Το φυσικόγια τουςδικαστές είναινα κάνουν το καθήκοντους σύμφωναμε τον Νόμο καιτη συνείδησή τουςκαι όχισύμφωνα με τιςροσδοκίες τωνόοιων εκλεκτόρωντους (ή άλλωντινών)

 

(Ειστολήτου ΡαφαήλΜαϊόουλου, ουδημοσιεύτηκεστηνΚαθημερινήστις 5.8.09)

 

 

Αςμου ειτραούνμερικέςσκέψεις άνωστην άοψη του κ.Αντ.Καρκαγιάννηότι οειλεγόμενοςαό την κυβέρνησηδικαστής () είναιφυσικόνααισθάνεταιεξαρτημένοςκαιυοχρεωμένοςνα ικανοοιήσειτις ροσδοκίεςτωνεκλεκτόρων(άρθρο του με τίτλοΤα τηςΔικαιοσύνης,Καθημερινή 2.6.09).

 

1. Τοφυσικό γιατους δικαστέςδεν είναι αυτόου ο κ. Καρκαγιάννηςαναφέρει αλλάεκείνο ου οιαρχαίοι χρόνοικαι ηοικογένεια καιτο σχολείοέχουν διδάξει:να κάνουν τοκαθήκον τουςσύμφωνα με τονΝόμο και τησυνείδησή τουςκαι όχισύμφωνα με τιςροσδοκίες τωνόοιωνεκλεκτόρωντους (ή άλλωντινών).

Εκείνοακριβώς ου, εδώκαι ολλάχρόνια, έχειγίνει δεκτό σεόλες τιςευνομούμενεςχώρες. Όου ηδικαιολογίαεκτελούσαεντολές δενγίνεταιαοδεκτή, όουρωθυουργοίκαι ρόεδροικρατώνανακρίνονται αόαστυνομικούς ήδικαστές καιτιμωρούνταιαό δικαστές –αστυνομικούςκαι δικαστέςειλεγόμενουςαό τηνκυβέρνηση –όου ακόμα καιτο οιος θα ήτανΠρόεδρος ενόςκράτους (τωνΗΠΑ)αοφασίστηκετο 2004 αόελάχιστουςδικαστές,ειλεγόμενουςαό τον Πρόεδρο.

 

2. Το ωςάνω είναιφυσικό του κ.Καρκαγιάννη ανίσχυε για τουςδικαστές θαίσχυε, κατάμείζονα λόγο,και για τηνηγεσία και ταστελέχη όλουτου Δημόσιου Τομέα– ΔημόσιωνΥηρεσιών,ΔημόσιωνΕιχειρήσεων,ΕνόλωνΔυνάμεων,ΣωμάτωνΑσφαλείας

 

3. Τοζήτημα δενείναι ναδιαλέξουμε σεοιον εκλέκτορα(την κυβέρνηση,το λειοψηφούνστη Βουλήκόμμα, τασυγκροτήματατων ΜΜΕ, τουςσυνδικαλιστές;)θα αισθάνεταιεξαρτημένος οδικαστής, αλλάνα διαμορφώσουμε,ως κοινωνία,ένα εριβάλλονστο οοίο οδικαστής δενθα αισθάνεταιεξαρτημένοςαό κανένα.

 

4. Τοζητούμενο αυτό– ο δικαστής ναμηναισθάνεται εξαρτημένοςαό κανένα – δενθα ειτευχθεί,αν ολιτικοί,δημοσιογράφοι,συνδικαλιστές,δικηγόροι, ανειστημιακοίκ.α. δενσταματήσουν:

- ναδιαχωρίζουντους δικαστέςσε δύοκατηγορίες, σεδικαστές ουτιμούν τοαξίωμά τουςκαι σε είορκουςδικαστές,

-  να εαινούνή νακαταγγέλουντους δικαστές,ανάλογα με τοαν οι αοφάσειςτους τουςευνοούν ή όχι,

- νααυτοδιορίζονταιεισαγγελείςκαι δικαστές, υοδεικνύονταςτις δέουσεςδικαστικέςράξεις και εκδίδονταςαθωωτικές ήκαταδικαστικές αοφάσεις,

- νακρίνουν, μερόσχημα τοδικαίωμα τηςκριτικής, ακόμακαι τηναραμικρήδικαστικήενέργεια,χωρίς ναγνωρίζουν ταστοιχεία τουφακέλου ούτετο σκετικό τουδικαστή (Γιαοιον λόγο οανακριτής ουχειρίζεται τηνυόθεση δενεξέδωσε και ταέντε εντάλματαταυτοχρόνως;,ρωτούσερόσφαταγνωστός δημοσιογράφος),

- νααοδίδουνροθέσεις καινα υβρίζουν –και εμμέσως νααειλούν –δικαστές (σεοια ευνομούμενηχώρα θαμορούσαν ναακουστούνεκφράσεις τουτύου είορκοιδικαστές,δικαστές ουενεργούν ωςκομματικέςμαριονέτες,δικαστές ουεκτελούν τα σχέδιαουσχεδιάζονταισε κομματικάυόγεια, δικαστέςουσυμεριφέρονταιως χανουμάκιαολιτικών,δικαστές ουχρησιμοοιούνταιως νομικόλυντήριοσκανδάλων, ουακούμε συχνάεδώ;).

 

5. Αν τοενδιαφέρον γιαανεξάρτητηδικαιοσύνηδεν είναιυοκριτικό, οιενδιαφερόμενοιθα ρέει:

- νααφήνουν τουςδικαστές ναειτελούναερίσαστοι τοέργο τους,χωρίς ναροσαθούν νατουςεηρεάσουν μετις ροηγουμένωςαναφερθείσεςρακτικές,

- ναασκούν κριτικήτων δικαστικώναοφάσεων όως οινομικοίκανόνεςορίζουν (για ναείναι δυνατό,εκτός άλλων, οικρινόμενοιδικαστές – ουσήμεραδικάζονταιαναολόγητοι –να υερασίσουντις ράξεις καιαοφάσεις τους), 

- ναυοβάλλουν τιςενστάσεις τουςκατά δικαστικώνράξεων καιαοφάσεων όχιστατηλεαράθυρακαι στον Τύο,αλλά στααρμόδιαόργανα, όως οΝόμος ορίζει (ηΔικαιοσύνηείναι ο θεσμόςμε τουςερισσότερουςβαθμούςεανελέγχουτων (δικών της)αοφάσεων),

- ναροτείνουνσυγκεκριμέναμέτρα για τηβελτίωση τουθεσμικούλαισίουοργάνωσης καιλειτουργίαςτηςΔικαιοσύνης(όχι όμως μεροχειρότητααλλά μετά αόσοβαρή μελέτη,ου ναεριλαμβάνεικαι καταγραφή τουώς άλλα κράτημε ειδόσειςστο εδίο τηςΔικαιοσύνηςαντιμετωίζουντα σχετικάζητήματα).

 

Υάρχειάραγε ελίδα οιολιτικοί καιοι διαμορφωτέςτης κοινήςγνώμης ναδεχθούν ως ηΔικαιοσύνη ρέεινα είναιανεξάρτητη αόόλους, άρα καιαό τους ίδιους;