεται στοότι ηκραυγαλέα α­συμμετρίαστην κατανομήτων ε­ξουσιώνκαι τηβιωσιμότηταανά­μεσα σταδύο συνιστώντακράτη και τοκοινό κράτοςδεν φαίνεταιτυχαία. Είναιμάλλον ένδειξητης ευκολίαςμε την οοία μιαερι­λοκή στηλειτουργία τουκοινού Κράτουςμορεί να οδηγήσειστη ντε φάκτολειτουργία τηςΚύ­ρου με τη μορφήτων δύο ί­σωνκαι κυριάρχωνσυνιστώντωνκρατών ου θαδιεκδικούν είίσοις όροιςδιεθνήαναγνώρι­ση.

Αν όμωςρόκειται ναφτά­σουμε σεαναγνωρισμένοτουρ­κοκυριακόκράτος μεαυτόν τον τρόοκαι με αυτούς τουςόρους, είναιαείρωςκαλύτερα ναερι­μένουμεόσο χρειάζεταιγια ναδιαραγματευθούμεμια αρό­μοιαλύση αόδιαφορετικήκαι αλούστερηβάση. Και γιαμια τέ­τοιαορεία θαβοηθούσε ολύ ηαοκατάστασητου σεβασμούστο νόημα τωνλέξεων. Αυτό ση­μαίνειως ο ανούσιοςευφημι­σμόςτης εανενεώσεωςȹρέ­ει – άμεσακαι είσημα – ναδώ­σει τη θέσητου στηνραγματι­κότηταου είναι ως ηλύση ουειδιώκουμε –και μορούμε ναέ­χουμε –αοβλέει τηνκατά τοδυνατόν ιοευνοϊκή γιαμαςεαναχάραξητηςδιαχωριστικήςγραμμής με τομικρότεροκόστος.

 

Στομεταξύ, ηδιάυρη ευχήκαι ελίδα τωναανταχού Ελλή­νωνρέει να είναιως η κυ­βέρνησητηςμητέρας-ατρίδαςθα κλείσειερμητικά τααυτιά της στιςσυμβουλές τωνγνωστώνασόνδων φίλωνγια ένα νέο δη­μοψήφισμασε ένα νέοΣχέδιο Ανάνκαι θα σταθείστο λευρό τουκυριακούελληνισμού,στην ροσάθειατου να είσειγια τα δίκαιακαι δικαιώματατου.